Ταυτόχρονα με την ιστορική του σημασία και τον θρύλο που “κουβαλάει”, ο Όλυμπος είναι και ένα πολύ σκληρό βουνό, με απουσία νερού, ιδιαίτερα καθώς ανεβαίνουμε προς τις υψηλότερες και πιο πετρώδεις περιοχές του όπου κανείς συναντάει κυρίως σκληρά και τεχνικά μονοπάτια “λαξεμένα” στην πέτρα. Από την άλλη, ο Όλυμπος είναι ένα βουνό με πλούσια εναλλαγή καταπληκτικών τοπίων και με εξαιρετική ποικιλία φυτών και άγριας ζωής στα χαμηλότερα σημεία του, αλλά και σημεία μοναδικής θέας από τα ψηλά του σημεία προς το Αιγαίο, τις μεγάλες πεδιάδες και τις πόλεις στον ορίζοντα εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Αρκετά χρόνια πριν είχαν ξεκινήσει συζητήσεις στην κοινότητα του ορεινού τρεξίματος σχετικά με την δυνατότητα ενός αγώνα υπεραπόστασης (ultra-trail) στο βουνό των θεών. Η φύση του βουνού δεν προδίκαζε ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολο να υλοποιηθεί. Η ιδέα ήταν για μια διαδρομή αγώνα που θα ξεκινάει από το επίπεδο της θάλασσας, θα ακολουθεί το αρχαίο μονοπάτι μέχρι σχεδόν τις ψηλές κορυφές, θα περικυκλώνει τον θρόνο του Δία διασχίζοντας το περίφημο Στεφάνι, και τις άλλες κορυφές από την πίσω πλευρά, και τελικά περνώντας μέσα από ξεχασμένα από τον χρόνο μονοπάτια στην πίσω πλευρά του Ολύμπου που διασχίζουν πυκνά δάση και δευτερεύουσες κορυφές θα κατέληγε στην όμορφη χαράδρα του Ενιπέα φτάνοντας τελικά μέσω της Γκόλνας στο ιστορικό Λιτόχωρο.

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα για μένα και άλλους 150 τυχερούς αθλητές, ακριβώς μια ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 6^ης Ιουλίου 2012. Το όραμα ενός ανθρώπου και η πρόκληση του σκληρού και θρυλικού βουνού ήταν αρκετά ώστε να μαζέψουν μια αποφασισμένη ομάδα αθλητών στην γραμμή εκκίνησης που αναζητούσε να ξεχυθεί προς την περιπέτεια του πρώτου Olympus Mythical Trail 100 K.

Οι μνήμες μου από εκείνο το ζεστό και γεμάτο υγρασία βράδυ του περασμένου Ιουλίου είναι πολύ δυνατές. Η εκκίνηση από τον μυσταγωγικό αρχαιολογικό χώρο στο Δίον, η ανάβαση στο βουνό και στο οροπέδιο των Μουσών μέσα στην μυστηριωδώς ήσυχη καλοκαιρινή νύχτα, η εκπληκτική θέα των μακρινών φώτων των πόλεων καθώς διέσχιζα τον αυχένα της Σκούρτας στα 2.500 μέτρα αλλά και το εκθαμβωτικό θέαμα του ήλιου να ανατέλλει θαρρείς μέσα από το Αιγαίο καθώς έτρεχα κάτω από τον θρόνο του Δία με τον ορίζοντα να γεμίζει με χρώματα, το βαθύ και πανέμορφο δάσος – έκπληξη - της Μάλτας, η 360 μοιρών θέα από το Λιβαδάκι καθώς πλησίαζα προς το τέλος του αγώνα, και φυσικά το “γνωστό” τρέξιμο μέσα στον Ενιπέα είναι μόνο λίγες από τις εμπειρίες που βιώνει κάποιος αθλητής στο Mythical.

