[Advendure]: Ποιος είναι ο Παναγιώτης; Τί σε παρακινεί και τί σε έχει διαμορφώσει; Το μέρος από όπου κατάγεσαι έχει ασκήσει κάποια επίδραση πάνω σου;

[Π. Αθανασιάδης]: Οι ορειβατικοί μου φίλοι με λένε Παναή και οι υπόλοιποι με φωνάζουν Πάνο. Κατάγομαι από την Λακωνία αλλά έχω γεννηθεί στο Βιετνάμ κατά τη διάρκεια του πολέμου (1973). Mε παρακινεί η ανάγκη μου για αυτεπιβεβαίωση. Κυρίως με έχουν διαμορφώσει τα παιδικά μου χρόνια στο χωριό, η λογοτεχνία που διάβασα ως φοιτητής και οι παραστάσεις που έχω από τον χώρο των βουνών. Μιας και ρωτάς για τον τόπο καταγωγής, οι Κροκεές Λακωνίας είναι γνωστές για τον κροκεάτη λίθο, ένα σκληρό πέτρωμα με δωρική ομορφιά.

[Advendure]: Πότε ανακάλυψες ότι είσαι φτιαγμένος για αλπινισμό;

[Π. Αθανασιάδης]: Συ είπας. Τέλος πάντων, τον Μάιο του 2000, έχοντας μόλις τελειώσει τη σχολή μέσου επιπέδου πήγα και έκανα το Ξερολάκι. Ήμουνα μόνος στο βουνό, εγώ κι ο Όλυμπος. Στα Καζάνια είχε ακόμα αρκετά χιόνια. Το επόμενο πρωί μπήκα στην Lipovsek-Pipan, στο Σκολιό, έχοντας μόνο μια πανοραμική φωτογραφία με τη χάραξη της διαδρομής. Στα μισά χάθηκα, όμως κατάφερα και βγήκα πάνω μέσα από κάτι σαθρές, βρεγμένες καμινάδες (λίγο δεξιότερα από την αριστερή τραβέρσα που βγάζει στον Φαίδωνα). Ίσως τότε.

[Advendure]: Γιατί σκαρφαλώνεις; Τί σε οδηγεί σε αυτή την ανάγκη; Όταν μπαίνεις στην πλαγιά και βλέπεις ότι είναι πολύ δύσκολα πιο πάνω, τί σε ωθεί να συνεχίσεις; Σε ποιο σημείο νομίζεις ότι μια αναρρίχηση γίνεται πολύ σκληρή; Πότε γίνεται αδύνατη;

[Π. Αθανασιάδης]: Σκαρφαλώνω με τους σχοινοσυντρόφους μου γιατί αυτό που μοιραζόμαστε είναι εξαιρετικά όμορφο. Μερικές φορές πάω μοναχός μου και τότε δεν μοιράζομαι τίποτα με κανέναν. Όμως πάντα προσφέρω ένα μπισκότο στη Φύση. Η ανάγκη που αναφέρεις δουλεύει βαθιά μέσα μας και μεταμορφώνεται σε επιθυμία, αυτήν ακολουθώ. Μ' αρέσει να τροχάω τα νύχια μου στα βράχια και να εποπτεύω τα γκρέμια. Όταν τα πράγματα ζορίζουν με ωθεί να συνεχίσω η αναμέτρηση με τον εαυτό μου που θέλω να φέρω εις πέρας. Η αναρρίχηση γίνεται πολύ σκληρή όταν δεν έχω προετοιμαστεί κατάλληλα. Αδύνατη γίνεται όταν παίρνω την απόφαση να υποχωρήσω.

[Advendure]: Από την αρχή της ορειβατικής σου καριέρας είχες πάντα το προφίλ ενός ενθουσιώδη, ασταμάτητου, αλλά και μοναχικού μαχητή. Αυτό είναι από επιλογή ή από ανάγκη;

[Π. Αθανασιάδης]: Μάλλον ξεκίνησε από ανάγκη μιας και τα πρώτα χρόνια, πριν γραφτώ στον ΕΟΣ Αθηνών, δεν ήξερα κανέναν που να σκαρφαλώνει για να πάμε μαζί. Είχα αγοράσει ένα μονό σχοινί από του Αρμούτη και έναν αναβατήρα στήθους από το Alpamayo (τότε ήταν στη στοά της Παν/μίου) και προσπαθούσα να σκαρφαλώσω όπως μπορούσα. Μιλάω για τα χρόνια 1997–99. Πρώτη φορά μού έδειξε πώς κάνουμε ραπέλ ο Π. Κοτρωνάρος στη Βαρυμπόμπη, με τον οποίο γνωριζόμασταν από το τρίαθλο. Τότε για να παίξω στα βράχια πήγαινα με το ποδήλατο από τα Άνω Ιλίσια ως τη σπηλιά του Νταβέλη και τη Ντούκα στο Κορωπί. Φαίνεται πως η μοναχικότητα ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή μου και έτσι η ανάγκη τράπηκε αργότερα σε επιλογή.

