Κανένας αθλητής δεν είχε τερματίσει το Barkley των 100 μιλίων, και το 2001, εγώ και ο Blake Wood αποφασίσαμε να συνεργαστούμε και να είμαστε οι πρώτοι. Είχα ήδη οκτώ προσπάθειες, και το ήθελα πολύ. Για τον Blake θα ήταν η πέμπτη συνεχόμενη προσπάθεια, και το ήθελε και αυτός το ίδιο. Γνωρίζαμε ότι θα ήταν ευκολότερο αν το “δουλεύαμε” μαζί. Μπορούσαμε να αλληλοβοηθηθούμε στο ψάξιμο των βιβλίων, και θα μπορούσαμε να μιλάμε ώστε να μην νιώθουμε μοναξιά.

Η σύζυγος μου μπορεί να καταλάβει γιατί τρέχω σε αγώνες 50 ή 100 μιλίων, η γιατί θα ήθελα να διασχίσω την Αμερική ή να επιχειρώ το Appalachian Trail των 2.100 μιλίων. Αλλά δεν καταλαβαίνει αυτό το θέμα με το Barkley. Δεν παίρνεις τίποτα από αυτό. Δεν υπάρχει μπλουζάκι ή βραβείο. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί πάω συνέχεια εκεί κάτω στο Tennessee, μόνο και μόνο για να επιστρέψω διαλυμένος και νικημένος. Αλλά υπάρχει μια απίστευτη έλξη εκεί κάτω. Οι άνθρωποι συχνά ρωτούν δρομείς υπεραποστάσεων ποιος είναι ο πιο μεγάλος τους στόχος. Για κάποιους είναι να τρέξουν το Western States ή να τερματίσουν το Hardrock. Κάποιοι θέλουν να τερματίσουν το Leadville ή να διασχίσουν την Αμερική τρέχοντας. Αλλά πολλοί ονειρεύονται το Barkley. Είναι το μέγιστο στον κόσμο των υπεραποστάσεων την στιγμή αυτή, και είναι ένας αγώνας που κανένας δεν έχει τερματίσει μέχρι τώρα. Πάντα είχα την αίσθηση ότι θα το τερματίσω κάποια μέρα. Και ήλπιζα ότι το 2001 θα είναι η χρονιά που θα το καταφέρω.

Ξεκίνησα να τρέχω συστηματικά τον Μάρτιο του 1977 για να αποκτήσω φυσική κατάσταση και να χάσω λίγο βάρος. Ήταν σαν ναρκωτικό, και σαν εθισμένος ξεκίνησα να τρέχω όλο και περισσότερο. Έτρεξα λίγους μαραθώνιους, μετά άκουσα για το JFK-50 miler, το οποίο έτρεξα το 1979. Τερμάτισα 24^ος στους 400 αθλητές, και είπα στον εαυτό μου: “Να που βρήκα κάτι που μπορώ να κάνω!”. Μετά από μερικούς ακόμη αγώνες 50 μιλίων, ανακάλυψα το Old Dominion 100 miler, και το έτρεξα το 1980. Ακολούθησαν αρκετοί ακόμη αγώνες 100 μιλίων. Ήταν περίπου εκείνη την χρονική στιγμή που έπεσα πάνω στο βιβλίο Flanagan’s Run, του Tom McNab. Αναφερόταν σε έναν αγώνα του 1929, που διέσχιζε την Αμερική, και διαβάζοντας το εμπνεύστηκα να αρχίσω να τρέχω πραγματικά μεγάλες αποστάσεις. Το 1991, έτρεξα τα 2.160 μίλια του Appalachian Trail, και μετά το 1995 διέσχισα τρέχοντας την Αμερική. Σαν εθισμένος, χρειαζόμουνα όλο και κάτι περισσότερο. Έψαχνα συνεχώς για σκληρούς, μεγάλους και δυνατούς αγώνες.

