Τα 100 μίλια είναι μεγάλη απόσταση. Μέσα στην νύχτα, κοιτάζω ψηλά τον ουρανό. Ο αέρας είναι δροσερός και το δάσος άλλοτε ψιθυρίζει, άλλοτε αναστενάζει. Γύρω μου βήματα και ανάσες. Το φεγγάρι έχει βγει, γεμάτο και δυνατό, κάνει τους κορμούς να χρυσίζουν. Στο νου μου είναι χαραγμένη η τελετή εκκίνησης. Μου φαίνεται πως τώρα μόλις αρχίζω να αντιλαμβάνομαι την σημασία της. Ένας-ένας οι δρομείς μπαίνουν στο «μαντρί» και «μαρκάρονται». Μου θυμίζουν πρόβατα σε σφαγή. Μπαίνω κι εγώ. Και ξεκινούν τα τύμπανα. Στην αρχή πιο αργά, σταθερά, σαν να οδηγούν πομπή. Κι ύστερα σταδιακά, όσο πλησιάζει η ώρα εκκίνησης, όλο και πιο ξέφρενα, όλο και πιο γρήγορα, με βακχική μανία, με διονυσιακό μαίνος. Ο ρυθμός μας αναστατώνει, μας ξεσηκώνει, μας δίνει θάρρος. Θάρρος να αντιμετωπίσουμε τη νύχτα, να παλέψουμε με τους προσωπικούς μας δαίμονες και να προσπαθήσουμε να επιβληθούμε των ορίων μας. Κι ο Διόνυσος, θεός της μεταμόρφωσης και της ανατροπής των ορίων, μας δίνει τον ρυθμό με τις τυμπανοκρουσίες του. Τα 100 μίλια είναι μια «διαβατήρια τελετή», και η γραμμή της εκκίνησης αποτελεί το «κατώφλι». Όποιος αποφασίζει να σταθεί σε αυτό το κατώφλι και να το διαβεί, θα φτάσει στην απέναντι πλευρά διαφορετικός…