Αν έχετε ακούσει τη φράση πως τα νούμερα μιλούν από μόνα τους τότε στην περίπτωση αυτού του αγώνα ωρύονται για να προϊδεάσουν κάθε ανυποψίαστο σχετικά με αυτό που θα ακολουθήσει! Διαδρομή 26 χιλιομέτρων με 1.900 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς, μέσα από πολύ τεχνικά μονοπάτια, σε ένα αφιλόξενο πέτρινο τερέν που μοιάζει λες και κατακερματίστηκε από τον Εγκέλαδο! Και το καλύτερο απλά δεν θα σας το πω ακόμα…

Πριν προχωρήσω, λοιπόν, στις λεπτομέρειες πρέπει να σας πω μερικά λόγια για τον αγώνα και πιο συγκεκριμένα για τον Σταύρο Τσακίρη, το όνομα του οποίου δόθηκε στην κορυφή Αυγό της Ξάνθης από το 1993. Ο Σταύρος Τσακίρης ήταν άνθρωπος με ανήσυχο πνεύμα! Γεννημένος το 1945 στη Ξάνθη, διαπίστωσε από νωρίς το πάθος του για το βουνό και την ορειβασία. Στη ζωή του κατέκτησε πολλές ελληνικές και διεθνείς κορυφές πριν φύγει από τη ζωή κάνοντας αυτό που αγαπούσε. Στις 3-1-1993, στο όρος ACONCAGAU (6.962 μέτρα) των Άνδεων, σε μια ακόμα προσπάθεια ανάβασης, θα αφήσει την τελευταία του πνοή. Από τότε η κορυφή που δεσπόζει πάνω ακριβώς από την πόλη της Ξάνθης, και από την οποία διέρχεται η διαδρομή του αγώνα, μετονομάστηκε τιμητικά από Αυγό σε κορυφή Σταύρος Τσακίρης ώστε η μνήμη του Σταύρου να μην ξεχαστεί ποτέ από όλους τους ορειβάτες, αναρριχητές και πεζοπόρους!

Πρωινό Κυριακής, 7 Ιουνίου, και έχω μαζί μου στο δρόμο για Ξάνθη παρέα τον κουμπάρο μου, που βάφτισε τη Θάλεια μου, και άλλον έναν καλό φίλο, γνωστοί μεταξύ μας από τα πρώτα μαθητικά χρόνια στο Δημοτικό σχολείο. Ο Παύλος και ο Χρυσόστομος, τα ονόματά τους αντίστοιχα, θα έτρεχαν στο μικρό αγώνα των 12 χιλιομέτρων και 750 μέτρων θετικής υψομετρικής διαφοράς, της διοργάνωσης. Για την ακρίβεια δεν θα έτρεχαν. Περισσότερο θα πεζοπορούσαν και θα έκαναν δημόσιες σχέσεις όπως αποδείχτηκε στο τέλος! Η απόφασή τους να έρθουν ήταν περισσότερο προτροπή δική μου οπότε και ανυπομονούσα να τερματίσουμε όλοι για να μου πουν τις εντυπώσεις τους. Μπαίνοντας στη Ξάνθη, από τη δυτική πλευρά της πόλης, την άφιξή μας σηματοδοτούσε ένας θυελλώδης άνεμος που φυσούσε μανιωδώς! Το σκηνικό θύμιζε τον ερχομό του χειμώνα και μόνο αν κοίταζες το ημερολόγιο διαπίστωνες πως βρισκόσουν στο ξεκίνημα του καλοκαιριού.

