Στις γλαφυρές και γεμάτες υπερβολές, σελίδες του βιβλίου, οι Tarahumara παρουσιάζονται ως οι καλύτεροι δρομείς αντοχής στον πλανήτη μας, ικανοί να τρέχουν για μια ολόκληρη μέρα, απλώς και μόνο για την ανιδιοτελή χαρά του τρεξίματος! Φορώντας κάποια αυτοσχέδια σανδάλια, και αντλώντας ενέργεια από ένα ρόφημα Pinole (μίγμα καρβουδισμένου καλαμποκιού με σοκολάτα, ζάχαρη, κανέλα), και σπόρους Chia (είδος φυτού που ανήκει στην οικογένεια της μέντας)… θα χρησιμοποιηθούν από τον συγγραφέα ως η περίτρανη απόδειξη της θεωρίας του, ότι βιολογικά έχουμε σχεδιαστεί για να είμαστε δρομείς μεγάλων αποστάσεων. Κι αφού ο αναγνώστης πεισθεί ότι είναι γεννημένος για να κυνηγάει αντιλόπες στην έρημο Καλαχάρι, στην συνέχεια θα τον ενθαρρύνει να εγκαταλείψει την άνεση των ακριβών αθλητικών παπουτσιών…αφού αυτά είναι και η αποκλειστική αιτία για την οποία υποφέρουν από τραυματισμούς οι δρομείς. Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, το βιβλίο είχε τέτοια επιρροή στην διεθνή δρομική κοινότητα, που λειτούργησε καταλυτικά στην δημιουργία ενός νέου κινήματος, του ‘barefoot running’! Κάποιες εταιρείες πλούτισαν από ένα επιτυχημένο marketing, κάποιες άλλες (Vibram Five Fingers) πήγαν στα δικαστήρια για παραπλάνηση του καταναλωτή, και τέλος κάποιοι άλλοι κατάληξαν με γύψο στο πόδι λόγω καταγμάτων!

Εν τούτοις η πιο σπουδαία συμβολή του βιβλίου ήταν να κάνει γνωστή την ύπαρξη μιας φυλής που τα ίχνη της είναι παράλληλα μ’ εκείνα των Αζτέκων και άλλων πρό-Κολόμβου πολιτισμών, και επιπλέον να γίνει πόλος έλξης για χιλιάδες κόσμο ο αγώνας του Micah True. Κι ενώ η επιτυχία του Ultra Caballo Blanco διογκωνόταν κάθε χρόνο, το 2012 συνέβη ένα απροσδόκητο γεγονός. Ο Μicah True βγήκε για ένα συνηθισμένο long run στην περιοχή του Νέου Μεξικού…και ποτέ δεν επέστρεψε. Πέντε μέρες αργότερα, η άψυχη σωρός του βρέθηκε κατά μήκος ενός ρέματος. Τα αίτια θανάτου ακόμα παραμένουν ένα μυστήριο…

Κι ενώ από το 2009 γνώριζα την ιστορία (χωρίς να έχω διαβάσει το βιβλίο), οι συγκυρίες δεν ευνόησαν την συμμετοχή μου σ’ ένα τόσο ενδιαφέρον αγώνα. Πέρυσι όμως με αφορμή τις φωτογραφίες κάποιου φίλου στο blog του, που είχε τρέξει τον αγώνα, με παρακίνησαν να δηλώσω συμμετοχή και να διαπιστώσω πόσο αλήθεια υπάρχει πίσω από τον ‘μύθο Tarahumara’. Ως παθιασμένος ταξιδιώτης και δρομέας μεγάλων αποστάσεων, εύρισκα την απόλυτη αφορμή για μια ακόμα απόδραση από την μιζέρια του Αγγλικού χειμώνα.