Ένας αγώνας υπεραπόστασης 100 χιλιομέτρων και 7.000 μέτρων θετικής υψομετρικής σε ένα τέτοιο σκληρό βουνό, δεν μπορεί να είναι εύκολος. Δοκιμάζει τα όρια του αθλητή σε μεγάλο βαθμό. Τα πρώτα χιλιόμετρα μέσα στην ζέστη και την υγρασία της καλοκαιρινής νύχτας, η αντίθεση της χαμηλής θερμοκρασίας κοντά στις κορυφές που δημιουργεί ένα δύσκολο στην διαχείριση κοντράστ, τα σκληρά και πετρώδη μονοπάτια σε μερικές από τις παρατεταμένες καταβάσεις κατά την διάρκεια της ημέρας, η αποπνικτική ζέστη του Ελληνικού μεσημεριού μέσα στον Ιούλιο, η απότομη και συνεχής ανάβαση από το 66 στο 77 χιλιόμετρο στο Λιβαδάκι όπου ο ήδη ταλαιπωρημένος αθλητής ανεβαίνει από τα 500 στα 2.100 μέτρα υψόμετρο, και τελικά η έκπληξη των τελευταίων 5 χιλιομέτρων τεχνικού μονοπατιού που απαιτεί προσπάθεια με συγκέντρωση στο 100% ακόμη και λίγα μέτρα πριν περάσει την γραμμή του τερματισμού, είναι μερικά από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την φυσιογνωμία του Mythical –  μαζί με την ιστορική του σημασία και την ομορφιά της διαδρομής – ως έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο και σημαντικό αγώνα υπεραπόστασης.

Ο Olympus Mythical Trail 100 K έχει να κάνει με την ιστορία του τόπου, με πανέμορφα τοπία αλλά και με μεγάλη δυσκολία. Φυσικά, όπως διαπίστωσα με την συμμετοχή μου στην πρώτη έκδοση του αγώνα το 2012, αφήνει ταυτόχρονα ένα εξαιρετικά μεγάλο “αποτύπωμα” στο μυαλό και την ψυχή του αθλητή που θα δοκιμάσει να τον “δαμάσει”. Είναι ένας αγώνας που χτίζει δυνατές μνήμες και έντονες συγκινήσεις.

Ο Λάζαρος Ρήγος (μέλος της ομάδας του Advendure) είναι ο εμπνευστής, διοργανωτής και τεχνικός διευθυντής του αγώνα. Βρισκόμαστε περίπου τρείς μήνες πριν το φετινό Mythical - το οποίο συμπίπτει και με την επέτειο των 100 χρόνων από την κατάκτηση της κορυφής του Ολύμπου από τον Χρήστο Κάκαλο, τον Fred Boissonnas και τον Bod Bauvy – και μέσα από μια εκτενή συζήτηση με τον Λάζαρο προσπαθήσαμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον “κωδικό” Mythical … :

[Advendure]: Ποια η φιλοσοφία πίσω από τo μότο του αγώνα, που είναι: Olympus Mythical Trail 100K – a human race?

[Λάζαρος Ρήγος]: Η άποψη που έχουμε για τον αγώνα και η οποία συνδέεται με το μότο, είναι ότι το να καταφέρει κάποιος να τερματίσει αυτόν τον αγώνα στο βουνό των θεών, είναι μια ανθρώπινη υπόθεση, αν και απαιτεί την υπέρβαση, ενέργεια που τελικά απογειώνει την ιδέα σε μια ανώτερη σφαίρα. Θέλουμε δηλαδή να αναδείξουμε την υπέρβαση του αθλητή αλλά μέσα στα πλαίσια του ανθρώπινου, αφού ο καθένας που τρέχει στον ΟΜΤ είναι άνθρωπος πάνω απ όλα. Επιπλέον, με το “human race” γίνεται ένα παιχνίδι με την «ανθρώπινη φυλή», πάντα όμως σε σχέση με το θεϊκό στοιχείο που χαρακτηρίζει το όνομα Όλυμπος, το οποίο συνδέεται στενά με την ελληνική μυθολογία.