Κάθε αγώνας 100 μιλίων είναι σκληρός. Αλλά το Barkley δεν είναι ένας μέσος αγώνας 100 μιλίων. Δεν υπάρχει σηματοδοτημένη διαδρομή, και περίπου για το μισό κάθε στροφής των 20 μιλίων ουσιαστικά δεν υπάρχει και ίχνος μονοπατιού. Απλά τρέχεις μέσα στα δάση. Όπου υπάρχει μονοπάτι, είναι πολύ σκληρό και άγριο. Υπάρχει ένα τμήμα με μήκος περίπου 6 μίλια που είναι σχεδόν απίθανο να το ολοκληρώσεις σε λιγότερο από 4 ώρες. Είναι ένα οριακό μονοπάτι που πηγαίνει είτε απευθείας επάνω είτε κάτω, και δεν έχει ποτέ καθαριστεί, με αποτέλεσμα να συναντάς εκατοντάδες πεσμένα δέντρα. Περνάς από πάνω, από το πλάι, από κάτω, από όπου μπορείς. Υπάρχουν επίσης ένα-δύο τμήματα με βάτα, Πολλά βάτα. Σε κόβουν κομμάτια. Μια επιλογή είναι να φορέσεις μακρύ παντελόνι ή κολάν και να πάρεις φωτιά αν έχει ζέστη. Ή να φορέσεις σορτς και να κοπείς άσχημα. Ευτυχώς είχε δροσιά το 2001 ώστε να φορέσω μακρύ κολάν. Υπάρχουν επίσης κάποιο λόφοι με αφάνταστα μεγάλη κλίση, με σαθρό χώμα και φύλλα, έτσι ώστε για το κάθε βήμα που κάνεις υποχωρείς άλλο μισό πίσω. Υπάρχουν κομμάτια που θα χρειαστείς πυξίδα, και άλλα που θα διασχίσεις το πιο πυκνό δάσος που έχεις δει στην ζωή σου. Είναι μια απίστευτα δύσκολη διαδρομή.

To Barkley έχει περίπου 15.000 μέτρα ανάβαση και 15.000 μέτρα κατάβαση (υψομετρική) στα 100 μίλια (σ.σ. ο Horton αναφέρεται στην διαδρομή όπως ήταν το 2001 – η υψομετρική άλλαξε από φέτος αφού προστέθηκε ένας “λόφος” που την ανέβασε στα 18.000 μέτρα!). Αυτό δίνει έναν μέσο όρο 152 μέτρων υψομετρικής ανάβασης και κατάβασης στο μίλι, κάτι πολύ σκληρό για έναν αγώνα που δεν έχει σταθμούς βοήθειας και σηματοδοτημένη διαδρομή. Υπάρχουν εννέα βιβλία κατά μήκος της διαδρομής, και πρέπει να πάς από βιβλίο σε βιβλίο και να κόψεις μια σελίδα. Στο τέλος κάθε κύκλου, πρέπει να παραδώσεις τις εννέα σελίδες για να αποδείξεις ότι έκανες σωστά την διαδρομή. Αν χάσεις μια σελίδα αποκλείεσαι από την συνέχεια. Ο διευθυντής αγώνα (Gary Cantrell), λέει σε όλους που περίπου βρίσκονται τα βιβλία. Δεν είναι το πρόβλημα να εντοπίσεις τα βιβλία αυτό που κάνει τον τερματισμό σχεδόν αδύνατο, αλλά κάτι άλλο. Στο τέλος κάθε κύκλου επιστρέφεις στην κατασκήνωση όπου σε περιμένει βοήθεια, φαγητό, καταφύγιο, άνθρωποι και το αυτοκίνητο σου. Το να ξεκινήσεις τον επόμενο κύκλο είναι αδιανόητα δύσκολο, γιατί πρέπει να επιλέξεις να βγεις εκεί έξω και πάλι! Οι αθλητές γίνονται DNF γιατί συμπληρώνουν έναν κύκλο και απλά δεν θέλουν να ξαναβγούν εκεί έξω. Αλλά πρέπει να αυτοσυγκεντρωθείς. Πρέπει να φας, να πιείς και να μαζέψεις τις προμήθειες σου για τον επόμενο κύκλο. Πρέπει να σκεφτείς “τι μπορεί να μου χρειαστεί για τις επόμενες 8-12 ώρες”; Μετά πρέπει να εγκαταλείψεις αυτό το ασφαλές, άνετο μέρος και να βγεις στην αγριότητα των δασών του Barkley και πάλι. Είναι πραγματικά δύσκολο γιατί μετά τον πρώτο κύκλο ξέρεις τι έχεις μπροστά σου. Και δεν είναι κάτι που θέλεις να αντιμετωπίσεις και πάλι.