Έτσι λοιπόν, μετά από ένα πραγματικά πολύωρο ταξίδι, που γινόταν όλο και πιο εντυπωσιακό στα τοπία που εναλλάσσονταν όσο πλησιάζαμε την περιοχή του Copper Canyon (περιοχή που ορίζεται από έξι μεγάλα φαράγγια, μεγαλύτερα σε μεγέθη από τα γειτονικά κι ευρύτερα γνωστό Grand Canyon), φτάναμε στο χωριό Urique. Κυριολεκτικά στον πυθμένα του φαραγγιού, με μόνο 1000 μόνιμους κατοίκους, θα αποτελούσε σημείο εκκίνησης και τερματισμό του αγώνα, μετά από 80 χιλιόμετρα περιπλάνησης στα μονοπάτια και δασικούς δρόμους.

Ήτανε Πέμπτη μεσημέρι και μια παράξενη ησυχία επικρατούσε στο χωριό. Προς μεγάλη μας έκπληξη, διαπιστώσαμε ότι οι περισσότεροι από τους κατοίκους είχαν Καυκάσια χαρακτηριστικά, ενώ ίχνος δεν υπήρχε από τους Tarahumara! Επιπλέον μας έκανε εντύπωση ότι υπήρχε μια μορφή ευμάρειας, όπως αυτή μπορεί να εκφρασθεί στα σπίτια και στα τεράστια τετρακίνητα οχήματα παρκαρισμένα στις εισόδους.
Αργότερα θα μαθαίναμε ότι ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων εργάζεται στα ορυχεία πολύτιμων πετρωμάτων…ενώ κάποιοι άλλοι εμπλέκονται με ‘οικολογικές καλλιέργειες’…

Κι ενώ περπατούσαμε αμέριμνοι στον άδειο και μοναδικό κεντρικό δρόμο του χωριού, οι σειρήνες ενός ασθενοφόρου οδηγώντας με υπερβολική ταχύτητα, και η συνοδεία ενός ογκώδη Chevrolet με πέντε άτομα που είχαν καλυμμένα τα πρόσωπα και κράταγαν βαρύ οπλισμό…μας προκάλεσε διάφορα ερωτήματα…!

Την επόμενη μέρα αποφασίσαμε να νοικιάσουμε την μηχανή του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου μας και να εξερευνήσουμε την ευρύτερη περιοχή και ειδικότερα την διαδρομή του αγώνα. Ήταν μια φανταστική ανοιξιάτικη μέρα με καταγάλανο ουρανό και αρώματα από τις ανθισμένες πορτοκαλιές. Όσο απομακρυνόμασταν από το Urique, αντικρίζαμε τους πρώτους Tarahumara που έφταναν επιτέλους στο Urique μετά από ολοήμερο ή και διήμερο ταξίδι με τα πόδια. Με μια κουβέρτα στα χέρια κι ένα υποτυπώδες σακίδιο στην πλάτη, περπατούσαν ανάλαφρα και γρήγορα, χωρίς κουβέντα ν’ ανταλλάσσουν με τους συνοδοιπόρους τους. Βλέποντας τους, θυμήθηκα την παράγραφο του βιβλίου που αναφέρεται στον ιθαγενή Arnulfo Quimare και πως έτρεξε τέσσερις ώρες για να φτάσει στο Urique από το μακρινό χωριό του, μόλις δώδεκα ώρες πριν την εκκίνηση του αγώνα. Την επόμενη μέρα θα έμενε στην ιστορία κερδίζοντας τον διάσημο Scott Jurek στην πρώτη χρονιά της διοργάνωσης του αγώνα, και στην συνέχεια την ίδια μέρα θα ξαναγύριζε. . τρέχοντας στο χωριό του!

Η μηχανοκίνητη βόλτα μας εξελισσόταν σε μια μαγευτική εμπειρία, απολαμβάνοντας την φυσική ομορφιά που μας περιέβαλλε. Σε κάθε στροφή της διαδρομής, και μια διαφορετική οπτική γωνία από τα βουνά που ορθώνονταν γύρω μας και τα ποτάμια που τα διασχίζανε. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές ευτυχίας που θέλεις να την κρατήσεις για πάντα μέσα σου.