[Advendure]: Η δεύτερη έκδοση του Olympus Mythical Trail 100K θα πραγματοποιηθεί στις 6 Ιουλίου 2013. Υπάρχουν μήπως σημαντικές αλλαγές  στις τεχνικές του λεπτομέρειες, λαμβάνοντας υπόψη και την εμπειρία που αποκτήθηκε από τον περσινό αγώνα; Ποια είναι τα βασικά στοιχεία που ο αθλητής που θα τον τρέξει για πρώτη φορά πρέπει να λάβει υπόψη του κατά την διάρκεια της κούρσας;       

[Λάζαρος Ρήγος]: Δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές σε σχέση με το 2012, με εξαίρεση το χρονικό όριο του αγώνα, το οποίο μειώθηκε από τις 30 στις 28 ώρες, μετά από λεπτομερή μελέτη των αποτελεσμάτων του πρώτου αγώνα. Πρόθεσή μας είναι ο αγώνας να κινείται σε ξεκάθαρα αθλητικά επίπεδα, κάτι που θα απεικονίζεται φυσικά και στο χρονικό του όριο. Η χάραξη της διαδρομής και το μήκος της παραμένουν και θα παραμείνουν σταθερά. Ο ΟΜΤ πρέπει να παραμείνει ένας αγώνας αναφοράς σ ένα βουνό αναφοράς! Τα σημαντικά στοιχεία που κάποιος νεόφερτος αθλητής πρέπει να έχει στο μυαλό του είναι, το κακοτράχαλο τερέν, η παρατεταμένη κίνηση σε μεγάλο υψόμετρο και οι συνθήκες ζέστης που επικρατούν στην Ελλάδα αυτή την εποχή. Χρειάζεται σύνεση, στρατηγική και σωστή κατανομή δυνάμεων. Η συγκεκριμένη δοκιμασία είναι δύσκολη και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσει κάποιος.

[Advendure]: Μίλησε μας λίγο για την λογική πίσω από την σχεδίαση της διαδρομής του Mythical. Tο πρώτο τέταρτο του αγώνα είναι σχεδόν ίδιο με την διαδρομή του Olympus Marathon, αποτελώντας έτσι κάτι γνωστό για τους περισσότερους αθλητές. Τι ισχύει για το υπόλοιπο του αγώνα; Ως ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε το Mythical, ποια είναι κατά την γνώμη σου τα χαρακτηριστικότερα σημεία του;

[Λάζαρος Ρήγος]: Η ομάδα που σχεδίασε τη διαδρομή είχε έναν σημαντικό περιορισμό: να χαράξει μια διαδρομή ακριβώς 100 χιλιομέτρων! Αυτό μας περιόρισε σε μεγάλο βαθμό, όμως το τελικό αποτέλεσμα ήταν πετυχημένο, αφού αφενός συνδυάζει ποικιλία τοπίων του βουνού, σε περιοχές του σχετικά άγνωστες στο ευρύ κοινό και αφετέρου έχει ένα βασικό στοιχείο για να ξεχωρίσει από έναν «μικρό» αγώνα: κάνει τρεις καμπούρες το προφίλ της, κάτι που σημαίνει συνεχή δυσκολία και συνεχή δοκιμασία. Το γεγονός ότι τα πρώτα 25 χιλιόμετρα της διαδρομής του ΟΜΤ συμπίπτουν με τα πρώτα 25 ενός άλλου αγώνα, δεν μπορεί να λέει κάτι σε έναν αθλητή που έρχεται να αγωνιστεί για πρώτη φορά στον Όλυμπο. Και να θυμόμαστε ότι τα πρώτα αυτά 25Κ γίνονται μέσα στο σκοτάδι της νύχτας!

Το πλέον εμβληματικό τμήμα της διαδρομής του αγώνα είναι αυτό που φέρνει τους αθλητές μπροστά από τις ψηλότερες κορυφές του Ολύμπου. Σε κυριεύει ένα δέος εκεί πέρα, γιατί τις περνάς στο μισοσκόταδο, κι έτσι τα συναισθήματα υποβολής που ασκούν αυτοί οι τεράστιοι όγκοι στην ανθρώπινη ψυχή, γίνονται ακόμα πιο έντονα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, αυτό το πέρασμα συνδέεται με την ανατολή του ήλιου, οπότε δημιουργείται μια επική ατμόσφαιρα. Ένα ακόμα ξεχωριστό σημείο της διαδρομής είναι το Λιβαδάκι, στα ¾ των 100 χιλιομέτρων. Εκεί είναι η είσοδος στο πλέον παρθένο και ανέγγιχτο τμήμα της διαδρομής. Ένα άγριο, μοναχικό τοπίο, σου προξενεί μια συστολή και μια διάθεση να το ξεπεράσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται, ειδικά όταν πλησιάζει η νύχτα! Την ίδια στιγμή που παλεύεις με το τρομερό αυτό πεδίο, στο βάθος οι ψηλές κορυφές του Ολύμπου σου ρίχνουν ένα αυστηρό βλέμμα.