Οι διοργανωτές του Avgo Vertical Challenge ήδη βρίσκονταν από νωρίς στην κεντρική πλατεία της πόλης, δίπλα από το μεγάλο ρολόι, και υποδέχονταν τους αθλητές που έφταναν για την παραλαβή του αριθμού του αγώνα. Οι όμορφες κοπέλες της γραμματείας, πάντα πρόθυμες, αφού πληρώναμε το αντίτιμο της συμμετοχή, μας κατεύθυναν λίγο παραδίπλα, σε ένα ξύλινο σπιτάκι απ’ όπου ο Στάθης Ακριτίδης, ένας εκ των διοργανωτών, μας μοίραζε τις χάρτινες σακούλες με το νούμερο του καθενός. Η σακούλα περιείχε ένα τεχνικό μπλουζάκι, χωρίς μανίκι, και τον αριθμό μας. Ούτε “φρου φρου” μα ούτε και αρώματα. Απλά, λιτά, Σπαρτιάτικα! Όπως ταίριαζε άλλωστε και στο χαρακτήρα του αγώνα! Πιστεύω ότι τα διαφημιστικά φυλλάδια, που τις περισσότερες φορές συνοδεύουν το νούμερό μας μέσα στη χάρτινη σακούλα, καταλήγουν συνήθως στα σκουπίδια. Η άποψή μου είναι πως η διαφήμιση αυτών των τοπικών προϊόντων, κάποιων υπηρεσιών και περιοχών ιστορικής αξίας του κάθε νομού μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω ενημέρωσης, του κόσμου και των αθλητών, από προσωπικό σε ειδικά διαμορφωμένα σταντ που θα εξυπηρετούν το συγκεκριμένο σκοπό.

Όσο η ώρα περνούσε όλο και περισσότεροι δρομείς συγκεντρώνονταν στην πλατεία, έτοιμοι για ακόμη έναν προσωπικό άθλο, ενώ υπήρχε και DJ που φρόντιζε ώστε όλος ο κόσμος να μπει στο ρυθμό της γιορτής αυτής! Ανάμεσά στους αθλητές που έκαναν ζέσταμα οι Καλπάκης Αναστάσιος, Χριστοφορίδης Αθανάσιος, Λαμπάκης Γρηγόρης, Τριανταφύλλου Κώστας, Μπαμπάτσος Αθανάσιος, Καζιμίροβα Ξένια και άλλοι πολλοί, όλοι τους καλοί φίλοι που γνώρισα όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με το ορεινό τρέξιμο. Αν και η ώρα κυλούσε ο δυνατός αέρας δεν έλεγε να κοπάσει! Αντίθετα, δυνάμωνε κι άλλο, σε βαθμό που κάποια στιγμή σήκωσε και παρέσυρε την φουσκωτή αψίδα της εκκίνησης! Βλέποντας αυτήν την εικόνα το μυαλό μου δεν μπορούσε παρά να αναρωτηθεί αν εδώ φυσάει έτσι, τι καιρό θα αντιμετωπίζαμε φτάνοντας στην κορυφή του Αχλαδόβουνου στα 1.500 μέτρα υψόμετρο. Καθώς πλησιάζει η ώρα της εκκίνησης ξεκινώ να κάνω ζέσταμα ενώ παράλληλα φωτογραφίζω τους συναθλητές μου που κάνουν το ίδιο. Η μοναδική εικόνα που δεν συνάδει με το συγκεκριμένο γεγονός είναι ο κουμπάρος μου και το φιλαράκι μου που την έχουν πέσει, από την ώρα που φτάσαμε, στα σκαλιά δίπλα από το ρολόι και δεν λένε να κουνηθούν. Μόνο ο φραπές έλειπε! Τους πλησιάζω για να τους πειράξω λίγο αλλά είναι τυχεροί διότι έχει έρθει η ώρα πια για την εκκίνηση. Το ξεκίνημα του Avgo Vertical Challenge και του Avgo Trail δεν δόθηκε μετρώντας αντίστροφα, όπως συνηθίζεται αλλά μέσω ενός “δυνατού”, μουσικού κομματιού που είχε επιλέξει ο DJ για την περίσταση!