Ήταν μεσημέρι πλέον όταν επιστρέφαμε στο Urique, που άρχιζε να σφύζει ζωή από τους εκατοντάδες Tarahumara, συνεχίζοντας να φτάνουν σε ομάδες όλη την μέρα. Αργότερα το απόγευμα το πρόγραμμα προέβλεπε δείπνο με τους Tarahumara, αλλά προς μεγάλη μας απογοήτευση, διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε κανένας άλλος ξένος δρομέας. Μόνο μερικές δεκάδες ιθαγενείς που έτρωγαν την σούπα τους πίσω από βάτα και δένδρα. Εκείνη την στιγμή αντιλαμβανόμασταν πόσο δύσκολο είναι να τους προσεγγίσεις. Σύμφωνα με το βιβλίο, από τον 16ο αιώνα που έφτασαν οι πρώτοι Ισπανοί Κατακτητές, και στη συνέχεια όλες οι εμπειρίες τους από την συναναστροφή τους με Ιησουΐτες ιεροκήρυκες, τυχοδιώκτες χρυσοθήρες, υλοτόμους, και εμπόρους ναρκωτικών…τους δίδαξε ένα πράγμα. Ποτέ να μην εμπιστεύονται τους Λευκούς! Επιπλέον η πλειοψηφία τους δεν μιλάει Ισπανικά, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη κάθε προσπάθεια ουσιαστικής επικοινωνίας. Ευτυχώς, η φαεινή ιδέα της συζύγου μου να τους βγάλουμε κάποιες φωτογραφίες στιγμιαίας εμφάνισης, και να τις δωρίσουμε, έσπασε τον πάγο ανάμεσά μας και την μετέωρη αμηχανία.

Επιστρέφοντας στην κεντρική πλατεία του Urique, όλοι είχαν πάρει θέση για την ‘παγκόσμια πρεμιέρα’ του ντοκιμαντέρ Run Free- The true story of Caballo Blanco. Για πρώτη φορά εμφανίστηκαν οι διοργανωτές Josue & Maria. Μετά από μια μικρή εισαγωγή, και με εμφανή την συναισθηματική φόρτωση της Maria, πρώην σύντροφος του Micah True, ακολούθησαν ενενήντα ευχάριστα λεπτά οπού ένα μεγάλο ετερώνυμο πλήθος μοιράστηκε εικόνες και ήχους κάτω από τον μαγευτικό έναστρο ουρανό.

Την επόμενη μέρα, Σάββατο 7πμ, η ατμόσφαιρα άρχισε να ηλεκτρίζεται με την έναρξη των αγώνων για παιδιά (Corrida de los Caballitos – Tρέξιμο των μικρών αλόγων). Ο μοναδικός κεντρικός δρόμος πλημμύρισε από παιδία ντυμένα ομοιόμορφα σε μπλε μπλουζάκια, συναγωνιζόμενα σε διαφορετικές αποστάσεις με βάση την ηλικία τους. Μοναδικές φωτογραφικές στιγμές, όπου ο παιδικός ενθουσιασμός και αυθορμητισμός συναντούν τον συναγωνισμό και υπέρβαση. Αξέχαστες εικόνες γονιών να τραβάνε κυριολεκτικά από το χέρι για ένα χιλιόμετρο, τριών και τεσσάρων χρονών παιδάκια, ώστε να τερματίσουν και να πάρουν μια τσάντα με σχολικά είδη κι ένα μετάλλιο! Επιτέλους η ατμόσφαιρα άρχισε να μοιάζει σε αυτή την μεγάλη γιορτή που ονειρευόμουνα , όπου ιθαγενείς και ξένοι μπορούν να μοιραστούν ίδια ιδανικά και χαρές. Αυτή την φορά είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε σε περισσότερους ιθαγενείς, χάρη στην βοήθεια ενός Μεξικάνου που μιλούσε την γλώσσα τους και προσφέρθηκε να μας βοηθήσει δίνοντας απαντήσεις σε πολλά ερωτήματά μας.

