Δεν θα παραθέσω ολόκληρο το κείμενο, αλλά μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του:

******************************************

Οι αθλητές δεν είναι πια διασκεδαστικοί…

Όλοι είναι απλώς…
Σφιγμένοι. Θανάσιμα σοβαροί.

Προσπαθούν να βελτιστοποιήσουν κάθε πτυχή της ύπαρξής τους.
Τέλεια αποκατάσταση στο Whoop.
Υπολογίζουν νούμερα σαν λογιστές.
Μετατρέπουν την προπόνηση σε επιστημονικό πείραμα.
Μια ομάδα δώδεκα προπονητών αναλύει κάθε τους κίνηση σαν να κάνει εγχείρηση.
Τρισδιάστατες σαρώσεις σώματος, ραντάρ και κάμερες σε αργή κίνηση — μετρούν και την τελευταία στάλα ψυχής από το παιχνίδι.

Πού πήγε η τέχνη;
Πού πήγαν τα ένστικτα;

Το παιχνίδι κάποτε ήταν καμβάς.
Τώρα είναι υπολογιστικό φύλλο.

Κάποτε στηριζόταν στη διαίσθηση, στο συναίσθημα και στην απόλυτη εμπιστοσύνη.
Τώρα βασίζεται σε αναλύσεις, μετρήσεις και μοντέλα απόδοσης.

Τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά δεν μπορούν να μετρηθούν:
Πάθος. Χαρά. Δίψα.
Δημιουργικότητα. Παρουσία. Ροή.

*****************************************************

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα έχουν δημοσιευθεί πολλά άρθρα και posts σαν αυτό, που ασκούν κριτική στην αποξένωση και στην απώλεια της γνήσιας εμπειρίας του αθλητισμού, εξαιτίας της υπερανάλυσης και της υπερβολικά επιστημονικής προσέγγισης των πάντων. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι περιέχουν μεγάλη δόση υπερβολής, ειδικά όταν μιλάμε για το ορεινό τρέξιμο.

Σε παλιότερο άρθρο είχαμε χαρακτηρίσει το ορεινό τρέξιμο ως ένα “άθλημα της ψυχής”, δηλαδή μια δραστηριότητα που θρέφει τόσο το σώμα όσο και το πνεύμα, καλλιεργώντας την αίσθηση της σύνδεσης με τον εαυτό μας, τη φύση και μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων που μοιράζονται το ίδιο πάθος για δράση, περιπέτεια και εξερεύνηση.

Φυσικά, το ορεινό τρέξιμο είναι άθλημα. Έχει χρονόμετρα, επιδόσεις και ανταγωνισμό. Σε επαγγελματικό επίπεδο —και όσο περνούν τα χρόνια— είναι αναμενόμενο να εμφανίζει όλα όσα περιγράφει ο Einhaus, και σωστά κάνει, αφού μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό, πριμ, μισθούς, χορηγίες και μεγάλες διοργανώσεις.

Το ίδιο ισχύει και για ερασιτέχνες αθλητές που επιλέγουν να ακολουθήσουν αυτό το πρότυπο, επιδιώκοντας καλύτερη βαθμολογία στην ITRA, αθλητική βελτίωση, ατομικά ρεκόρ ή άλλους συγκεκριμένους ιδιαίτερα δύσκολους στόχους.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια τεράστια πλειοψηφία αθλητών που τρέχουν διαφορετικά. Που δεν έχουν προπονητή – ή τον συμβουλεύονται μόνο περιστασιακά. Που δεν συνεργάζονται με διαιτολόγους, δεν ακολουθούν αυστηρά προπονητικά πρωτόκολλα, ούτε αναλύουν τα πάντα με πανάκριβα ρολόγια και γκάτζετ δεδομένων.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλα αυτά δεν “σκοτώνουν” την ψυχή του αθλήματος για τη μεγάλη πλειοψηφία όσων το ασκούν. Όπως συμβαίνει και σε πολλά άλλα πράγματα στη ζωή —με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τα social media— έχουμε την ελευθερία να διαλέξουμε τι θέλουμε και τι πράττουμε. Να μετράμε τα πάντα ικανοποιημένοι από τις επιδόσεις μας και την καθημερινή προσπάθεια μας σε στίβο ή μονοπάτι, ή απλώς να τρέχουμε μέσα σε αυτόν τον “καμβά” που αναφέρει ο Einhaus, νιώθοντας πόσο τυχεροί είμαστε και ρουφώντας εικόνες, ήχους και συναισθήματα.

Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος, ο καθένας αποφασίζει τι τον εκφράζει και τι τον γεμίζει περισσότερο, φτάνει να μην χάσει τη χαρά του κι το μυαλό του. Εκεί είναι ο πραγματικός κίνδυνος.

Να κάνουμε λοιπόν αυτό που αγαπάμε με πάθος, με χαρά και με αυθεντικότητα.

Δημήτρης Τρουπής