Το γεγονός ότι δεν είχα τερματίσει το Barkley μετά από τόσες προσπάθειες με βάραινε ψυχολογικά. Πριν φύγω από το Lynchburg, πήγα στο WalMart και αγόρασα 150 δολάρια σε τροφή, αθλητικά ποτά και άλλες προμήθειες. Αγόραζα όλες αυτές τις προμήθειες ενώ το περισσότερο που είχα ολοκληρώσει στον αγώνα ήταν τέσσερεις κύκλοι δυο χρόνια πριν. Εδώ είμαι λοιπόν, δυο χρόνια μεγαλύτερος, και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ αγοράζοντας αυτές τις προμήθειες ήταν πόσο χαζός ήμουνα. Στα 51 μου χρόνια, αγόραζα όλα αυτά τα πράγματα που πιθανόν δεν θα χρειαζόμουνα ποτέ. Δεν είχα ποτέ άλλωστε μπει στον πέμπτο κύκλο.  Και την προηγούμενη χρονιά είχα εγκαταλείψει κατά την διάρκεια του δεύτερου κύκλου! Αλλά έπρεπε να αγοράσω σαν χαζός όλες αυτές τις προμήθειες, διαφορετικά δεν είχα καμία ελπίδα να ολοκληρώσω τον αγώνα χωρίς προμήθειες.

Την προηγούμενη νύχτα δεν ήθελα καν να μιλάω για τον αγώνα. Θα με ρώταγαν εάν σκόπευα να τερματίσω τον αγώνα. Είναι πολύ σκληρό όταν έχεις προσπαθήσει τόσες φορές όπως εγώ και ο Blake,  και ο κόσμος σε ρωτάει: “θα το τερματίσεις φέτος”; Δεν θέλεις να είσαι τόσο φαντασμένος ή τόσο σίγουρος. Απλά λες στον κόσμο: “Ναι, αυτό θα προσπαθήσω να κάνω”.

Ο διευθυντής αγώνα, ο Gary Cantrell, δεν σου λέει πότε είναι η εκκίνηση, παρά μόνο το πρωί του αγώνα.

Ξεκινήσαμε με τον Blake πολύ συντηρητικά, και οι πρώτοι τρείς κύκλοι ολοκληρώθηκαν χωρίς κάτι σπουδαίο. Τέλος πάντων, όσο ήσυχα μπορούν να κυλήσουν τρείς κύκλοι του Barkley. Αισθανόμασταν καλά, και σκεφτόμασταν ότι τελικά ίσως έχουμε κάποια πιθανότητα να το ολοκληρώσουμε. Τότε, την Κυριακή το βράδυ κατά την διάρκεια του τέταρτου κύκλου, χαθήκαμε και προβληματιστήκαμε για να βρούμε τον δρόμο και τα βιβλία. Καθώς ολοκληρώναμε τον τέταρτο κύκλο νωρίς το πρωί της Δευτέρας, μιλάγαμε συνεχώς για τα βιβλία που θα θέλαμε να διαβάσουμε. Ανέφερα στον Blake ότι ένα βιβλίο που πραγματικά απόλαυσα ήταν το “Endurance”, το κλασσικό βιβλίο του Alfred Lansing για την επική ιστορία επιβίωσης του Ernest Shackleton στον Νότιο Πόλο και την περιοχή της Ανταρκτικής. Μιλάγαμε για το πόσο πολύ μας άρεσε το βιβλίο, και για το πόσο σκληρός και δυνατός ήταν ο Shackleton περνώντας μια τέτοια περιπέτεια. Βοήθησε να τραβήξουμε το μυαλό μας μακριά από την μιζέρια που βρισκόμασταν.