[Advendure]: Υπάρχει σημαντικό ιστορικό περιεχόμενο στον Όλυμπο, με τον αγώνα να ξεκινάει μέσα από τον εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο στο Δίον. Υπάρχει πιστεύεις κάποια “κρυφή” ενέργεια σε αυτό το βουνό και στην ατμόσφαιρα που περιβάλλει κάθε προσπάθεια στα μονοπάτια του;

[Λάζαρος Ρήγος]: Στο διάβα της ιστορίας εδώ και 3.000 χρόνια, οι άνθρωποι πάντα πίστευαν ότι αυτό το βουνό έκρυβε ενέργεια που επηρέαζε τις ανθρώπινες ζωές. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχαίοι Έλληνες τοποθέτησαν στον Όλυμπο την κατοικία των θεών τους. Η εκκίνηση από τον αρχαιολογικό χώρο του Δίου, της λατρευτικής πόλης της αρχαιότητας, δεν αποτελεί μια τυχαία επιλογή, κρύβει ένα συμβολισμό μέσα της. Θέλουμε να συνδέσουμε την ιερότητα και την ιστορικότητα του χώρου με την υπέρβαση της προσπάθειας των αθλητών του αγώνα. Συναισθηματικά, η επιλογή αυτή, φορτίζει με ενέργεια τον αθλητή του αγώνα, καθώς αναπόφευκτα οδηγείται σε συνειρμούς που τον επηρεάζουν θετικά. Γενικά, εκείνο που πιστεύω για την άλλη διάσταση του Ολύμπου, είναι ότι η σκόνη της ιστορίας που κάθεται πάνω σ αυτό το βουνό, είναι και η «μυστική» ενέργεια που εκπέμπει αυτό το βουνό και το κάνει να ξεχωρίζει από άλλα σημεία του πλανήτη.

[Advendure]: Σύμφωνα με τους κανονισμούς του αγώνα, “ο OMT100 K είναι για αυτούς που διακρίνονται ως “βιωματικοί άνθρωποι”, δηλαδή για αθλητές που είναι αφιερωμένοι σε αγώνες που απαιτούν μια φιλοσοφία αυτονομίας ”. Προκύπτει έτσι το συμπέρασμα ότι το Mythical δεν είναι για όλους ή όχι;

[Λάζαρος Ρήγος]: Ο ΟΜΤ ανήκει στην κατηγορία των αγώνων που σίγουρα δεν προσφέρονται για αθλητικό τουρισμό! Όταν έγινε ο σχεδιασμός του αγώνα, αποφασίσαμε να θέσουμε τα στάνταρτς αθλητικών δυνατοτήτων πιο πάνω από τον κοινά αποδεκτό μέσο όρο που θέτουν οι διοργανωτές συνήθως, χωρίς να θέλω να πω με αυτό ότι εμείς κάνουμε την εξαίρεση ή τη διαφορά. Επιλέξαμε αυτό το επίπεδο, γιατί ο αγώνας είναι απαιτητικός από τεχνικής άποψης και δεν θέλουμε να θέσουμε σε κίνδυνο την ασφάλεια ενός μέτρια γυμνασμένου ανθρώπου. Όταν ζητάς από το κοινό να ανταποκριθεί στην πρόσκλησή σου, τότε θα πρέπει να γνωρίζεις και ποιους να προσκαλέσεις. Πρέπει να γνωρίζεις σε ποιους καλεσμένους απευθύνεται η γιορτή που οργανώνεις.

