Στα χρόνια που πέρασαν, η Βούλα Πατουλίδου συνέχισε να αγωνίζεται σε άλλα αγωνίσματα του στίβου, του βασιλιά των σπορ, με τα εθνικά μας χρώματα, και να μας κάνει περήφανους. Η συμβολή της δεν θα πάψει ποτέ για τον ελληνικό αθλητισμό και για εμάς θα είναι πάντοτε μία από της βασίλισσες της ταχύτητας.

Φυσικά, κάπου εδώ, πολύ σωστά, θα αναρωτηθείτε ποια σχέση μπορεί να έχει το ταρτάν του στίβου με το βουνό και η Βούλα Πατουλίδου με το ορεινό τρέξιμο. Κι όμως, οι παραπάνω λέξεις δεν απέχουν μεταξύ τους τόσο όσο νομίζετε! Για σκεφτείτε το. Όλοι εμείς οι δρομείς που τρέχουμε σε ορεινούς αγώνες έχουμε εντάξει στις προπονήσεις μας και ασκήσεις ταχύτητας που τις εκτελούμε μέσα στον στίβο. Γι’ αυτό φιλοξενούμε σήμερα εδώ, στην ιστοσελίδα του Αdvendure, την κυρία Βούλα Πατουλίδου σε μια αποκλειστική συνέντευξη όπου θα μιλήσουμε για όλα όσα αφορούν το τρέξιμο, ορεινό και μη.

Κυρία Πατουλίδου σας καλωσορίζουμε και πριν προχωρήσουμε θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε που μας τιμήσατε παραχωρώντας αυτήν την συνέντευξη και συνομιλώντας μαζί μας.

[Advendure]: Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, ως είθισται ζητώντας από εσάς να μας πείτε με λίγα λόγια το αντικείμενο με το οποίο ασχολείστε αυτήν την στιγμή, πού βρίσκεστε και αν συνεχίζετε να έχετε επαφή με τον αθλητισμό, πιο συγκεκριμένα με το τρέξιμο, και με ποια μορφή.

[Βούλα Πατουλίδου]: Εδώ και 30 χρόνια βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη, όπου από τον Σεπτέμβριο του 2014, είμαι ενεργή στην τοπική αυτοδιοίκηση, ασκώντας τα καθήκοντα Αντιπεριφερειάρχη της Μητροπολιτικής ενότητας της Θεσσαλονίκης. Γυμνάζομαι σχεδόν καθημερινά, και λέω σχεδόν γιατί προσπαθώ να ξεκλέψω μία ώρα από το φορτωμένο με υποχρεώσεις πρόγραμμα. Είναι φιλοσοφία πλέον, αν δεν γυμναστώ, κάτι μου λείπει. Για το τρέξιμο και μάλιστα το συνεχόμενο, βρήκες τον πιο ακατάλληλο άνθρωπο να σου μιλήσει. Δεν τα πάω καλά με την αντοχή, είμαι της ταχύτητας! Ωστόσο, συμμετέχω στις δύο μεγάλες γιορτές αγώνων δρόμου της πόλης, τον Μαραθώνιο “Μέγα Αλέξανδρο” και το παιδάκι του τον νυχτερινό Ημιμαραθώνιο.

[Advendure]: Εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μια τάση για τρέξιμο σε ολόκληρο τον πλανήτη! Άνθρωποι κάθε ηλικίας, σωματότυπου και φυσικής κατάστασης έχουν ξεχυθεί στους δρόμους και στα μονοπάτια γράφοντας καθημερινά χιλιόμετρα! Κάποιοι μιλούν για μια νέα μόδα, άλλοι πάλι πιστεύουν πως είναι ένα φαινόμενο που θα διαρκέσει χρόνια. Ποια είναι η δική σας προσωπική άποψη για όλα όσα διαδραματίζονται αναφορικά με το ερασιτεχνικό τρέξιμο; Τι πιστεύετε πως δημιούργησε αυτήν την ανάγκη στον κόσμο να σηκωθεί ξαφνικά από τον καναπέ, να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του και να αρχίσει να τρέχει;

