Στην πράξη αυτό που βλέπω είναι ότι το μπαλέτο βοηθά πολύ περισσότερο απ' όσο φαίνεται αρχικά, κυρίως σε πράγματα που στο βουνό κάνουν τη διαφορά αλλά δύσκολα περιγράφονται.

Ένα από αυτά είναι η ακρίβεια στο πάτημα. Στα τεχνικά μονοπάτια δεν κερδίζει ο πιο δυνατός αλλά αυτός που πατάει σωστά και το μπαλέτο εκπαιδεύει ακριβώς αυτή την ικανότητα – το πού θα ακουμπήσει το πόδι, πώς θα μεταφερθεί το βάρος και πώς θα διορθωθεί η κίνηση πριν γίνει λάθος.

Στο βουνό αυτό σημαίνει λιγότερη σπατάλη ενέργειας, λιγότερα στραβοπατήματα και πιο καθαρή γραμμή κίνησης, ειδικά σε πέτρες, ρίζες και κατηφόρες.

Ένα άλλο στοιχείο που φαίνεται πολύ στο ορεινό τρέξιμο είναι ο ρυθμός και η ροή. Ως χορεύτρια έχω μάθει να κατανοώ τη φράση της κίνησης, τον εσωτερικό ρυθμό και τη συνέχεια ανάμεσα σε κάθε βήμα, και αυτό στο ορεινό τρέξιμο μεταφράζεται σε καλύτερη διαχείριση της ανηφόρας, πιο φυσικές εναλλαγές έντασης και αποφυγή της “σπαστής” κίνησης που κουράζει πολύ το σώμα.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι καλοί ορεινοί δρομείς μοιάζουν να ρέουν πάνω στο έδαφος και όχι να παλεύουν μαζί του.

Στις κατηφόρες ειδικά, το μπαλέτο προσφέρει κάτι πολύ ουσιαστικό, γιατί μαθαίνει τον έλεγχο χωρίς φρένο. Πολλοί δρομείς σφίγγουν, φρενάρουν και κατεβαίνουν με ένταση, φορτώνοντας υπερβολικά γόνατα και τετρακέφαλους. Ο χορευτής έχει μάθει να απορροφά το φορτίο με ευθυγράμμιση και έλεγχο και όχι με σύσπαση, και αυτό στο βουνό σημαίνει πιο ομαλές κατηφόρες, λιγότερα χτυπήματα και καλύτερη διαχείριση της κόπωσης.

Κάτι ακόμα που εμφανίζεται πολύ στα τελευταία χιλιόμετρα ενός αγώνα ή μιας μεγάλης προπόνησης είναι η στάση του σώματος όταν έρχεται η κόπωση. Εκεί που η τεχνική των περισσότερων καταρρέει και το σώμα κλείνει, η εμπειρία μου ως μπαλαρίνα με βοηθά να κρατάω ποιότητα κίνησης ακόμα και όταν κουράζομαι, να επαναφέρω συνειδητά τη στάση μου και να συνεχίζω με έλεγχο. Αυτό στο ορεινό τρέξιμο είναι τεράστιο πλεονέκτημα, ειδικά σε μεγάλες αποστάσεις.

Τέλος, υπάρχει και κάτι πιο λεπτό αλλά πολύ σημαντικό: ο τρόπος που κινείται ένας χορευτής είναι καθαρός και αθόρυβος, χωρίς περιττές κινήσεις και σπατάλη ενέργειας. Στο βουνό αυτό μεταφράζεται σε λιγότερα κάθετα φορτία, καλύτερη οικονομία κίνησης και ένα τρέξιμο που δείχνει πιο ελαφρύ ακόμα και σε δύσκολο τερέν.

Με άλλα λόγια, η εκπαίδευση μου στο μπαλέτο μου δίνει συνείδηση της κίνησης, έλεγχο, ακρίβεια, κινητικότητα και ιδιοδεκτικότητα, και όταν αυτά μεταφέρονται στα μονοπάτια των βουνών γίνονται πραγματική δύναμη, όχι θεωρία.

Το μπαλέτο δεν αντικαθιστά την αντοχή και την εμπειρία του τρεξίματος αλλά την συμπληρώνει και την ενισχύει με τρόπους που μόνο η πρακτική και η χρόνια εκπαίδευση μπορούν να διδάξουν.

Πόλυ Γιαννακοπούλου