Στον ΟΜΤ, ο αθλητής ξεκινά την προσπάθειά του μέσα στη νύχτα και μετά από τα πρώτα 15 χιλιόμετρα και αφού έχει ανέβει από το επίπεδο της θάλασσας στα 2000 μέτρα υψόμετρο, θα πρέπει να διανύσει άλλα 20 πάνω απ αυτό το επίπεδο πριν κατηφορίσει λίγο χαμηλότερα. Κι όλα αυτά γίνονται σ ένα άγριο πετρώδες πεδίο, όπου κάποιος πρέπει να είναι προσεκτικός στα βήματά του. Χωρίς να μπω και σε άλλες τέτοιες λεπτομέρειες, θέλω να πω ότι έχοντας συναίσθηση της ευθύνης μας ως διοργάνωσης, αποφασίσαμε να είμαστε προσεκτικοί στην επιλογή των αθλητών που μπορούν να πάρουν μέρος. Και κάτι τελευταίο. Ο Όλυμπος και τα μονοπάτια του είναι πραγματικά σκληρά και άγρια και μικρή σχέση έχουν με τα πολυσύχναστα μονοπάτια παρόμοιου υψομέτρου στην Ευρώπη και στην Αμερική, κάτι που οι περισσότεροι μη Έλληνες αθλητές το συνειδητοποιούν μόνο όταν έρθουν εδώ. 

[Advendure]: “Όπως συμβαίνει πάντα στα βουνά, οι πιο φοβερές όψεις από απόσταση φαίνονται λιγότερο σκληρές όταν κάνεις έφοδο σε αυτές” έγραψε ο Fred Boissonas στα απομνημονεύματα του από την πρώτη ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου το 1913. Ο Olympus Mythical Trail 100K δείχνει εξαιρετικά σκληρός στον εξωτερικό παρατηρητή, λόγω της απόστασης, της σκληρότητας των μονοπατιών του, της βραδινή εκκίνησης και άλλων στοιχείων του. Αναρωτιέμαι αν η ρήση του Boissonnas βρίσκει εφαρμογή στο Mythical ή όχι …

[Λάζαρος Ρήγος]: Είναι απόλυτα βέβαιο ότι οι δυσκολίες μοιάζουν μεγαλύτερες όταν τις κοιτάς από μακριά και μικραίνουν όταν ο ίδιος ενσωματώνεσαι μέσα τους. Ο γιορτασμός φέτος των 100 χρόνων από την θεωρούμενη πρώτη ανάβαση του Ολύμπου από τον Boissonas και τον Έλληνα Χρήστο Κάκαλο, μου έδωσε πρόσφατα την ευκαιρία να ασχοληθώ με την ιστορία της εξερεύνησης του συγκεκριμένου βουνού στο παρελθόν. Από τα στοιχεία που μελέτησα, κατέληξα για μια ακόμα φορά στο συμπέρασμα ότι το ζητούμενο είναι να υπάρξει η πρώτη φορά, μετά όλα γίνονται ευκολότερα! Μέχρι το 1913, όλες οι προσπάθειες αποτύχαιναν, χωρίς να υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Από τη στιγμή όμως που πατήθηκε η κορυφή για πρώτη φορά, η ανάβασή της έγινε ρουτίνα στη συνέχεια!

Όταν πριν από δύο χρόνια σχεδιάζαμε τον ΟΜΤ και συζητούσαμε το θέμα με φίλους, οι περισσότεροι κουνούσαν αρνητικά το κεφάλι τους, πιστεύοντας ότι αυτό ήταν μια τρέλα. Το 2011 έτρεξα μόνος μου όλη τη διαδρομή για να δημιουργήσω το «προηγούμενο» και να μεταφέρω το μήνυμα ότι αυτό γίνεται. Γνώριζα πόση σημασία είχε αυτό για το ελληνικό αθλητικό κοινό. Την επόμενη χρονιά (2012) σχεδόν 150 αθλητές στάθηκαν στην εκκίνηση του πρώτου αγώνα, παρακινημένοι φυσικά από την πρόκληση αλλά έχοντας στο μυαλό ότι αυτό γίνεται! Δεν ξέρω όμως πόσοι λιγότεροι θα ήταν αν ένα χρόνο νωρίτερα δεν είχε υπάρξει αυτό το προηγούμενο. Ο κόσμος όταν λειτουργεί συλλογικά, όπως σε έναν αγώνα βουνού, χρειάζεται να νιώθει μια σιγουριά, που αντισταθμίζει την αρχική δυσκολία που ο καθένας διαισθάνεται ότι είναι μεγάλη. Όταν όμως βρεθεί μέσα στον αγώνα, τότε τα πράγματα σίγουρα μοιάζουν ευκολότερα. Η σκέψη ότι κάποιος άλλος το έχει ήδη κάνει πιο πριν, βοηθά αναμφισβήτητα στη δημιουργία καλής ψυχολογίας.  