[Βούλα Πατουλίδου]: Αυτή η τάση για τρέξιμο, στην Ευρώπη, στην Αμερική, συμβαίνει εδώ και χρόνια. Βλέπεις σε μεγάλα αστικά κέντρα, τον κόσμο να τρέχει μέσα στο κέντρο και στα πάρκα. Όντως τελευταία, παρατηρείται και στην Ελλάδα, με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό. Πιστεύω, πως οι πετυχημένες διοργανώσεις αγώνων δρόμου που γίνονται και η προβολή που έχουν, συμβάλλουν καθοριστικά σε αυτό. Τα νούμερα των συμμετεχόντων κάθε χρόνο, είναι η απτή απόδειξη. Επιπλέον ο σύγχρονος τρόπος ζωής, οι πολλές ώρες μπροστά από μία οθόνη υπολογιστή ή έξυπνου κινητού, είναι σημαντικοί λόγοι που οδηγούν όλο και περισσότερους στο τρέξιμο. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα, από το να αφήσεις τα πάντα πίσω σου και να πας για μισή ή μία ώρα – όσο μπορεί ο καθένας –  να τρέξεις ή ακόμη και να περπατήσεις στην παραλία ή σε κάποιο μονοπάτι του δάσους ή του βουνού; Είναι κρίμα, να ζούμε σε μία χώρα με τόσο ήπιο κλίμα, τόσο όμορφα τοπία και να μην τα απολαμβάνουμε, όταν στην Σκανδιναβία, για παράδειγμα, τρέχουν ακόμη και μέσα στα χιόνια! Προτρέπω και προκαλώ τον κάθε έναν, να το κάνει έστω για μία φορά. Είμαι σίγουρη, ότι θα του αρέσει και θα το επαναλάβει!

[Advendure]: Τι γνωρίζετε εσείς για το ορεινό τρέξιμο; Έχετε δικούς σας γνωστούς που ασχολούνται με αυτό; Σας ζήτησαν ποτέ να τους συνοδεύσετε σε κάποια προπόνησή τους; Πώς σας φάνηκε;

[Βούλα Πατουλίδου]: Δύσκολη και επίπονη άθληση, αλλά σε αποζημιώνει το κάλλος που απολαμβάνεις από τα τοπία. Για δύσκολες διαδρομές, καλό είναι να υπάρχει ειδικός εξοπλισμός. Μία από τις ωραιότερες εμπειρίες, αποσυμφορητική της έντασης, ήταν όταν σε μεγάλο υψόμετρο, μέσα σε ένα κατά-χιονισμένο δάσος, κάναμε cross-country σκι κατά τη διάρκεια προετοιμασίας!

[Advendure]: Έχετε ακούσει ποτέ για κάποιον ορεινό αγώνα που να σας τράβηξε το ενδιαφέρον; Αν ναι, ποιος είναι αυτός και για ποιο λόγο;

[Βούλα Πατουλίδου]: Πολλοί είναι οι αγώνες που μου έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον. Θα περιοριστώ σε δύο που πραγματικά πιστεύω ότι ανοίγει το μάτι σου και ξεφεύγεις εντελώς. Ο ένας είναι στο εξωτερικό, στο Λευκό Όρος (Mont Blanc). Έχω δει αποσπάσματα και πραγματικά ζήλεψα αυτούς που βρίσκονται κάθε χρονιά εκεί!  Ο άλλος είναι εδώ, δίπλα μας. Πρόκειται για τον αγώνα που γίνεται στον Όλυμπο (Olympus Marathon), στις αρχές του καλοκαιριού νομίζω. Ένα βουνό απαράμιλλου και απείρου κάλλους – δεν επέλεξαν τυχαία άλλωστε τον Όλυμπο για κατοικία τους οι θεοί της ελληνικής μυθολογίας – με μοναδικής ομορφιάς μονοπάτια και διαδρομές, όλες τις εποχές του χρόνου.

