Ενώ οι Malek και Bielecki κατάφεραν και προσέγγισαν την ασφάλεια του Camp 4 στα 7400μ, οι Berbeka και Kowalski αναγκάστηκαν να κάνουν ένα μοιραίο bivouacστα 7900μ. Η τελευταία επαφή μαζί τους ήταν στις 3 τα ξημερώματα. Μετά από εκείνη την ώρα σιωπή… Στην συνέχεια και ενώ οι δύο ορειβάτες που είχαν επιστρέψει μαζί με δύο Πακιστανούς τους Kerim Nayyat και Shaheen Amin επέστρεφαν με ασφάλεια στο Base Camp, δεν υπήρχε κανένα σημάδι ζωής από τους δύο άτυχους σχοινοσυντρόφους τους... Τα βουνά πάντα θα στέκονται εκεί, αγέρωχα, σαγηνευτικά, ανέφικτα. Οι αλπινιστές γνωρίζουν αυτές τις στιγμές πολύ καλά. Γνωρίζουν το απερίγραπτο συναίσθημα της απώλειας. Τα ερωτήματα είναι πολλά, οι απαντήσεις αν αυτές υπάρχουν δεν μπορεί να είναι άλλες από το πάθος και την προσωπική σημασία που δίνει ο καθένας σε αυτό που κάνει.

Τελικά η αναρρίχηση οκτάρων κορφών στο μέσο του χειμώνα είναι ρώσικη ρουλέτα; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η φιλοδοξία, ή η ματαιοδοξία ορισμένων παράτολμων ορειβατών. Πόσα ακόμα θύματα θα θρηνήσει η ορειβατική κοινότητα στο βωμό του ανέφικτου; Αν κάποιος μπορεί να «απαντήσει» σε μερικά τέτοια ερωτήματα δεν είναι άλλος από τον Simone Moro, τον Ιταλό αλπινιστή που έχει καταφέρει 3 πρώτες χειμερινές αναβάσεις σε οκτάρες κορφές των Ιμαλαϊων. Αυτές είναι οι σκέψεις του όπως τις παρέθεσε σε άρθρο στο διαδικτυακό τόπο planetmountain.com…

«Δυστυχώς είναι μια ορειβατική τραγωδία το έναυσμα για αυτές τις σκέψεις, που με κάνει να προσπαθώ και εγώ ο ίδιος να κατανοήσω και να εξηγήσω τι είναι πραγματικά η χειμερινή ορειβασία στις υψηλότερες κορυφές του πλανήτη. Έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε την ανάβαση σε ένα βουνό ή την αναρρίχηση σε μια ορθοπλαγιά αναλόγως του στυλ, του χρόνου που απαιτήθηκε, του τρόπου που προσεγγίστηκε καθώς και των σχοινοσυντροφιών που απάρτιζαν την ομάδα. Αυτομάτως έτσι, μειώνουμε την αξία μιας ανάβασης ασυναίσθητα, σαν να αποτελεί απλά μια διαδικασία αυστηρά αθλητική ή σωματική. Όπως για παράδειγμα ένας μεγάλος αγώνας ιστιοπλοϊας στον ωκεανό ή ένας δύσκολος υπερμαραθώνιος στο βουνό, έχουμε φτάσει να θεωρούμε την ορειβασία απλά ένα αθλητικό γεγονός, αφαιρώντας εκείνα τα στοιχεία της εξερεύνησης και της περιπέτειας στην αγνότερή τους μορφή, στοιχεία που την κάνουν να ξεχωρίζει.

Ο αγώνας ενάντια στα στοιχεία, ενάντια στα βουνά, όπως και οι  θρυλικές ιστορίες των  ηρωικών κατορθωμάτων, ουσιαστικά τώρα ακυρώνονται μιας και όπως φαίνεται δεν είναι αυτά που μετράνε πια. Όλα πια οι ενέργειές μας υπαγορεύονται από μία μοναδική ορθολογική και στρατηγική επιλογή. Έχουμε κάνει το λάθος να τα απλοποιούμε όλα λες και έχουν να κάνουν μόνο με τακτικές, δελτία τύπου, σπόνσορες, στατιστικές, ποιος είναι πιο καλός σε αυτά τα τέσσερα πράγματα, ποιος είναι καλύτερος στο να εξιστορεί κατορθώματα από τον άλλον… Εν ολίγοις, έχουμε εισάγει την επιχειρηματική νοοτροπία και την έχουμε ανακατέψει με τις αγνές αξίες τις ορειβασίας.

Αυτές τις ώρες, που γινόμαστε ανήμποροι μάρτυρες μιας τραγωδίας στο BroadPeak. Δύο αλπινιστές έχουν γυρίσει ασφαλείς στο basecampέχοντας καταφέρει την ιστορική πρώτη χειμερινή ανάβαση στο βουνό, ενώ άλλοι δύο σύντροφοί τους δεν θα μπορέσουν να εξιστορήσουν το κατόρθωμά τους, αφού εξαφανίστηκαν στα 7.900μ μετά από ένα δραματικό bivouacσε απάνθρωπες συνθήκες και θερμοκρασίες. Η ομάδα ήταν μια μίξη γενεών και ορειβατικής εμπειρίας, που μας απέδειξαν έμπρακτα ότι ακόμη και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει ούτε όσον αφορά την δυσκολία του εγχειρήματος και δυστυχώς ούτε στο δράμα που μπορεί να συνοδεύσει μια τέτοια προσπάθεια, είτε γίνεται σήμερα, είτε πίσω στην δεκαετία του ’80, ανεξαρτήτως στυλ και εξοπλισμού.