[Advendure]: Γιατί σόλο; Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στη σόλο-μοναχική αναρρίχηση και μάλιστα χωρίς ασφάλεια; Πως διαχειρίζεσαι σε αυτή τη κατάσταση το φόβο;

[Π. Αθανασιάδης]: Η σόλο αναρρίχηση, ειδικά χωρίς σχοινί, με ελκύει γιατί όντας μόνος η αναρρίχηση μετατρέπεται απόλυτα φυσικά σε ένα ενδιαφέρον mind game. Η διαχείριση του φόβου είναι κομμάτι αυτού του παιχνιδιού. Στα εύκολα πεδία όπου η συγκέντρωση στο τεχνικό μέρος της δραστηριότητας είναι λιγότερο έντονη και η κίνηση στο βράχο γίνεται πιο γρήγορη και άνετη, κάποιες φορές έχω νιώσει μια αίσθηση ελευθερίας που δύσκολα περιγράφεται με λόγια, σαν κάτι ζωώδες και πρωτόγονο. Αντίθετα, το rope-soloing το κάνω από ανάγκη εκεί όπου οι τεχνικές δυσκολίες ξεπερνάνε το επίπεδό μου. Είναι τρομερά κουραστική διαδικασία αλλά είναι κι αυτό ένα τρυπάκι, πάνω-κάτω-πάνω και ξανά, σαν να ψάλλεις ένα τεριρέμ.

[Advendure]: Πως θα σχολίαζες την πρόσφατη λήξη συνεργασίας της αμερικανικής εταιρείας Cliff Bar με μερικούς από τους πιο παράτολμους αναρριχητές όπως ο Alex Honnold, αλλά και την άποψη ενός αναρριχητή πατέρα που εξέφρασε την ανησυχία του για τα αποτελέσματα της μεγάλης προβολής μιας τόσο επικίνδυνης προσέγγισης της δραστηριότητας σε νέους εκκολαπτόμενους αναρριχητές όπως ο γιός του;

[Π. Αθανασιάδης]: Η διαφήμιση ενός προϊόντος που εκμεταλλεύεται την πρόκληση που παρέχει η επικινδυνότητα της σόλο αναρρίχησης είναι μια κακή πρακτική. Όμως διαφωνώ και με την αιτιολογία που προσκαλείται η Cliff Bar για την διακοπή της χρηματοδότησης του Alex Honnold και των λοιπών αθλητών (ξαφνικά η εταιρεία ξύπνησε και αντιλήφθηκε ότι η σόλο αναρρίχηση είναι επικίνδυνη). Δεν συμφωνώ ούτε με τον πατέρα. Αν ο γιος του είναι ευάλωτος στην αποπλάνηση από τα μίντια, το λάθος είναι στην παιδεία που του δόθηκε. Η γονεϊκή ασπίδα είναι λάθος τακτική. Τα παιδιά χρειάζονται νου, αγάπη και να αφήνονται ελεύθερα.

[Advendure]: Γενικότερα, νομίζεις ότι αξίζει κάποιος να ρισκάρει τη ζωή του, όπως κάνουνε συχνά οι αλπινιστές, για μια ανάβαση σε ένα βουνό;