Οι δρομείς και των δύο αγώνων ξεκινήσαμε ταυτόχρονα και κάπου στο 6ο χιλιόμετρο, αργότερα, θα χωρίζαμε ακολουθώντας εμείς την μεγαλύτερη διαδρομή των 26 χιλιομέτρων και αυτοί την μικρότερη των 12. Το πρώτο χιλιόμετρο μας οδηγεί μέσα από τα λιθόστρωτα σοκάκια της παλιάς πόλης της Ξάνθης. Κάπου εκεί θα συναντήσω μια μικρή μου φίλη, μια πραγματική κουκλίτσα! Η μικρή Ηλέκτρα, στην αγκαλιά της μητέρας της, περίμενε να χειροκροτήσει όλους τους δρομείς και να τους δώσει κουράγιο, όπως ακριβώς είχε κάνει στο σταθμό Καϊκούλι, στον Rodopi Ultra Trail του 2014, μέσα στα δάση της Ροδόπης! Το κομμάτι της διαδρομής μέσα από την παλιά πόλη αν και υπέροχο θα τελειώσει σύντομα και θα δώσει τη σειρά του σε δασικό μονοπάτι που ανηφορίζει προς τη Μονή Ταξιαρχών όπου στεγάζεται σήμερα η Εκκλησιαστική Σχολή. Το μονοπάτι που διασχίζει το πευκοδάσος είναι από αυτά που δεν γνωρίζω, άλλωστε δεν κατάφερα να μείνω αρκετό καιρό στη Ξάνθη για να τα μάθω όλα. Ο πρώτος σταθμός βρίσκεται έξω ακριβώς από τη Μονή αλλά τον προσπερνώ μιας που είναι αρκετά νωρίς για στάσεις. Από εκεί κατευθυνόμαστε και πάλι σε μονοπάτι που δεν γνωρίζω, το οποίο όμως είναι πανέμορφο! Κοντά μου τρέχουν οι Μάνθος και Γιώργος, νικητές των Avgo Trail και Avgo Vertical Challenge αντίστοιχα, ενώ πίσω μου βρίσκεται η καλή μου φίλη και εξαιρετική αθλήτρια Ξένια! Οι τέσσερις μας αποτελούμε, προς το παρόν, την αιχμή του δόρατος σε έναν όχλο που ετοιμάζεται να καταλάβει το Αυγό και το Τσαλ (Αχλαδόβουνο).