Καθώς τελειώναμε τον τέταρτο κύκλο, ο Blake πραγματικά πόναγε και δεν νόμιζα ότι θα συνέχιζε. Αγωνιζότανε πραγματικά, χωρίς να έχουμε καθόλου τροφή τις τελευταίες τρείς με τέσσερεις ώρες. Ήμασταν σε άσχημη κατάσταση. Είπα στον Blake ότι έπρεπε να μπούμε και να βγούμε από τον σταθμό πολύ γρήγορα γιατί έπρεπε να τρέξουμε τον τελευταίο κύκλο πιο γρήγορα από τον τέταρτο ώστε να προλάβουμε το όριο των 60 ωρών. Δεν ήθελα στην πραγματικότητα να συνεχίσω, και το ίδιο πίστευα ότι συνέβαινε και με τον Blake. Είχα σχεδόν παραιτηθεί και πίστευα ότι θα γυρίσω σπίτι με άλλο ένα DNF. Κάθισα κάτω τρώγοντας και πίνοντας, σκεπτόμενος ότι ο αγώνας τελείωσε για μένα. Στο κάτω-κάτω της γραφής αν ο Blake δεν ήθελε να συνεχίσει δεν θα ήθελα και εγώ. Και πραγματικά δεν ήθελα να συνεχίσω. Δεν είχα κάτι τραγικό σωματικά, απλά δεν είχα πλέον κάποιο ψυχολογικό κίνητρο και ώθηση να βγω πάλι έξω μετά από 48 ώρες και 80 μίλια σε αυτά τα δάση. Εντελώς απρόθυμα φώναξα: “Blake, είσαι έτοιμος;” και προς μεγάλη μου απογοήτευση τον άκουσα να απαντάει: “Ναι, είμαι έτοιμος!”.

Και έτσι ήμασταν και πάλι στον αγώνα.

Προχωρήσαμε καθώς ο κόσμος μαζευόταν και μας επευφημούσε. Εκτός από τον Blake την προηγούμενη χρονιά ήμασταν μόλις οι πρώτοι στην ιστορία του Barkley που ξεκίναγαν πέμπτο κύκλο. Ήταν πράγματι μια πολύ συναισθηματική στιγμή, αλλά στο μυαλό μου όλα είχαν τελειώσει. Σκέφτηκα να πάμε ως το πρώτο βιβλίο και να γυρίσουμε μετά πίσω. Ή στο δεύτερο βιβλίο, ή ακόμη και στο τρίτο βιβλίο όπου υπήρχε ένα κόψιμο από την διαδρομή που οδηγούσε γρήγορα πίσω, και ο κόσμος θα ήταν ακόμη ενθουσιασμένος που φτάσαμε – εμείς πρώτοι – τόσο μακριά. Ένιωθα απαίσια. Η σκέψη ενός ακόμη κύκλου ήταν φρικτή. Είπα στον Blake: “Πραγματικά δεν θέλω να συνεχίσω. Δεν νιώθω ότι μπορώ να το κάνω”. “Θέλω πραγματικά να σταματήσω”, του είπα με έμφαση.