[Π. Αθανασιάδης]: Λίγο ναι, περισσότερο όχι. Ναι υπό την έννοια ότι καθένας που κάνει αλπινισμό γνωρίζει ότι στο βουνό υπάρχουν αντικειμενικοί κίνδυνοι και αναντίρρητα υπάρχουν περιστάσεις όπου κανείς αναγκάζεται να ρισκάρει κομμάτι παραπάνω για να ολοκληρώσει αυτό που έχει ξεκινήσει. Όποιος το αρνηθεί μάλλον δεν έχει κάνει ποτέ αλπινισμό. Τα όρια του πόσο είναι αποδεκτό να ρισκάρουμε και πώς είναι λιγάκι υποκειμενικά και συνάμα πολύ δυσδιάκριτα, ειδικά για αυτούς που είναι απ' έξω απ' το χορό. Υπάρχουν όμως όρια, όπως και παραδείγματα ανθρώπων που τα επιβεβαιώνουν υπερβαίνοντάς τα. Αν ψάξουμε πίσω από κάθε τέτοια περίπτωση θα βρούμε κάποιο στοιχειώδες σφάλμα. Υπάρχουν δε μικρά λάθη που αποβαίνουν μοιραία και ύστερα μόνον φαίνονται σημαντικά. Ο αλπινιστής που θέλει να ζήσει πολλά χρόνια πρέπει να βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση και σε κάθε περίσταση να λογίζεται το κακό προσπαθώντας να περιορίσει τους πιθανούς κινδύνους με κάθε δυνατό και θεμιτό τρόπο, μα το σημαντικότερο απ' όλα είναι να γνωρίζει τα όριά του. This said, όλοι μας ξέρουμε ότι υπάρχουν στιγμές που λίγη κακή τύχη αρκεί για να βρεθείς απέναντι.

[Advendure]: Είσαι συναισθηματικά δεμένος με κάποια συγκεκριμένη αναρρίχηση σου;

[Π. Αθανασιάδης]: Ίσως με μία που δεν μου έκατσε, όμως ήταν “divine providence”. Θα μπορούσα να πω και με τη Μαρίτσα, εκείνη τη διαδρομή στη Γκούρα, αλλά αυτά είναι σχήματα λόγου. Αντίθετα, νομίζω ότι μας σημαδεύουν περισσότερο τα πράγματα που θυσιάζουμε στο βωμό των προτεραιοτήτων μας.

[Advendure]: Υπάρχουν άραγε συγκεκριμένα αισθήματα που βγαίνουν σε μια αναρρίχηση; Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο που μπορεί να διεγείρει τις σκέψεις σου κατά την ανάβαση ή να προκαλέσει ένα εσωτερικό ταξίδι;

[Π. Αθανασιάδης]: Αυτές είναι ερωτήσεις για ποιητές. Ως επί το πλείστον πάνω στη διαδρομή σκέφτομαι πως θα την παλέψω. Μια χαλασμένη κονσέρβα σίγουρα μπορεί να προκαλέσει ένα εσωτερικό ταξίδι.

[Advendure]: Είχες κάμποσες περιπέτειες στα βουνά όλα αυτά τα χρόνια, ποιες θυμάσαι περισσότερο; Ποια θα έλεγες ότι ήταν η πιο δύσκολη; Ένοιωσες ποτέ κοντά στον θάνατο;

[Π. Αθανασιάδης]: Αν εννοείς ποιες ανακαλώ συχνότερα στη μνήμη μου δεν είναι εύκολο να απαντήσω. Μου φάνηκε πιο δύσκολη η Nose στο El Capitan, αλλά αυτό μάλλον έχει να κάνει με την λανθασμένη επιλογή σχοινοσυντρόφου και την αφυδάτωση που πάθαμε από τον καύσωνα. Το πότε ένιωσα και το πότε ουσιαστικά βρέθηκα κοντά στον θάνατο ενδέχεται να μην συμπίπτουν. Στη βόρεια του Matterhorn πάντως όταν ξεκόλλησε μια μεγάλη πέτρα που με άφησε στο ένα πιολέ και στις μύτες του ενός κραμπόν... σίγουρα τα χρειάστηκα καθώς την κοιτούσα να πέφτει.

[Advendure]: Συμφωνείς με την άποψη ότι η ουσία του αλπινισμού είναι να ανοίγεις δικούς σου δρόμους, να πηγαίνεις από εκεί που κανείς δεν έχει περάσεις ποτέ; Ο τρόπος που επιλέγεις να αναρριχηθείς σε μια νέα διαδρομή πόση σημασία έχει για σένα; Ποιές από όσες διαδρομές έχεις ανοίξει σου έχουν αφήσει τις εντονότερες συγκινήσεις;

[Π. Αθανασιάδης]: Η ουσία του αλπινισμού είναι πολυσύστατη. Το άνοιγμα νέων διαδρομών είναι αναμφίβολα ένα βασικό στοιχείο. Η καινοτομία στο στιλ εξίσου. Ο τρόπος αναρρίχησης που υιοθετείται για το άνοιγμα μιας διαδρομής αντιπροσωπεύει για αυτήν ό,τι το οινόπνευμα για το κρασί. Δεν έχω ανοίξει πολλές διαδρομές στη ζωή μου, όμως οι συγκινήσεις που έχω ζήσει παρέα με τους σχοινοσυντρόφους μου πάνω σε αυτές στέκουν ξέχωρα από ό,τιδήποτε άλλο έχω βιώσει στα βουνά όλα αυτά τα χρόνια. Το άνοιγμα μιας νέας διαδρομής είναι η πεμπτουσία της ορειβατικής περιπέτειας.