Το χωμάτινο μονοπάτι που διασχίζει το πευκοδάσος δεν θα αργήσει να αλλάξει πρόσωπο και να μεταμορφωθεί σε ένα πολύ πέτρινο και τεχνικό μονοπάτι που θέλει ιδιαίτερη προσοχή και το οποίο σε συνδυασμό με την έντονη ανηφορική κλίση δεν σε αφήνει να τρέξεις γρήγορα. Εδώ αρχίζει και ο πραγματικός αγώνας του Avgo Vertical Challenge που θα συνεχιστεί μέχρι και το τέλος για ακόμη 24 περίπου χιλιόμετρα! Μικρά βηματάκια και συνεχείς ανάσες με τους χτύπους της καρδιάς να δίνουν ρυθμό για να τελειώσει η πρώτη έντονη ανηφόρα! Βγαίνοντας στο πλάτωμα, όπου υπάρχει και ένα μικρό εκκλησάκι, μπορείς να διακρίνεις καθαρά στα αριστερά σου τον τεράστιο πέτρινο όγκο του Αυγού, με την Ελληνική σημαία να κυματίζει στην κορυφή του! Πορεία ανοδική και λίγο παραπάνω μας περιμένει ένας εθελοντής για να μας στείλει δεξιά, στα σημάδια που οδηγούν στο Τσαλ. Κάπου εκεί δημιουργείται ένα μπέρδεμα και ενώ ακολουθούμε τη σωστή διαδρομή ο εθελοντής μας φωνάζει από χαμηλότερα πως κατευθυνόμαστε λάθος. Αυτό δημιουργεί μια ανασφάλεια σε όλους, που ήμασταν μπροστά εκείνη τη στιγμή, καθώς βλέπουμε οι ίδιοι τα σημάδια της διαδρομής με τη φρεσκοβαμμένη κόκκινη μπογιά επάνω στις πέτρες. Χάνεται πολύτιμος χρόνος και έτσι αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε τα σημάδια που βλέπαμε. Μάλλον, άθελά του, ο εθελοντής μας μπέρδεψε, ίσως επειδή δεν γνώριζε πως η διαδρομή έστριβε αρχικά δεξιά και στην συνέχεια τραβέρσαρε ξανά πάνω στην πλαγιά. Οι συναθλητές μου δυσαρεστήθηκαν στο σημείο αυτό και εγώ προσπαθώντας να τους φτιάξω το κέφι είπα πως αν δεν χαθείς και λίγο δεν έχει νόημα! Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα, και με αφορμή το συμβάν που είχε προηγηθεί, είχα το νου μου στη σηματοδότηση σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα για να διαπιστώσω αν υπήρχαν “παρατυπίες” από την πλευρά της διοργάνωσης. Κάπου εδώ θα κάνω μια παρένθεση, λοιπόν, για να πω ότι η σηματοδότηση ήταν επαρκής! Δεν χάθηκα πουθενά και ούτε άκουσα από άλλους να έχασαν το δρόμο τους. Αν ήσουν αφηρημένος μπορεί να σου ξέφευγε κανένα σημάδι και απλά, όπως είναι φυσιολογικό, θα ένιωθες λίγο ανασφάλεια. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μεγάλο μέρος της διαδρομής κινούταν σε πέτρινο τερέν με ελάχιστη βλάστηση οπότε είναι αυτονόητο πως δεν θα έπρεπε να κοιτάς στον ορίζοντα για κορδέλες, αν και υπήρχαν όπου αυτό ήταν δυνατό, αλλά κάτω χαμηλά στις πέτρες για κόκκινη μπογιά! Κλείνοντας το κεφάλαιο σηματοδότηση συνεχίζουμε πλέον στο σωστό δρόμο για το Αχλαδόβουνο.

Η διαδρομή μας οδηγεί τώρα σε ένα καταπράσινο λιβάδι όπου βρίσκεται και μια μικρή λίμνη, η οποία μάλλον σχηματίστηκε από τα νερά που συσσωρεύτηκαν από τις βροχές. Λίγο πιο κάτω και πριν αποχαιρετήσουμε το λιβάδι παρατηρώ ένα κοπάδι από άγρια άλογα που μας παρατηρεί χωρίς να αντιδρά. Η αντίθεση που κάνουν το μαύρο, καφέ και άσπρο χρώμα των αλόγων με το πράσινο της φύσης δημιουργεί μια εικόνα μοναδική! Σε λίγα μόλις μέτρα μπαίνουμε πάλι σε μονοπάτι που διασχίζει οξιές και βελανιδιές. Αν και χωρίς πέτρες, παραμένει αρκετά στενό και τεχνικό με αρκετές εναλλαγές κλίσης και με αρκετές “παγίδες” να ελλοχεύουν μέσα στα ξερά πεσμένα φύλλα. Στο σημείο αυτό προσπαθώ να φωτογραφίσω, εν κινήσει, τον 16χρονο Μάνθο που βρίσκεται πίσω μου και συνεχίζει πολύ δυνατά! Όμως σύντομα θα χωρίσουν οι δρόμοι μας αφού φτάνουμε στον σταθμό όπου γίνεται και η “διαλογή” των δύο αγώνων. Αριστερά προς Αυγό, δεξιά για Τσαλ.

Κατηφορίζω τρέχοντας τον χωματόδρομο που οδηγεί στον επόμενο σταθμό, στο χωριό Πίλημα για να προλάβω τον Γιώργο Φώτογλου που βρισκόταν αρκετά μπροστά. Στα χιλιόμετρα που ακολουθούν γνωρίζομαι με τον Γιώργο καλύτερα και για αρκετή ώρα συζητάμε κυρίως για το τρέξιμο και τους ορεινούς αγώνες. Ο κακοτράχαλος χωματόδρομος που ακολουθούμε μας οδηγεί περιμετρικά από τους πρόποδες του Αχλαδόβουνου, στην πίσω πλευρά του όρους απ’ όπου θα ανηφορίσουμε για την κορυφή του. Σταθμός με νεράκι στο 9ο χιλιόμετρο και οι εθελοντές του ερυθρού σταυρού μας δίνουν κουράγιο και δύναμη! Περνάμε μέσα από το Πίλημα και στρίβουμε δεξιά σε μονοπάτι που θα μας οδηγήσει σε μια ανάβαση που όμοιά της δεν συνάντησα ξανά! Στο ξεκίνημα της ανάβασης πολύ σωστά έχει τοποθετηθεί σταθμός με αλμυρά και γλυκά σνακ, φρούτα, νερό ισοτονικά και τζελ καθώς ο αθλητής πρέπει να προετοιμαστεί κατάλληλα για το Γολγοθά που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει!

Σχεδόν 3 χιλιόμετρα και 1.000 μέτρα θετικής υψομετρικής διαφοράς με χωρίζουν από την πολυπόθητη κορυφή! Αυτό δεν είναι δύσκολο, δεν είναι καν πρόκληση είναι ΚΤΗΝΩΔΙΑ! Μια πραγματική δοκιμασία για τα πόδια, τα πνευμόνια και κυρίως το μυαλό! Η έκπληξη των διοργανωτών προς τιμή όσων συμμετείχαν στον Avgo Vertical Challenge! Αν και όλη η πλαγιά του βουνού ήταν δασωμένη οι πέτρες ξεφύτρωναν από παντού, ανάμεσα από τα κόκκινα σημάδια που προσπαθούσαν να σηματοδοτήσουν ένα υποτυπώδες μονοπάτι. Ξεχάστε τους καλούς τρόπους και τις τυπικότητες, αυτή η κτηνώδης ανάβαση ήταν για γερά νεύρα! Αν ο αγώνας ήταν κινηματογραφική ταινία σίγουρα αυτή η ανάβαση θα κοβόταν λόγω ακατάλληλου περιεχομένου για ανηλίκους! Στα επόμενα βασανιστικά χιλιόμετρα η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει! Οι τετρακέφαλοί μου έχουν “τουμπανιάσει” και το σώμα μου με ικετεύει να σταματήσω και να καθίσω. Τον Γιώργο πλέον δεν τον βλέπω και δεν έχω πρόθεση να τον κυνηγήσω αφού σε λίγες ‘βδομάδες διοργανώνεται ο Olympus Mythical Trail και αποτελεί για μένα έναν αγώνα στόχο! Άλλωστε σε τέτοιου είδους ανηφόρες δεν μπορείς να κάνεις τίποτα περισσότερο απ’ το να διατηρήσεις ένα σταθερό ρυθμό και να συνεχίσεις να ανεβαίνεις. Κάπου εκεί ανάμεσα στα δέντρα διακρίνω δύο ανθρώπινες φιγούρες. Σας το ορκίζομαι πως αν είχαν προηγηθεί περισσότερα χιλιόμετρα σίγουρα θα αναρωτιόμουν αν έβλεπα οράματα λόγω της κούρασης. Οι δύο φίλοι με χαιρετούν και με παροτρύνουν και εγώ κάνω το θανάσιμο λάθος να ρωτήσω αν έχω πολύ ακόμα. Η απάντησή τους μου μαυρίζει τη ψυχή! Έχω άλλο τόσο… @#%$*&%@*$! Τόση ώρα ανεβαίνω και έχω άλλο τόσο; Θεέ μου! Η ανάβαση αυτή έδινε άλλο νόημα στη λέξη ατελείωτος.

Όμως η λύτρωση δεν είναι μακριά! Έπειτα από αρκετή ώρα, πολύ ιδρώτα και αμέτρητες στιγμές σιωπής ήμουν επιτέλους στην κορυφή του Αχλαδόβουνου! Ο αέρας που φυσούσε ήταν παγωμένος και οι εθελοντές του σταθμού για να προφυλαχτούν ήταν πίσω από μια στοίβα πέτρες που έμοιαζε με μικρό οχυρό. Αποθανάτισα τη στιγμή, γέμισα τις μπαταρίες μου και τους ρώτησα που πάω. Μου έδειξαν πολύ χαμηλά στο βάθος ένα κόκκινο σημάδι. Πριν ξεκινήσω έριξα μια ματιά τριγύρω. Πόσο υπέροχος έδειχνε ο κόσμος από τόσο ψηλά, σαν όνειρο! Άρχισα να κατηφορίζω την πλαγιά του βουνού που από αυτήν την πλευρά δεν είχε καθόλου βλάστηση παρά μονάχα πέτρες! Πολλές πέτρες, που δεν έδειχναν ίχνος ευγένειας στα ταλαιπωρημένα, από την ανάβαση, πόδια μου! Σε ολόκληρη την κατηφόρα, μέχρι να φτάσω πάλι στους πρόποδες του βουνού, προσπαθούσα να αποφασίσω τι ήταν πιο δύσκολο, η κτηνώδης ανάβαση ή αυτή η κακοτράχαλη κατάβαση που έμοιαζε να οδηγεί στο Έρεβος αν τυχόν στραβοπατούσες! Λόγω της έντονης κατηφορικής κλίσης μάζευες φόρα πολύ εύκολα που όμως έπρεπε να ξέρεις να διαχειριστείς διότι δεν μιλάμε απλά για μια τεχνική κατάβαση αλλά μια τεχνική κατάβαση σε ένα τερέν γεμάτο κοφτερές πέτρες! Αρκετές φορές μου ξέφυγαν σημάδια και αναγκάστηκα να σταματήσω και να γυρίσω καθώς ήμουν αναγκασμένος συνέχεια να κοιτάζω χαμηλά μπροστά μου εκεί που πατούσα.

Φτάνοντας στο τέλος τα πόδια μου είχαν σφίξει τόσο πολύ από την καταπόνηση που άρχισα να νιώθω κράμπες στους προσαγωγούς μου! Ευτυχώς το Αχλαδόβουνο είχε τελειώσει και ήμουν… Ήμουν πάλι στον σταθμό στο 6ο χιλιόμετρο εκεί απ’ όπου είχα περάσει πριν από ώρα. Άρχισα να νιώθω σαν το Σίσυφο, που ολημερίς κουβαλούσε έναν τεράστιο βράχο στην κορυφή του βουνού και κάθε φορά που έφτανε, ο βράχος κατρακυλούσε και έπεφτε πάλι κάτω! Χωματόδρομος για κανένα χιλιόμετρο και έπειτα το ίδιο αφιλόξενο πέτρινο τερέν που μας οδηγούσε μέσα από πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση στην τελευταία κορυφή που είχε απομείνει να κατακτήσουμε, αυτή του Αυγού. Στο κομμάτι αυτό αρχίζω να νιώθω εξαντλημένος. Έχει απομείνει άλλη μια μικρή ανάβαση που όμως μου φαίνεται ότι δεν θα τελειώσει ποτέ! Ο δυνατός, κρύος αέρας που φυσάει κόντρα έρχεται να κάνει τα πράγματα ακόμη δυσκολότερα!

Η μόνη θετική σκέψη είναι πως έχουν απομείνει μερικά χιλιόμετρα ακόμα μέχρι τον τερματισμό. Βλέποντας την γαλανόλευκη να κυματίζει στην κορυφή Σταύρος Τσακίρης παίρνω δύναμη! Από εδώ και πέρα η διαδρομή μου είναι γνωστή όμως αυτό δεν είναι και τόσο παρήγορο αφού ακόμα νιώθω “άδειος” και το μονοπάτι παραμένει πετρώδες και τεχνικό σχεδόν ως το τέλος. Σ’ αυτά τα τελευταία χιλιόμετρα θα συναντήσω το φίλο μου Χρυσόστομο ο οποίος έτρεχε στον μικρό αγώνα. Έχει πιάσει την κουβέντα και είναι τόσο χαλαρός που πραγματικά τον ζηλεύω. Τα πόδια μου είναι βαριά και έτσι δεν αργούν να με φτάσουν δύο δρομείς. Χαίρομαι όταν διαπιστώνω πως ένας από αυτούς είναι ο φίλος μου ο Τάσος Καλπάκης. Για άλλη μια φορά με μαλώνει που δεν μπορώ να βάλω μυαλό και ξεκινώ γρήγορα, και φεύγει. Από πίσω τον ακολουθεί ο “Γιατρός” Σιδηρόπουλος Παναγιώτης. Τους ακολουθώ μέχρι την είσοδο στην παλιά πόλη αλλά από εκεί και πέρα δεν έχω δύναμη να πιέσω καθόλου. Στα τελευταία μέτρα που απομένουν τρέχω χαλαρά χαιρετώντας τον πολύ κόσμο της Ξάνθης που έχει συγκεντρωθεί κατά μήκος της διαδρομής και μας χειροκροτεί. Ο τερματισμός έπειτα από μια τέτοια δύσκολη δοκιμασία ήταν η μοναδική κυρίαρχη σκέψη στο νου. Επιτέλους μπορώ να ξεκουραστώ…

Όμως δεν τελειώνουν όλα εδώ και διαπιστώνω προς έκπληξή μου ότι κατά τις απονομές φωνάζουν και μένα. Ο καλός μου φίλος Τάσος απέδειξε ότι το ορεινό τρέξιμο δεν είναι μόνο αγώνας και αυτό πρέπει να μείνει στο μυαλό όλων στο τέλος! Πλησιάζοντας, λοιπόν, 2ος την γραμμή του τερματισμού έκοψε και ζήτησε από τον Σιδηρόπουλο Παναγιώτη να τερματίσουν παρέα δίνοντας σε μένα τη δυνατότητα να τερματίσω σαν τρίτος στη γενική κατάταξη παρότι τέταρτος. Τέτοιες πράξεις φανερώνουν το χαρακτήρα κάποιων ανθρώπων και δεν μιλώ μονάχα για τον Καλπάκη Τάσο αλλά και για τον Σιδηρόπουλο Παναγιώτη αφού δεν ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν κάτι τέτοιο για το οποίο τους ευχαριστώ!

Θα κλείσω γράφοντας πως ο Avgo Vertical Challenge είναι με διαφορά ο δυσκολότερος και πιο απαιτητικός αγώνας της κατηγορίας του όσον αφορά το μήκος της διαδρομής σε συνάρτηση με την θετική υψομετρική διαφορά, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας κερδίζεται σε μόλις 3 χιλιόμετρα! Όμως ο Στάθης Ακριτίδης και οι υπόλοιποι διοργανωτές δεν επαναπαύονται στην επιτυχία των Avgo Vertical Challenge και Xanthi Mountain Run και σχεδιάζουν και άλλα τα οποία θα σας κρατήσω για έκπληξη!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.a Kakotrahallous

Δείτε εδώ τα αποτελέσματα των αγώνων 

Παρακάτω θα βρείτε slideshow με αρκετές φωτογραφίες από τον αγώνα, προσωπικές αλλά και από ανθρώπους της διοργάνωσης. Υπάρχουν φωτογραφίες όλων σχεδόν των αθλητών, και από τους δύο αγώνες, στη σελίδα της διοργάνωσης στο facebook.