[Advendure]: Ο νικητής του πρώτου OMT100 K ήταν ο Αχιλλέας Χριστάνας, με επίδοση 15 ωρών και 40 λεπτών. Έχεις ο ίδιος τρέξει την διαδρομή τουλάχιστον δυο φορές, οπότε πες μας πως βλέπεις την εξέλιξη του ρεκόρ για τα επόμενα χρόνια; Έχεις καταλήξει σε κάποια πρόβλεψη για το πόσο μπορεί να κατέβει το ρεκόρ διαδρομής στο μέλλον;

[Λάζαρος Ρήγος]: Ποτέ η επίδοση του νικητή σε πρώτη διοργάνωση δεν γνώρισε μακροβιότητα. Είναι γνωστό ότι οι πρωτοπόροι απλά ανοίγουν το δρόμο για να περάσουν όσοι ακολουθούν. Οι αθλητές του 2012 έκαναν έναν δυνατό αγώνα, είχαν και κάποιες ατυχίες σχετικά με τη διαδρομή, γεγονός που τους στοίχισε σε χρόνο. Πιστεύω όμως ότι γρήγορα το 15:40 θα κατέβει και μάλιστα θεαματικά! Υπολογίζοντας ωστόσο παράγοντες όπως η υψομετρική του ΟΜΤ (σχεδόν +7.000μ), το άγριο τεχνικό τερέν, το μεγάλο μέσο υψόμετρο και την νυχτερινή εκκίνηση του αγώνα, θεωρώ ότι στα επόμενα 3-4 χρόνια, δύσκολα το ρεκόρ θα κατέβει κάτω από τις 13 ώρες.

[Advendure]: Ο OMT100 Κ ξεκινάει ακριβώς στις 00:00, μεσάνυχτα Παρασκευής προς Σάββατο, στις 5 προς 6 Ιουλίου 2013, από τον αρχαιολογικό χώρο στο Δίον. Γιατί επέλεξες να ξεκινά ο αγώνας μεσάνυχτα;

[Λάζαρος Ρήγος]: Ο πιο βασικός λόγος ήταν πρακτικός. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό και όσο περισσότερο είναι εκτεθειμένος κάποιος στη ζέστη, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να ολοκληρώσει την προσπάθειά του. Η εκκίνηση τα μεσάνυχτα προσφέρει 7 επιπλέον ώρες δροσιάς στον αθλητή. Αυτό τον βοηθά να ξεπεράσει με επιτυχία το κρίσιμο πρώτο τμήμα της προσπάθειάς του έχοντας υποστεί τη μικρότερη δυνατή αφυδάτωση, άρα και καταβολή δυνάμεων και ότι άλλο αυτό συνεπάγεται. Με την εκκίνηση τα μεσάνυχτα “πουσάρουμε” τον αθλητή στη δύσκολη προσπάθειά του.

Αυτή όμως η πρακτική σκέψη έφερε και συναισθηματικό όφελος στους αθλητές, οι οποίοι ζουν μια μοναδική εμπειρία αντικρίζοντας από ψηλά τα φώτα των χωριών κάτω χαμηλά στην πεδιάδα αλλά και τη μαγευτική έλευση της ημέρας από τις κορυφές του Ολύμπου, ένα θέαμα που μένει αξέχαστο σε όσους το ζήσουν. Τελευταίο άφησα ένα θέμα ασφάλειας, που έχει κι αυτό τη σημασία του. Ξεκινώντας μεσάνυχτα τον αγώνα, οι τελευταίοι αθλητές θα περάσουν από τα εκτεθειμένα για καταιγίδα σημεία της διαδρομής, πριν αυτή ξεσπάσει. Βέβαια νωρίς τον Ιούλιο οι πιθανότητες καταιγίδας στα ελληνικά βουνά έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, αλλά όταν οργανώνεις έναν αγώνα πρέπει να τα παίρνεις όλα υπόψη.