Στο τέλος των παιδικών αγώνων, ξεκίνησε η παράδοση αριθμών και πανέμορφων μπλουζών με το λογότυπο του αγώνα, ενώ οι ουρές διέσχιζαν όλο το χωριό. Η στιγμή που ονειρευόμουνα έφτανε. Σε λιγότερο από 24 ώρες, θα βρισκόμουνα στην εκκίνηση του πιο ιδιαίτερου αγώνα που μέχρι εκείνη την στιγμή είχα τρέξει. Κι ενώ είχαμε τελειώσει το μεσημεριανό μας, περιμέναμε να περάσει η ώρα για να ξεκινήσει το εορταστικό πρόγραμμα με παραδοσιακούς χορούς, ζωντανή μουσική, παρουσίαση των αθλητών και τεχνική ενημέρωση για την διαδρομή του αγώνα. Μέσα στη βοή του εστιατορίου ξαφνικά σαν μετεωρίτης έπεσε μια φράση από τον ιδιοκτήτη απευθυνόμενος σε κάποιους Μεξικάνους δρομείς. Αμέσως σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς το μέρος του για να επιβεβαιώσω τα λεγόμενα του. Δυστυχώς το επιβεβαίωσε, χωρίς όμως να εξηγήσει τους λόγους! Βγήκαμε από το εστιατόριο ταραγμένοι. Λίγα μέτρα παρακάτω ο Josue επιβεβαίωνε τις φήμες σε κάποιους άλλους δρομείς.

Μισή ώρα αργότερα, σε μια παγωμένη ατμόσφαιρα, οι διοργανωτές ανακοίνωναν επίσημα την ακύρωση του αγώνα και μας παρότρυναν να αφήσουμε το Urique την επόμενη μέρα κι όσο το δυνατόν νωρίτερα, αφού υπήρχε θέμα ασφάλειας. Χωρίς να μπουν σε λεπτομέρειες, εξήγησαν ότι ένας πόλεμος είχε ξεσπάσει τις τελευταίες μέρες ανάμεσα στα δύο τοπικά καρτέλ που ελέγχουν τις ‘οικολογικές καλλιέργειες’. Μας παρακάλεσαν να μην δημοσιεύσουμε οτιδήποτε στα κοινωνικά μέσα σχετικά με την απροσδόκητη τροπή του αγώνα και να περάσουμε να πάρουμε το μετάλλιο του αγώνα ως αναμνηστικό (αργότερα θα μαθαίναμε ότι η είδηση διέρρευσε μέσα σε 5’ στο αμερικάνικο Facebook…). Στη συνέχεια οι διοργανωτές μοίρασαν μεγάλα χαρτόνια όπου αναγράφονταν όλες οι χώρες που συμμετείχαν καθώς και οι επαρχίες του Μεξικό που τις αντιπροσωπεύανε ντόπιοι δρομείς. Κάθε δρομέας κρατούσε για την δική του χώρα-επαρχία, το δικό του κομμάτι χαρτί και όλοι μαζί χορεύανε και γελούσαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ακολούθησαν ομιλίες που υποστήριξαν ότι οι ειρηνικές αρχές του Caballo Blanco είναι αντίθετες σε κάθε μορφή βίας και εστίασαν ότι το σημαντικότερο μήνυμα που θα πρέπει να πάρουμε είναι ότι πρωταρχική αξία έχει το να τρέχουμε ελεύθεροι (Run Free), και όχι ο αγώνας…!!!???

‘Πριν φύγετε αύριο…μην ξεχάσετε γιατί ήρθατε εδώ…Κοιτάξτε γύρω σας…Κοιτάξτε μέσα σας…Θυμηθείτε τι είδατε αυτά τα εικοσιτετράωρα που μείνατε στο χωριό…τους ανθρώπους που συναντήσατε.. Τώρα είστε αγγελιοφόροι ενός μηνύματος (??)…. Πηγαίνετε πίσω στις χώρες σας και τρέξτε μια διαδρομή αφιερωμένη στην μνήμη του Caballo Blanco…..’