[Advendure]: Πριν από κάποιους μήνες δημιουργήθηκε ένταση στους χώρους του ορεινού τρεξίματος ανάμεσα στο ΣΕΓΑΣ και αρκετούς διοργανωτές ορεινών αγώνων όταν από κάποια δημοσιεύματα, τα οποία χρειάζονταν περισσότερη γραπτή επεξήγηση, δόθηκε η εντύπωση πως ο ΣΕΓΑΣ θα προσπαθούσε να “εκμεταλλευτεί” αυτήν την άνθηση του ορεινού τρεξίματος. Παρότι δεν έχει αλλάξει κάτι στο καθεστώς που διοργανώνονται οι ορεινοί αγώνες ως τώρα και δεν υπάρχει κάποια ελληνική ομοσπονδία ορεινού τρεξίματος μέχρι σήμερα τα ερωτηματικά παραμένουν, απ’ όλους εμάς τους ορεινούς δρομείς, σχετικά με τα μελλοντικά σχέδια του ΣΕΓΑΣ για το συγκεκριμένο άθλημα. Θα θέλαμε, λοιπόν, να σχολιάσετε, με την ιδιότητα της πρώην αθλήτριας του ΣΕΓΑΣ, ποια οφέλη θα μπορούσαν να προκύψουν από τη συνεργασία των παραπάνω διοργανωτών αγώνων με μια νεοϊδρυθείσα ομοσπονδία υπό την σκέπη του ΣΕΓΑΣ.

[Βούλα Πατουλίδου]: Δεν θεωρώ πως η ομοσπονδία θέλει να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα. Είναι η παλαιότερη ομοσπονδία με ανθρώπους γνώστες του χώρου και των αθλητικών διοργανώσεων και συμπράξεων. Μια ανοιχτή, στοχευόμενη συζήτηση με το Δ.Σ., σίγουρα θα άνοιγε καινούριους δρόμους συνεργασίας.

[Advendure]: Στο εξωτερικό, όπου εδώ και μερικά χρόνια έχει συσταθεί παγκόσμια ομοσπονδία ορεινού τρεξίματος, υπήρξαν προτάσεις προς τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή ώστε το συγκεκριμένο άθλημα να αποτελέσει στο μέλλον επίσημο ολυμπιακό άθλημα. Πιστεύετε πως κάτι τέτοιο θα βοηθούσε το ορεινό τρέξιμο ή ενδεχομένως να το έβλαπτε προκαλώντας τελικά σκάνδαλα με αναβολικές ουσίες και με συμφωνίες εταιριών, που στόχο θα είχαν τη δική τους προβολή και κέρδος και όχι αυτή του αθλήματος;

[Βούλα Πατουλίδου]: Κάποτε, όταν ήμουν μικρό παιδάκι, στη Γερμανία παίζαμε Federball ή αλλιώς Badminton, ως παιχνίδι. Τώρα αποτελεί άθλημα του Ολυμπιακού κινήματος . Από το να γίνει άθλημα το “πιάσιμο του μεγαλύτερου ψαριού”, φυσικά και είναι προτιμότερο το ορεινό τρέξιμο να ενταχθεί στα Ολυμπιακά αθλήματα. Θα εξαρτηθεί πάντως από την απήχησή του στον κόσμο, που μέχρι στιγμής έχει δώσει θετικά σημάδια.

[Advendure]: Σε συνάρτηση με τη προηγούμενη ερώτηση θα αναφέρω πως υπάρχει πλέον κόσμος που είναι ένθερμος υποστηρικτής της άποψης ότι ο θεσμός των Ολυμπιακών Αγώνων έχει θυσιαστεί στο βωμό των “μεγάλων χορηγών” του για χάρη των οποίων βασικά ολυμπιακά αθλήματα, όπως η πάλη για παράδειγμα, κινδυνεύουν να μείνουν εκτός διοργάνωσης τα επόμενα χρόνια! Ποια είναι η γνώμη σας και ως χρυσή ολυμπιονίκης αλλά και ως απλός άνθρωπος για αυτό που συμβαίνει; Είστε αντίθετη με την άποψη πως όταν κάποιο νέο άθλημα βαφτίζεται ολυμπιακό κάποιο άλλο πρέπει να πάψει να υφίσταται από τη διοργάνωση;