[Advendure]: Την περασμένη χρονιά είχαμε τρείς αγώνες υπεραπόστασης βουνού (ultra-trail) στην Ελλάδα (απόσταση αγώνα πάνω από 50 μίλια), με τους δυο από αυτούς να γίνονται στο Εθνικό Πάρκο της Ροδόπης (Rodopi Advendurun 100 miler και το VFUT των 128 χιλιομέτρων) και τον OMT100 K στον Όλυμπο. Φέτος θα έχουμε πέντε αγώνες πάνω από 50 μίλια, με δυο πλέον από αυτούς να είναι στα 100 μίλια, και ένα πολύ όμορφο 50 miler στην περιοχή του Ζαγορίου στην Ήπειρο. Φαίνεται ότι η κοινότητα των υπεραποστάσεων βουνού μεγαλώνει κάθε χρονιά με περισσότερους αθλητές και αγώνες. Έχεις τεράστια εμπειρία σε διοργάνωση αγώνων, οπότε μίλησε μας λίγο για αυτή την σημαντική τάση που παρατηρούμε.

[Λάζαρος Ρήγος]: Η ανάπτυξη του ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα, ακολουθεί από κοντά την πρόοδο που το άθλημα παρουσιάζει διεθνώς. Η διεθνής σκηνή του trail running αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς και οι οργανωτικές εξελίξεις καλπάζουν, με ομοσπονδίες και συμμαχίες αγώνων να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Χιλιάδες άνθρωποι ταξιδεύουν πια σε όλο τον κόσμο, για να πάρουν μέρος σε έναν αγώνα. Η τάση να ξαναγυρίσει ο άνθρωπος στη φύση, μέσα από ψυχαγωγία, κουλτούρα και πολιτική, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, την ώρα που ο οικολογικός συναγερμός ηχεί σε όλη τη Γη. Σ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η προσπάθεια του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου να έρθει πιο κοντά στη φύση, μέσα από μια ενεργητική δραστηριότητα, όπως είναι τα outdoors γενικότερα.

Η ελληνική κοινότητα του trail running έχει γνωρίσει εκρηκτικούς ρυθμούς την τελευταία δεκαετία. Περίπου 30 φορές αυξήθηκαν οι αγώνες που γίνονται στην Ελλάδα και περίπου 40 φορές αυξήθηκαν οι αθλητές που συμμετέχουν σ αυτούς. Η πρώτη γενιά των αθλητών που σήμερα έχει ωριμάσει πια, μετακινήθηκε από τους μικρότερους αγώνες σταδιακά στα ultra, με το σκεπτικό ότι οι αγώνες μεγάλης διάρκειας προσφέρουν μεγαλύτερες συγκινήσεις και αποτελούν μεγαλύτερη πρόκληση αναμφισβήτητα, ως μια συνολική εμπειρία. Έτσι εξηγείται εξάλλου η άνθηση των ultra και παγκόσμια. Το ώριμο τμήμα της ελληνικής κοινότητας λοιπόν, δημιούργησε αρχικά την κρίσιμη μάζα για τη δημιουργία του πρώτου αγώνα ultra στη χώρα το 2007, για να φτάσουμε σήμερα να απολαμβάνουμε την παρουσία 4-5 αγώνων πάνω από 80 χιλιόμετρα, στους οποίους παίρνουν μέρος τουλάχιστον 500 αθλητές, αριθμός σημαντικός, αν λάβουμε υπόψη ότι στα ελληνικά βουνά τρέχουν περίπου 7000 αθλητές.

Θεωρώ ότι στο κοντινό μέλλον η ανάπτυξη των ultra στην Ελλάδα θα συνεχιστεί με παρόμοιους ρυθμούς, καταδεικνύοντας την πρόοδο του ελληνικού trail running. Οι διεθνείς εξελίξεις και τάσεις περνούν πλέον με ταχύτητα στην ελληνική σκηνή χάρη στην άμεση διαδικτυακή και πολυεπίπεδη ενημέρωση, όπως και χάρη στη διάδοση γνώσεων και εμπειριών από πρόσωπα και κοινότητες με μεγαλύτερη εμπειρία. Το μέλλον του ελληνικού trail running προδιαγράφεται ευοίωνο, παρά τις δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες που μαστίζουν τη χώρα. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω…   

Δημήτρης Τρουπής

Photo ©: Λάζαρος Ρήγος, go-mrp, Olympus-climbing.gr