Για όσους με γνωρίζουν καλά, όλη αυτή η παραφιλολογία ‘ειρήνης-αγάπης και όλα είναι καλά’ δεν είναι του τρόπου με τον οποίο σκέπτομαι κι αντιμετωπίζω τα πράγματα. Όχι ότι έχω κάποιο θέμα με τα μηνύματα αγάπης και ειρήνης. Απλώς δεν μπορώ την υποκρισία ότι όλα είναι σαν να μην συνέβη τίποτα. Ο αγώνας έπρεπε να ακυρωθεί αφού υπήρχαν θέματα με την ασφάλεια του. Κατανοητό! Μην μου ζητάς όμως να σηκώσω το χέρι σχηματίζοντας το μήνυμα της ειρήνης και να υποκριθώ ότι δεν συνέβη τίποτα. Και σαν να μην έφτανε αυτό..είχα και τον γείτονα μας Τούρκο να με προσκαλεί στην Κωνσταντινούπολη για ένα long run εις μνήμη του Caballo Blanco!!!

Επέστρεψα στο ξενοδοχείο απογοητευμένος και με πολλούς προβληματισμούς να με βασανίζουν. Αμήχανα άρχισα να ετοιμάζω τις βαλίτσες για την αυριανή αναχώρηση, ξαναβάζοντας μέσα όλο το δρομικό εξοπλισμό για τον αγώνα. Δεν είχα διάθεση να ανταλλάξω καμία κουβέντα με την σύζυγο που μοιραζόταν σιωπηλά την απογοήτευσή μου.

Το βράδυ βγήκαμε για φαγητό … και γι ακόμα μια φορά ο μετεωρίτης έπεσε εν ώρα γεύματος. Στην ερώτηση της σερβιτόρου πως είμαστε, και της καταφανής γκριμάτσας απογοήτευσης ως απάντηση…ήρθε η ΑΝΑΤΡΟΠΗ λέγοντας μου ότι ο αγώνας θα γίνει τελικά!!!

Πριν από μισή ώρα ο δήμαρχος του Urique είχε πάρει την ‘γενναία’ απόφαση να βάλει τους Tarahumara και όποιον άλλο θελήσει, στα επικίνδυνα ναρκο-μονοπάτια. .με την αδρή υποστήριξη βαριά οπλισμένων στρατιωτών και αστυνομικών που μόλις κατέφθαναν.

Τα συμφέροντα που διακυβεύονταν με την ακύρωση του αγώνα ήταν πολλά και η τοπικές κυβερνητικές δυνάμεις είχαν αποφασίσει να λειτουργήσουν ως εγγυήτριες δυνάμεις ασφάλειας και τέλεσης του αγώνα. Ενός αγώνα που πλέον δεν είχε καμιά σχέση με το Caballo Blanco, αφού η διαδρομή είχε αλλάξει, Ελπίζω ότι η οποιαδήποτε αλλαγή συμβεί, θα πάρει χρόνο αρκετό ώστε να δώσει την ευκαιρία σε περισσότερο κόσμο, δρομείς και μη δρομείς, να συναντήσουν αυτήν την υπέροχη φυλή που στέκεται ακόμα περήφανη και μας θυμίζει πόσο πιο αγνό και ταπεινό ήταν το ανθρώπινο είδος…προτού παραδοθεί στα κελεύσματα του υλισμού και της ‘προόδου’.αφήνοντας έξω την επικίνδυνη περιοχή, μειώνοντας τα 80 χιλιόμετρα σε 70.

Η αντίδραση των ξένων δρομέων ήταν χλευασμός και αποχώρηση από την πλατεία οπού δίνονταν οι διαβεβαιώσεις ενός ασφαλή αγώνα. Οι Μεξικάνοι αντίθετα, ως Λατίνοι θερμόαιμοι, κατηγορούσαν τον Δήμαρχο για πολιτικές σκοπιμότητες κι αμφισβητούσαν κατάμουτρα τις διαβεβαιώσεις του.

Σκηνές απείρου κάλλους πολιτικής φλυαρολογίας, κι εγώ να προσπαθώ να μάθω τι θα κάνουν οι Τarahumara. Σύντομα ενημερώθηκα ότι οι Tarahumara αποφάσιζαν να τρέξουν στο νέο αυτό αγώνα υπό την αιγίδα του Δημάρχου. Μέσα σε μια τόσο μπερδεμένη κατάσταση, διχασμένος ανάμεσα στην δίψα για μια εμπειρία ζωής τρέχοντας μαζί τους, και στις επιφυλάξεις μου για το πόσο ασφαλής μπορεί να είναι ο αυριανός αγώνας…αποφάσιζα να ακολουθήσω την καρδιά μου και να αγνοήσω την λογική…

Αφού 400 Tarahumara θα έτρεχαν αύριο, δεν είχα κανένα λόγο να διστάσω. Αντί να γυρίσω την πλάτη μου στους ιθαγενείς και να φύγω για την ασφάλειά μου, αντιπρότεινα ως κίνηση αλληλεγγύης και υποστήριξης να συμμετέχω σε κάτι από το οποίο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η επιβίωσή τους. Δυστυχώς, πάρα την εξιδανικευμένη εικόνα με την οποία παρουσίαζε το βιβλίο τους Tarahumara να συμμετέχουν στον αγώνα για την αυθεντική χαρά του τρεξίματος, η πραγματικότητα απέχει πολύ. Όπως πολλές άλλες φυλές στον πλανήτη μας, που συνειδητοποιημένα συνεχίζουν να ζουν υπό συνθήκες παρόμοιες της νεολιθικής εποχής, πληρώνουν καθημερινά ένα ακριβό τίμημα. Οι αλλαγές του κλίματος απειλούν την σοδειά τους, από την οποία η επιβίωσή τους είναι αλληλένδετη. Οι υλοτόμοι και τα ορυχεία έχουν εξαφανίσει το μεγαλύτερο μέρος των δασών με τα οποία ζούσαν σε αρμονία και τους εξασφάλιζε τα βότανα-φάρμακά τους, αλλά και θηράματα. Από το 1970, οι έμποροι ναρκωτικών εκμεταλλεύοντας το δυσπρόσιτο της περιοχής, κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις, αναγκάζοντάς τους σε πολλές περιπτώσεις να καλλιεργούν οι ίδιοι τις φυτείες, ενώ δεν είναι λίγες οι ιστορίες Τarahumara που χρησιμοποιήθηκαν για την μεταφορά ναρκωτικών στα σύνορα με την Αμερική.

Κι ενώ όλα αυτά συνέβαιναν για δεκαετίες, η τρομερή απήχηση του βιβλίου και ο ετήσιος αγώνας του Micah True που κέρδιζε περισσότερες συμμετοχές, συντέλεσαν να βγουν από την αφάνεια οι Tarahumara, και να δεχτούν μια σημαντική βοήθεια στον αγώνα για την επιβίωσή τους. Όσοι τερματίζουν τον αγώνα, ανεξαρτήτως θέσης, λαμβάνουν κουπόνια ανταλλάξιμα με μεγάλες ποσότητες καλαμπόκι, φασόλια, ρύζι, αλεύρι, ικανές να τους εξασφαλίσουν αυτάρκεια ανεξαρτήτως πως θα πάει η σοδειά τους. Όσο για τους πρώτους πέντε αθλητές στην κατάταξη, χρηματικά έπαθλα από 1500 μέχρι 5000 δολάρια, φαντάζουν εκατομμύρια στο ανύπαρκτο εισόδημά τους.

Την επόμενη μέρα, και μετά από ένα βασανιστικό ύπνο με μύριες σκέψεις, επιτέλους βρισκόμουνα στην εκκίνηση του αγώνα. Με άφηνε παντελώς αδιάφορο αν ο αγώνας αυτός ήταν υπό την διοργάνωση ενός άλλου φορέα, ή αν η απόσταση και διαδρομή είχε τροποποιηθεί. Το ζητούμενο ήταν να τρέξω μαζί τους και να επαληθεύσω πόσο αλήθεια υπάρχει πίσω από την μυθοποίηση τους.