[Advendure]: Θεωρείς ότι οι Άλπεις, όπου έχεις πολλές σημαντικές αναρριχήσεις, είναι ένα ιδιαίτερο μέρος για σένα και τι σήμαινε για σένα η επανάληψη των πιο διάσημων βόρειων ορθοπλαγιών, το περίφημο Grand Slam (σσ Eiger, Grand Jorasses, Materhorn, Dru, Piz Badile, Cima Grande), που είσαι ο πρώτος Έλληνας που το καταφέρνει; Ποια από τις σπουδαίες και ιστορικές αυτές αναρριχήσεις σε επηρέασε περισσότερο;

[Π. Αθανασιάδης]: Είμαι βέβαιος ότι όλοι όσοι έχουν σκαρφαλώσει στις Άλπεις τις έχουν αγαπήσει το ίδιο, όμως τα Ελληνικά βουνά είναι τα γονικά μας. Το Grand Slam ..οι συγκινήσεις που έχω ζήσει παρέα με τους σχοινοσυντρόφους μου πάνω σε αυτές στέκουν ξέχωρα από ό,τιδήποτε άλλο έχω βιώσει στα βουνά όλα αυτά τα χρόνια... που αναφέρεις, για μένα σημαίνει “επιτέλους χαλάρωση”, γιατί από όταν μου μπήκε η ιδέα να συνεχίσω με τις υπόλοιπες βόρειες δεν είχα κάνει ακόμα ούτε μία! Απ' αυτές με επηρέασε περισσότερο το Matterhorn γιατί ήταν ένας παλιός λογαριασμός από τη χρονιά που ζαχαρώναμε τη Schmid με τον Β. Ναξάκη και ακόμα πιο πριν. Θυμάμαι μια Πέμπτη βράδυ που μάς περιέγραφε τη διαδρομή ο Δ. Μπουραζάνης μπροστά στην τεράστια φωτογραφία της ορθοπλαγιάς στα γραφεία του Συλλόγου. Τότε έπεσε μέσα μου ο σπόρος που έμελε να γίνει αληθινή εμμονή. Πέρασαν δέκα χρόνια μέχρι να φύγει αυτό το βάρος από πάνω μου.

[Advendure]: Έχεις σκαρφαλώσει και σε άλλα μέρη του κόσμου, ποιο θα έλεγες ότι σε ενθουσίασε περισσότερο και θα ήθελες να ξαναπάς;

[Π. Αθανασιάδης]: Όταν πρωτοαντίκρισα το El Capitan στην έξοδο μιας απότομης στροφής, με μια κίνηση κοκάλωσα το αυτοκίνητο στο πλάι του δρόμου και μαζί με τη συνοδηγό βγάλαμε αυθόρμητα μια κραυγή ενθουσιασμού. Κυριολεκτικά σου πέφτει το σαγόνι όταν το βλέπεις. Το Yosemite είναι από τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου. Όμως αν θέλω να ξαναπάω κάπου είναι στη Γκούρα, στην Γκαμήλα και στην Τσούκα Ρόσσα.

[Advendure]: Η απόφαση για το Κ2 το περασμένο καλοκαίρι ήταν κάπως αναπάντεχη. Όμως παρά τις δυσκολίες εσύ πήγες, και παραλίγο να τα καταφέρεις στη πρώτη σου προσπάθεια για ανάβαση σε μεγάλο υψόμετρο σε ένα βουνό που πολλοί θεωρούν το πιο δύσκολο από όλες τις 8αρες και μάλιστα με «δίκαια» μέσα, χωρίς καμία υποστήριξη, χωρίς οξυγόνο, σέρπας, κλπ. Πιστεύεις καταρχήν ότι ήταν η σωστή επιλογή. Είχες προετοιμαστεί κατάλληλα και τι είδους προετοιμασία ήταν αυτή; Τώρα πια τι θα άλλαζες ή τι νομίζεις ότι θα μπορούσε να είχε γίνει για να τα κατάφερνες καλύτερα;