[Βούλα Πατουλίδου]: Είναι πασιφανές και μόνο από την απόδοση στα αγγλικά του τίτλου “Ολυμπιακοί Αγώνες” σε “Ολυμπιακά παιχνίδια”, πως το κέντρο βάρους της μεγαλύτερης κοσμοθεωρίας, κατά τον ποιητή, δηλαδή της Ολυμπιακής ιδέας, έχει μετατοπιστεί και παντελώς διαφοροποιηθεί. Οι χορηγοί βάζουν τους κανόνες. Ωραία! Όμως αν είναι να ξεριζώσεις την καρδιά αυτής της ιδέας (τα αρχαιότερα αθλήματα), προφανώς διαφοροποιείς τα πάντα. Όλοι χρειαζόμαστε μια σταθερή βάση ύπαρξης και λειτουργίας. Φυσικά και μπορούμε να “χτίσουμε” πάνω σ’ αυτή, πάντοτε όμως  δίχως να την καταργούμε!

[Advendure]: Έχω ακούσει να λέγεται από ορισμένους ότι το τρέξιμο, είτε στο βουνό, είτε στην άσφαλτο μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, σοφότερους. Εσείς μέσα από την πολύχρονη αθλητική σας καριέρα έχετε αντιληφθεί κάτι τέτοιο; Υπήρξαν στιγμές που μέσα από το τρέξιμο βιώσατε καταστάσεις οι οποίες σας έδωσαν εφόδια ώστε να ξεπεράσετε τις δυσκολίες στη ζωή σας και να δείτε τα πράγματα διαφορετικά; Θα θέλατε να μας αναφέρετε ένα παράδειγμα;

[Βούλα Πατουλίδου]: Στον αθλητισμό υποχρεωτικά μαθαίνεις – εκπαιδεύεσαι στον συναγωνισμό, τον ανταγωνισμό, την πειθαρχία σε κανόνες και το βασικότερο μαθαίνεις ν' αγωνίζεσαι για τη νίκη. Οι αποτυχίες είναι πιο σίγουρες από τις επιτυχίες. Κι όμως εσύ παλεύεις έως ότου πετύχεις. Το 1991 ήταν η καλύτερη, προπονητικά, χρονιά μου. Κι όμως δε βγήκε ο χρόνος σε αγώνα για να επισημοποιηθεί. Το 1991! Η λύση προήλθε μέσα από τη δύναμη της ψυχής! Έπρεπε να με βοηθήσουν οι καταλληλότεροι άνθρωποι – επιστήμονες – φίλοι ώστε να ανακαλύψω πως είχα την ικανότητα να πετύχω  την απόλυτη ανατροπή, ένα μόλις χρόνο μετά, το 1992!

[Advendure]: Σίγουρα υπάρχουν πάρα πολλές προπονητικές συμβουλές που θα μπορούσατε να μας δώσετε, παρόλα αυτά εμείς θα σας ζητήσουμε μονάχα μία. Ακόμη και αν ένας αγώνας 100 μέτρων με εμπόδια διαφέρει κατά πολύ από έναν αγώνα 21, 42 ή αρκετών δεκάδων χιλιομέτρων μέσα στο δάσος αυτό που μένει ίδιο είναι η ψυχολογία του αθλητή. Το άγχος και ο φόβος της αποτυχίας που τον καταβάλει όταν επιχειρεί κάτι για πρώτη φορά. Τυχαίνει να γνωρίζω πως είστε αισιόδοξος άνθρωπος με πολύ θετική σκέψη γι’ αυτό και θα ήθελα να πείτε, σε όλους όσους διαβάζουν αυτήν την στιγμή τη συνέντευξη σας, τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να αντιμετωπίσουν τα παραπάνω συναισθήματα.

[Βούλα Πατουλίδου]: Δουλειά, δουλειά, δουλειά και μόνον δουλειά. Και στον αθλητισμό όταν λέμε δουλειά, εννοούμε προπόνηση. Έκανα προπόνηση 365 ημέρες το χρόνο. Δεν ήξερα τι θα πει Χριστούγεννα, τι θα πει  Ανάσταση, τι θα πουν διακοπές για χρόνια ολόκληρα. “Τα αγαθά κόποις κτώνται”. Εάν είσαι έτοιμος, δεν έχει να φοβηθείς τίποτα. Είναι όπως στο σχολείο, εάν έχεις διαβάσει δεν φοβάσαι τα θέματα των εξετάσεων. Η καλή προετοιμασία είναι τον παν. Την ώρα του αγώνα, απλώς τον απολαμβάνεις. Επίσης, να μην ακούνε όσους λένε “Πού πας εσύ, δεν θα τα καταφέρεις!”.

[Advendure]: Έχετε γεννηθεί και μεγαλώσει στον Τριπόταμο Φλώρινας, ένα νομό που βρίσκεται κυριολεκτικά στη γωνιά της Ελλάδας αλλά είναι προικισμένος με πανέμορφα τοπία. Φέτος για πρώτη φορά θα διοργανωθούν στον ορεινό όγκο που περιβάλλει την πόλη της Φλώρινας τρεις ορεινοί αγώνες τρεξίματος, μήκους 31, 16 και 6 χιλιομέτρων ταυτόχρονα, τον Ιούνιο του 2016. Αν θα βρίσκατε το χρόνο θα θέλατε να συμμετάσχετε σε έναν από αυτούς; Αν ναι, σε ποιον;

[Βούλα Πατουλίδου]: Φυσικά και θα ήθελα. Σίγουρα όχι στα 31 και στα 16. Για εμένα, που είμαι της ταχύτητας, ακόμη και τα 6 μου φαίνονται ατελείωτα. Ωστόσο, για την εμπειρία και μόνο, αλλά και για να τιμήσω τον τόπο που γεννήθηκα θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση!

[Advendure]: Αν αποφασίζατε να βοηθήσετε το θεσμό του ορεινού τρεξίματος, είτε μέσω του αξιώματός σας ή απλώς ως Βούλα Πατουλίδου με ποιο τρόπο θα επιλέγατε να το κάνετε;

[Βούλα Πατουλίδου]: Ως θεσμός, η Περιφέρεια και η Αντιπεριφέρεια θέτουν πάντα, με μεγάλη χαρά, αγώνες υπό την αιγίδα τους και επιπλέον τους στηρίζουν έμμεσα συνδιοργανώνοντας αγώνες τρεξίματος. Η συμμετοχή μου σε έναν αγώνα, νομίζω πως θα ήταν ένα καλό κίνητρο παρότρυνσης του κόσμου καθώς επίσης και η προβολή του αγώνα από τα  μέσα μαζικής ενημέρωσης αλλά και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

[Advendure]: Φτάνοντας στο τέλος, θα θέλαμε να κλείσετε εσείς αυτήν τη συνέντευξη μιλώντας μας για οτιδήποτε θεωρείτε σημαντικότερο δίχως να έχει σημασία αν αφορά το ορεινό τρέξιμο ή όχι.

[Βούλα Πατουλίδου]: Να αγαπήσουμε τον αθλητισμό, τον υγιή αθλητισμό, είτε αυτό είναι τρέξιμο, είτε απλό περπάτημα, είτε κάτι άλλο. Αρκεί μονάχα να σηκωθούμε από τον καναπέ. Ο καθένας όπως και όσο μπορεί!

Κυρία Πατουλίδου σας ευχαριστούμε θερμά για το χρόνο που αφιερώσατε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μας, αφήνοντας για λίγο στην άκρη τις προσωπικές σας υποχρεώσεις. Να είστε καλά!

Θεοχάρης Λεζπουρίδης