Εκτός από τους 400 ιθαγενείς, υπήρχαν αρκετοί Μεξικάνοι δρομείς, και λιγότερο από δέκα ξένοι, με πλήρη απουσία των Αμερικάνων. Η εκκίνηση έμοιαζε περισσότερο σε αγώνα 5 χιλιομέτρων, με όλο το πλήθος να σπρώχνεται και να επιταχύνει για να βρεθεί στις πρώτες σειρές. Η διαδρομή ήταν 36 χιλιόμετρα με δύο διαφορετικές αναβάσεις των 1000 μέτρων συνολικά, που επαναλαμβανόταν δύο φορές ώστε να πλησιάσει τα 80 χιλιόμετρα. Κυρίως δασικοί δρόμοι κι ένα κακοτράχαλο μονοπάτι έξι χιλιομέτρων, επέτρεπαν γρήγορο ρυθμό. Φτάνοντας στο τέλος της πρώτης ανάβασης γύριζες από τον ίδιο δρόμο, κι έτσι είχες την δυνατότητα να παρακολουθήσεις την τροπή του αγώνα στις πρώτες θέσεις. Με το τέλος της πρώτης ανάβασης ήμουνα στην 40η περίπου θέση. Σιγά σιγά άρχιζα να κερδίζω θέσεις και ειδικά στις κατηφόρες. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι στο προπορευόμενο γκρούπ, οχτώ στους δέκα φορούσαν αθλητικά παπούτσια!!! Ακολουθούσαν οι υπόλοιποι, στην πλειοψηφία τους με τα αυτοσχέδια σανδάλια, που σε πολλές περιπτώσεις τους κόβονταν τα κορδόνια και σταμάταγαν προσπαθώντας να τα επιδιορθώσουν. Όσο πέρναγε η ώρα, και πλησίαζα την εικοστή θέση, παρέμενα γοητευμένος από την αποφασιστικότητα όλων να υπερβούν τον εαυτό τους. Παρά τον ακατάλληλο εξοπλισμό κι ενδυμασία τους, θαύμαζες το πείσμα τους σε όλες τις ηλικίες. Ακόμα πιο εντυπωσιακές οι γυναίκες που με τα μακριά φορέματα τους, και το μικρό διασκελισμό, κυριολεκτικά δίνανε αγώνα υπέρβασης για να ολοκληρώσουν την απόσταση.

Όσο πέρναγε η ώρα, με μεγάλη χαρά διαπίστωνα πως περισσότεροι ξένοι αποφάσιζαν να μπουν στον αγώνα, και να δοκιμάσουν την εμπειρία, παρά τις αρχικές τους επιφυλάξεις. Σε όλη την διαδρομή είχα κυριολεκτικά ξεχάσει ότι τρέχω σ’ ένα δυνητικά ‘επικίνδυνο’ περιβάλλον, μέχρι που συνάντησα πολλά οχήματα που μεταφέρανε στρατιώτες κι αστυνομικούς. Τελικά όμως ο κίνδυνος κρυβόταν αλλού... Δεκάδες δρομείς δέχθηκαν επίθεση από μέλισσες, και πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την προσπάθειά τους!

Μετά από 6ώρες και 45 λεπτά τερμάτιζα στο Urique, στην 16η θέση, με τον ενθουσιασμό και την ικανοποίηση να έχει γεμίσει την ψυχή μου. Μοναδικές εικόνες που δύσκολα μπορούν να περιγραφούν, αλλά που είναι γεμάτες δωρική ομορφιά, και που θυμίζουν πόσα ευγενή στοιχεία χάθηκαν όλους αυτούς τους αιώνες στην διαδικασία προόδου κι εξέλιξης του είδους μας.

Οι Τarahumara μου είχαν αποδείξει ότι είναι μαχητές ανεξαρτήτως επιδόσεων. Φυσικά και πολλοί από αυτούς τρέχουν γρήγορα. Εν τούτοις η πλειοψηφία τους είναι οδοιπόροι που καθημερινά καλούνται να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις. Ρωτώντας τους πιο αργούς αν κάνουν προπόνηση λόγω της συμμετοχής τους στον αγώνα, όλοι τους όχι μόνο αρνήθηκαν…αλλά και δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν το νόημα της προπόνησης που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο τους!

Εντελώς διαφορετική ήταν η κατάσταση στους αθλητές των πρώτων θέσεων. Με τα χρηματικά ποσά που προσφέρονται, κάποιοι δυνατοί δρομείς έχουν αφιερωθεί αποκλειστικά και μόνο στην ενασχόληση με το τρέξιμο. Κανείς δεν θέλησε να μπει σε λεπτομέρειες για τον όγκο προπόνησης ή τι πρόγραμμα ακολουθεί. Σίγουρα πάντως η πλειοψηφία τους είναι νεαροί που προτιμούν να παραδοθούν στις σειρήνες του Δυτικού τρόπου ζωής, όπως μαρτυρούν η ενδυμασία, και τα αθλητικά τους παπούτσια. Οι καιροί αλλάζουν για όλους. Ακόμα περισσότερο για τους Tarahumara που βγήκαν ξαφνικά από την αφάνεια, και κέντρισαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Θεωρώ ότι η εικόνα του Arnulfo που τρέχει με μια απίστευτη φυσικότητα και χάρη, φορώντας τα αυτοσχέδια σανδάλια από χρησιμοποιημένα λάστιχα, και κερδίζοντας τον Αμερικάνικο θρύλο υπεραποστάσεων Scott Jurek, θα παραμείνει ως μια ανάμνηση μιας άλλης εποχής. Οι νεώτερες γενιές, λιγότερο αθώες, και με το υλικό στοιχείο να διεισδύει σιγά σιγά στον μικρόκοσμό τους, θα χάσουν ένα κομμάτι αυθεντικότητας.

Η ανθρώπινη ιστορία αποδεικνύει καθημερινά ότι τίποτα δεν μένει αναλλοίωτο, και με τόσες νέες εξωγενείς δυνάμεις να περιβάλλουν τους Tarahumara, είναι θέμα χρόνου να φανεί αν θα επιβιώσουν με κάποια διαφορετική ταυτότητα, ή θα εξαφανισθούν παρόμοια με άλλες φυλές. Ελπίζω ότι η οποιαδήποτε αλλαγή συμβεί, θα πάρει χρόνο αρκετό ώστε να δώσει την ευκαιρία σε περισσότερο κόσμο, δρομείς και μη δρομείς, να συναντήσουν αυτήν την υπέροχη φυλή που στέκεται ακόμα περήφανη και μας θυμίζει πόσο πιο αγνό και ταπεινό ήταν το ανθρώπινο είδος…προτού παραδοθεί στα κελεύσματα του υλισμού και της ‘προόδου’.

Υ.Γ Αφήνοντας το Urique, και φτάνοντας στο Mexico City, είχαμε την πολυτέλεια να ξανασυνδεθούμε στο διαδίκτυο και να προσπαθήσουμε να μάθουμε περισσότερα σχετικά με τα φαινόμενα βίας που αποτέλεσαν και την αφορμή για ν’ ακυρωθεί ο αγώνας. Η πλειοψηφία του τύπου αναφερόταν ότι τις παραμονές του αγώνα, ένα ασθενοφόρο σταμάτησε μπροστά στο ασυνομικό σταθμό του Urique,και απήγαγε τρεις αστυνομικούς.. . Ήταν το ίδιο ασθενοφόρο που είχαμε δει αργότερα ν’ αφήνει την πόλη με βαριά οπλισμένη συνοδεία…!! Μετά από δύο μέρες, εντοπίσθηκε λίγα χιλιόμετρα έξω από το Urique, ένα αυτοκίνητο με τρία καμένα πτώματα, που πιθανολογείται ότι ανήκουν στους εξαφανισμένους αστυνομικούς.. .  Μπροστά στα ανεπανάληπτα φαινόμενα βίας που έλαβαν χώρα φέτος, η διοργάνωση λαμβάνει σοβαρά το σενάριο να μεταφέρει τον αγώνα στην Αμερική (Νew Mexico) για το 2016

Για περισσότερες φωτογραφίες, μπορείτε να επισκεφθείτε τους παρακάτω σύνδεσμους:
- http://ultra-pegasus.blogspot.co.uk/
- www.facebook.com/RunAndRaces

Photo (c): Hannisze, www.facebook.com/RunAndRaces