[Π. Αθανασιάδης]: Η αποστολή έγινε το καλοκαίρι όμως η απόφαση λήφθηκε τον Φεβρουάριο και φυσικά μεσολάβησε πολλή προετοιμασία. Ναι, υπήρχαν δυσκολίες, κυρίως οικονομικές που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ξεπεράστηκαν (ευχαριστώ τον Μιχάλη Τσουκιά, την Polo Center και την ΕΟΟΑ για την ουσιαστική βοήθεια που μου προσέφεραν). Χρειάστηκε ωστόσο να καλύψω το 60% των εξόδων μου από ίδια κεφάλαια (περίπου 7.000€) που ήταν για μένα μια σημαντική θυσία στο βωμό του υψομέτρου. Η “δικαιοσύνη” που αναφέρεις έχει πολλά σκαλοπάτια και ο καθένας θέτει τον πήχη στο ύψος των προσδοκιών του: δεν χρησιμοποίησα οξυγόνο και σέρπας, όμως χρησιμοποίησα σταθερά σχοινιά που φιξάρανε μάλιστα άλλοι. Μιας και ήμουν εκεί και αυτό που είχα σχεδιάσει να κάνω μου φαινόταν πλέον ακατόρθωτο, αποφάσισα να δοκιμάσω τουλάχιστον μια συμβατική ανάβαση.

Δεδομένου ότι ήθελα να σκαρφαλώσω σε όσο το δυνατόν πιο αλπικό στιλ, τουλάχιστον χωρίς σταθερά σχοινιά, η επιλογή του Κ2 με αναγκάζεις να πω ότι ήταν ένα λάθος γιατί το βουνό αυτό έχει συντρίψει τις αντίστοιχες προσδοκίες πολύ ικανότερων από μένα ορειβατών (κανείς ακόμα δεν έχει επιτύχει μια καθαρή ανάβαση χωρίς σταθερά σχοινιά). Με τον Αλέξανδρο ανεβήκαμε το 1/3 του βουνού σε αλπικό στιλ στην διαδρομή Cesen και συνειδητοποιήσαμε ότι αν ο καιρός χαλάσει απρόσμενα και σε βρει ψηλά στο βουνό εξουθενωμένο από το υψόμετρο... απλά δεν κατεβαίνεις από εκεί πάνω χωρίς σταθερά σχοινιά. Ναι, είχα προετοιμαστεί. Έκανα μπόλικη αεροβική προπόνηση και είχα φτάσει να μετράω μόλις 40 σφυγμούς το λεπτό. Έκανα διάφορες ιατρικές εξετάσεις, διάβασα πολύ για το Κ2 και αγόρασα όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό με προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια. Για να τα καταφέρω καλύτερα χρειαζόμουν βαθύτερο εγκλιματισμό, όμως το βουνό δεν μας έδωσε την ευκαιρία να μείνουμε στο C3 δύο νύχτες και να κάνουμε ένα touch μέχρι το Shoulder, ή τουλάχιστον μέχρι τα 7600μ. όπως είχαμε προγραμματίσει. Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω δεν θα ξεκινούσα από το C4 μόλις δύο ώρες μετά την ομάδα που πήγαινε να φιξάρει. Όμως με τον Αλέξανδρο κάναμε αυτό το λάθος και κατά την ανάβαση αναγκαστήκαμε να περιμένουμε αρκετές ώρες στην ουρά χάνοντας έτσι πολύτιμη ενέργεια. Το αν αυτό ήταν καθοριστικό για την υποχώρησή μου δεν θα το μάθουμε ποτέ. Το σίγουρο θετικό αποτέλεσμα είναι ότι δεν βρίσκομαι στο Gilkey memorial.

[Advendure]: Πόσο δύσκολο είναι να γυρίσεις τη πλάτη στη κορυφή όταν έχεις βρεθεί τόσο κοντά; Νομίζεις ότι έχεις ανοίξει λογαριασμό εκεί, θα ξαναγύριζες στα Ιμαλάια για μια 8αρα;

[Π. Αθανασιάδης]: Όσο δύσκολο είναι να χωρίζεις μια κοπέλα που αγαπάς όταν βλέπεις ότι δεν μπορείτε να ζήσετε μαζί. Κι αν κυλήσουν μερικά δάκρυα, δεν ωφελούν. Οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται με την λογική, λογαριάζοντας το συναίσθημα μα όχι αυτό μονάχα. Θα ξαναγύριζα στα Ιμαλάια για μια 8άρα όμως ποτέ ξανά από διαδρομή που ανεβαίνουν πελάτες.