Το σκαρφάλωμα μιας οκτάρας στο μέσο του χειμώνα, αποτελεί ακόμα μία από τις παρορμήσεις εκείνες που οδηγούν κάποιον να νιώσει ελεύθερος, ένας πραγματικός πρωταγωνιστής της δικής του ύπαρξης. Όταν σκαρφαλώνεις χειμώνα σε τέτοια υψόμετρα πάντα θα είσαι μόνος ακόμα και να υπάρχουν δεκάδες άλλοι γύρω σου, πάντα θα είσαι μακριά από όλους ακόμα και όλα τα δορυφορικά τηλέφωνα του κόσμου να ‘χεις, πάντα θα είσαι αβοήθητος ότι τεχνολογικό εξοπλισμό και μέσα να διαθέτεις. Κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι για σένα, απολύτως τίποτα. Τον χειμώνα ψάχνεις για ένα μικρό παραθυράκι καλού καιρού σε διάστημα 3 μηνών, διάστημα κατά το οποίο έχεις επιλέξει να είσαι φυλακισμένος στο όνειρό σου. Σαν να είσαι εγκλωβισμένος σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, με κύματα 30 μέτρα ψηλά, στο μέσο του ωκεανού. Κανένας δεν μπορεί να κάνει κάτι για σένα και μόνο εσύ μπορείς να ζυγιάσεις τα υπέρ και τα κατά της απόφασής σου, απόφασης που σε έφερε εδώ πάνω. Κάθε απόφαση που παίρνεις είναι δική σου, μόνο δική σου…

Έχουμε διανύσει το ένα τρίτο του αιώνα από την πρώτη χειμερινή σε οκτάρα κορφή, ανάβαση που έγινε και χωρίς οξυγόνο, στο Έβερεστ (σσ. αναφέρεται στην πρώτη χειμερινή ανάβαση στο Έβερεστ των Πολωνών –τραγική ειρωνεία…- Andrzej Zawada, Leszek Cichy και Krzysztof Wielicki, το 1980). Από τότε, οι χειμερινές αναβάσεις των κορφών αυτών αποτελούν πρόκληση μια ανοικτή υπόθεση. Στην δεκαετία του ’50 θα το ονόμαζε κάποιος περίοδο των κατακτήσεων. Η αλήθεια είναι ότι μπορείς να το ονομάσεις όπως θες. Αυτό που δεν πρόκειται να αλλάξει είναι ότι αποτελούν εξερεύνηση στην αγνότερη μορφή της. Είναι κάτι για το οποίο η πολωνική ορειβασία μπορεί να υπερηφανεύεται, μιας και είναι από τους βασικότερους «παίκτες» στο πεδίο αυτό. Το ότι το ψηλότερο βουνού στην χώρα τους φτάνει μετά βίας τα 2.600 μέτρα δεν τους εμπόδισε καθόλου για αυτό! Είχα την τιμή, την ικανότητα και την τύχη να προσθέσω μια πράσινη λωρίδα στην σημαία τους αφού κατάφερα να είμαι σε 3 από τις 12 πρώτες χειμερινές αναβάσεις και να επιστρέψω σώος και αβλαβής. (σσ. υπονοώντας ότι έχει «βάψει» με τα ιταλικά χρώματα τις 3 από τις 12 χειμερινές αναβάσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Οι υπόλοιπες 9 έχουν γίνει από Πολωνούς…)

Ο άνθρωπος θέλει να βρίσκεται εκεί που τον οδηγούν οι σκέψεις του. Στο φεγγάρι, στον Άρη, στην Αφροδίτη, σε ωκεανούς, σπηλιές, ερήμους και βουνά.  Αυτή ακριβώς είναι και η ορειβασία. Η επιθυμία να φτάσεις εκεί όπου δεν έχει φτάσει κανείς, αυτός είναι ο λόγος που μια μέρα και το NangaParbatαλλά και το Κ2 θα σκαρφαλωθούν χειμώνα. Δεν είναι μια επιθυμία που πηγάζει από την λογική της ευκολίας, της χρησιμότητας ή των επιπέδων κινδύνου που ενέχει μια τέτοια ανάβαση. Κανείς δεν θέλει  να αλλάξει τον κόσμο ή δεν πιστεύει ότι μπορεί να τον αλλάξει, σκαρφαλώνοντας χειμώνα μια οκτάρα. Όπως και αυτοί που το έκαναν πρώτοι, δεν πίστευαν ότι θα τον άλλαζαν, αλλά στην πραγματικότητα το κατάφεραν…»