O Blake έμεινε σιωπηλός για λίγα λεπτά, και μετά γύρισε και μου είπε: “Τι πιστεύεις ότι θα έκανε ο Ernest Shackleton στην θέση μας”;

Αυτό ήταν σαν να έπαιρνε ένα μαχαίρι και να μου το βύθιζε στην καρδιά. Ένιωσα συντετριμμένος. Ήξερα τι θα έκανε ο Shackleton. O Blake επίσης ήξερε τι θα έκανε ο Shackleton. Θα συνέχιζε! Δεν είχε άλλη επιλογή. Όταν είσαι εκεί έξω σε μια τέτοια κατάσταση, συνεχίζεις. Σαν τον Shackleton, ήμασταν σε μια εξαιρετική περίπτωση. Είχαμε την ευκαιρία να γράψουμε ιστορία. Να ήμαστε οι πρώτοι που θα τερματίσουν το πιο σκληρό 100 miler του κόσμου. Καθίσαμε σκεπτικοί για μερικά λεπτά, και μετά – σαν τον Shackleton – συνεχίσαμε!

Ο Blake προπορεύθηκε λίγο μπροστά μου και δεν μιλήσαμε ξανά για αρκετή ώρα. Μετά από λίγο άρχισα να χωνεύω και ένιωσα καλύτερα. Δεν μου ξαναπέρασε πάλι από το μυαλό σκέψη εγκατάλειψης. Λίγο αργότερα, κοντά στο τέλος του πέμπτου κύκλου, ο Blake πραγματικά πάλευε ενώ ήταν σε άσχημη κατάσταση, και εγώ βρήκα την ευκαιρία να ανταποδώσω την χάρη και να τον βοηθήσω. Προχωρήσαμε μαζί και τερματίσαμε τον αγώνα.

Τόσες πολλές φορές θέλεις να εγκαταλείψεις, αλλά δεν μπορείς. Αυτό είναι το νόημα στο τρέξιμο υπεραποστάσεων. Αυτό είναι το νόημα της  ίδιας της ζωής.

Το τελευταίο μίλι κύλησε με εκείνα τα όμορφα συναισθήματα ότι έκανες κάτι σπουδαίο, και ότι το έκανες μαζί με κάποιον άλλο άνθρωπο. Βλέπαμε τον κόσμο να χειροκροτεί και να επευφημεί. Μας κοίταζαν έκθαμβοι. Δεν το πίστευαν ότι μόλις είχαμε βγει από το πυκνό δάσος. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι τερματίζαμε κάτω από το όριο των 60 ωρών. Μπορούσες να δεις την έξαψη στα μάτια τους. Ένας φίλος μου είπε αργότερα ότι η θέα του να τερματίζουμε ήταν ένα από τα πιο ξεχωριστά πράγματα που είχε δει στην ζωή του. Ήταν μοναδικό που ήταν όλοι εκεί, και είχαν την έκφραση της χαράς στα πρόσωπα τους. Είχαν γίνει μάρτυρες ενός σημαντικού γεγονότος που γινόταν για πρώτη φορά, και ίσως και να μην ξαναγινόταν. Ένιωθαν ένα συναίσθημα κατορθώματος να έχει πραγματοποιηθεί. Ήταν κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Γέλαγα και έκλαιγα. Υπήρχε πολύς κόσμος εκεί, μαζί με πολλούς καλούς μου φίλους. Τηλεφώνησα στην γυναίκα μου μόλις τερμάτισα αλλά δεν ήταν σπίτι. Απογοητεύτηκα πολύ. Ήθελα να της πω: “Αγάπη μου πραγματικά το τερμάτισα”!

Ναι, τελικά το τερμάτισα!

Ήταν κάτι σουρεαλιστικό. Χτυπήθηκα μέχρι θανάτου και πέρασα κάτι που ήταν το δυσκολότερο πράγμα που έχω κάνει. Ήμουνα ζωντανός, αλλά είχα φτάσει στα όρια μου, πραγματικά “τσακισμένος” σωματικά και ψυχολογικά. Είχα ένα ανεπανάληπτο συναίσθημα εκπλήρωσης, αλλά ταυτόχρονα και ένα απίστευτα ανεξήγητο και ακατέργαστο συναίσθημα. Ένιωθα να έχω φθαρεί μέχρι τον πυρήνα μου – μέχρι τα εσώψυχα μου. Δεν είχε μείνει τίποτα. Όλα ήταν σαν ένα τεράστιο νεύρο. Ξοδεύτηκα ολοκληρωτικά, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Μαζί με τον Blake ήμασταν οι πρώτοι που καταφέραμε να τερματίσουμε το Barkley. Ο χρόνος μας ήταν 58 ώρες και 21 λεπτά, λίγο κάτω από το όριο των 60 ωρών. Δεν υπήρξε στιγμή σε όλο τον αγώνα που να επιτρέψαμε στον εαυτό μας να ξεκουραστεί ή να κάτσει κάτω. Δεν ήξερα ότι μπορούσα να το κάνω αυτό. Έμεινα ξάγρυπνος μια νύχτα σε πολλούς αγώνες 100 μιλίων, αλλά ποτέ δυο νύχτες στην σειρά. Ξεκινήσαμε στις 09:00 το πρωί του Σαββάτου και τερματίσαμε περίπου στις 19:30 το βράδυ της Δευτέρας. Αυτό με τρελαίνει ως ιδέα.

Οι υπεραποστάσεις είναι μέρος της ζωής μου. Είμαι δρομέας υπεραποστάσεων, και μου αρέσει ο συναγωνισμός στους αγώνες. Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι για μεγάλο διάστημα ακόμη. Το τρέξιμο σε αγώνες σαν αυτόν είναι κάτι πολύ αγχωτικό, και συχνά υπάρχει ελάχιστη ή καμία ανταμοιβή. Ο τερματισμός στο Barkley ήταν για μένα κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον τερματισμό στο Central Park όταν έτρεξα από το Λος Άντζελες στην Νέα Υόρκη. Πιο σημαντικό και ξεχωριστό από όταν διέσχισα το Appalachian Trail, από την Georgia στο Maine. Ο τερματισμός στο Barkley είναι δέκα φορές μεγαλύτερος από οτιδήποτε άλλο έχω τερματίσει στην ζωή μου.

Υπάρχουν 80-100 άνθρωποι που έχουν διασχίσει τρέχοντας την Αμερική, και περίπου 6.000 άνθρωποι που έχουν διασχίσει το Appalachian Trail. Αλλά κανένας, εκτός του Blake και εμένα, δεν έχει ολοκληρώσει το Barkley. Είναι τόσο δύσκολο. Κάποιος έχει πει: “ο άνθρωπος δεν μπορεί να απολαύσει αυτό που δεν έχει αποκτήσει με σκληρή δουλειά και μόχθο”. Και τι απολαμβάνουμε περισσότερο; Αυτές τις κατακτήσεις για τις οποίες έχουμε μοχθήσει περισσότερο. Να γιατί απολαμβάνω το Barkley. Είναι το δυσκολότερο πράγμα που έχω ποτέ επιτύχει.

ΥΓ 1 … Το περιοδικό Ultrarunning επέλεξε το κατόρθωμα των Blake και Horton στο Barkley σαν ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα του 2001.

ΥΓ 2 … Το Barkley δυσκολεύει προοδευτικά και ανάλογα με τα τρυκ που χρησιμοποιούν οι αθλητές που κατάφεραν να το τερματίσουν. Η συνεργασία των Blake και Horton “ενέπνευσε” τον τεχνικό Διευθυντή Gary Cantrell να προσθέσει από την επόμενη χρονιά κανονισμό που να επιβάλει σε αθλητές που έφτασαν μαζί στο τέλος του τέταρτου κύκλου να τρέχουν το τελευταίο κύκλο σε αντίθετη φορά!!!

ΥΓ 3 … Παρά τις “προσπάθειες” του Gary Cantrell, 14 αθλητές το έχουν τερματίσει μέχρι το 2013!

Δημήτρης Τρουπής

Ελεύθερη μετάφραση από το πρωτότυπο: Από το βιβλίο Running Through The Wall – Personal Encounters With the Ultramarathon του Neal Jameson, Breakaway books, Halcottsville, New York, 2003

Photo ©: Mark Swanson, themountainshop.com, Matt Mahoney, Peter Schuler