[Advendure]: Διαβάζεις αρκετά ορειβατική λογοτεχνία και όχι μόνο, ταξιδεύεις, συναναστρέφεσαι με πολύ κόσμο. Ποιος χαρακτήρας σε έχει εμπνεύσει περισσότερο, στην ορειβασία; Είχες ποτέ πρότυπα, ή προσωπικούς ήρωες;

[Π. Αθανασιάδης]: Έναν άνθρωπο που να τον θεωρώ πραγματικό υπόδειγμα δεν έχω απαντήσει. Όμως πάντα αντλούσα πρότυπα από γύρω μου. Ήρωες θεωρώ όλους τους Θα ξαναγύριζα στα Ιμαλάια για μια 8άρα όμως ποτέ ξανά από διαδρομή που ανεβαίνουν πελάτεςζώντες οργανισμούς και ξεχωριστά τον καθένα που κουβαλάει τη ζωή του όσο ψηλότερα μπορεί. Απ' τον ορειβατικό χώρο με έχει εμπνεύσει ιδιαίτερα ο Walter Bonatti επειδή έκανε τις αναβάσεις του ένα μέσο αυτολύτρωσης, κάτι που απηχεί αρκετά μέσα μου.

[Advendure]: Σαν ερευνητής φυσικός-μετεωρολόγος που είσαι, ποια είναι η γνώμη σου για την κλιματική αλλαγή. Πόσο ο άνθρωπος έχει βάλει το χεράκι του; Η σύγχρονη γνώση τι λέει, θα ζήσουμε να δούμε πάγο στην Πάρνηθα;

[Π. Αθανασιάδης]: Πάγο στην Πάρνηθα δεν θα δούμε γιατί αυτός θέλει μέρες για να χτιστεί με συνθήκες που στην Αττική δεν διαρκούν ποτέ αρκετά. Στις εφημερίδες και τα περιοδικά (πόσο μάλλον στο ιντερνέτ) δημοσιεύονται ατελείωτες μπαρούφες που αμφισβητούν την κλιματική αλλαγή. Για το φαινόμενο αυτό είναι διαπιστωμένα υπεύθυνος ο άνθρωπος (κυρίως λόγω της καύσης των ορυκτών καυσίμων, ήτοι: πετρέλαιο, άνθρακας και φυσικό αέριο) και το πάζλ έχει πια απαντηθεί σχεδόν στο σύνολό του. Τα κομμάτια που λείπουν δεν πρόκειται να ανατρέψουν αυτό που ξέρουμε ήδη. Η επιστήμη έχει καταλήξει προ πολλού σε συμπεράσματα. Είναι θέμα γνώμης το αν η Γη γυρίζει;

[Advendure]: Σύντομα θα σε δούμε και θα σε ακούσουμε στο Athens Adventure Film Festival. Ο κινηματογραφικός τίτλος που επέλεξες, μας έχει εξάψει τη φαντασία, θα μας πεις περίπου τι έχεις ετοιμάσει, θα γελάσουμε; Πως αλήθεια σου φαίνεται αυτή η πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία ενός φεστιβάλ περιπέτειας;

[Π. Αθανασιάδης]: Μακάρι να γελάσετε, αν και δεν μπορώ να το εγγυηθώ. Ο τίτλος είναι μια αναφορά στην κωμωδία “το ποντίκι που βρυχάται”, με τον Πίτερ Σέλερς. Η ιδέα ενός φεστιβάλ περιπέτειας ακούγεται ενδιαφέρουσα υπό τον όρο να παραμείνει μακριά από την περιρρέουσα τάση εμπορευματοποίησης των πάντων. Η αφήγηση ενός ταξιδιού έχει κι αυτή την αξία της.

[Advendure]: Και κάτι τελευταίο, τελικά τι μετράει περισσότερο σε αυτή τη δραστηριότητα, το ταξίδι, ή η ανάβαση;
[Π. Αθανασιάδης]: Αυτό το έχει απαντήσει ο Όμηρος.

[Advendure]: Σε ευχαριστούμε θερμά για την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα!