[Advendure]: Το ντοκιμαντέρ “Run Again”, σε σκηνοθεσία του Alexis Berg, ξεκινά με τα λόγια σου: “Είμαι σύζυγος, πατέρας, αδελφός, φίλος, τραγουδιστής, δρομέας”. Με τόσες διαφορετικές πλευρές να συνθέτουν την ταυτότητά σου, πώς ισορροπείς ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ρόλους και ποιος από αυτούς αισθάνεσαι ότι βρίσκεται πιο κοντά στον πραγματικό σου εαυτό;

[Dave Pen]: Η ζωή μου πραγματικά χωρίζεται σε πολλά διαφορετικά κομμάτια, αλλά είμαι πάντα πατέρας και σύζυγος και σκέφτομαι συνεχώς τα παιδιά μου. Στον τελευταίο μου αγώνα, το Tor des Géants στις ιταλικές Άλπεις, μια διαδρομή 210 μιλίων, η μικρότερη κόρη μου μού έστελνε τα πιο υπέροχα μηνύματα συμπαράστασης. Ήταν κάτι καταπληκτικό και με βοήθησε πραγματικά, καθώς έτρεχα μόνος, χωρίς ομάδα υποστήριξης. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, σκέφτομαι πάντα τα παιδιά μου, την οικογένεια και τους φίλους μου. Νομίζω ότι η ισορροπία ανάμεσα σε όλα αυτά προκύπτει με φυσικό τρόπο. Δεν είναι εύκολο, αλλά αυτός είμαι και εγώ επέλεξα να κάνω όλα αυτά τα πράγματα. Με έχουν διαμορφώσει σε αυτό που είμαι σήμερα.

[Advendure]: Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στο να είσαι τραγουδιστής ενός συγκροτήματος και δρομέας υπεραποστάσεων; Ποιο είναι το νήμα που συνδέει μια ζωντανή εμφάνιση με τους Archive σε ένα στάδιο με έναν αγώνα τρεξίματος;

[Dave Pen]: Είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους! Όταν τρέχω, υπάρχει σιωπή, φύση και μόνο εγώ, τίποτε άλλο. Στις ζωντανές εμφανίσεις, αντίθετα, υπάρχει λατρεία, φώτα και θόρυβος - πολύς θόρυβος! Νομίζω ότι αυτό που τα συνδέει είναι πως προσπαθώ πάντα να ξεπερνώ τον εαυτό μου και να εκθέτω όλα μου τα συναισθήματα. Όταν εμφανίζομαι στη σκηνή, κάθε νότα που παίζω ή τραγουδώ έχει για μένα πραγματικό νόημα. Όταν τρέχω, χρειάζεται να μεταφερθώ σε μια διαφορετική κατάσταση του μυαλού και του σώματός μου. Είναι μια διαδικασία βαθιάς αναζήτησης του εαυτού μου.

[Advendure]: Όταν βρίσκεσαι στα μονοπάτια, ακούς μουσική, podcasts ή προτιμάς τη σιωπή της φύσης; Αν ακούς κάτι, πώς αλλάζει η playlist σου ανάμεσα σε μια προπόνηση υψηλής έντασης και ένα χαλαρό τρέξιμο μεγάλης διάρκειας;

[Dave Pen]: Δεν ακούω ποτέ τίποτα. Επιλέγω την απόλυτη σιωπή και τους ήχους του σώματός μου και της φύσης.

[Advendure]: Spine Race ή Tor des Géants; Αν έπρεπε να συνοψίσεις την εμπειρία σου από αυτούς τους δύο θρυλικούς αγώνες σε μόλις πέντε λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;

[Dave Pen]: Step in to the unknown (Να βυθίζεσαι στο άγνωστο).

[Advendure]: Κάθε δρομέας υπεραποστάσεων μιλά για το “pain cave”, εκείνο το σημείο όπου ο πόνος και η εξάντληση γίνονται σχεδόν αβάσταχτα. Πώς θα περιέγραφες τη δική σου εμπειρία και ποια είναι η στρατηγική σου για να βγεις από αυτή την κατάσταση; Έχεις κάποιο συγκεκριμένο μότο ή λόγια που ψιθυρίζεις στον εαυτό σου όταν τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ;

[Dave Pen]: Θα ήθελα να πω ότι πλέον έχω αποκτήσει εμπειρία σε αυτά τα πράγματα, αφού συμμετέχω σε αγώνες υπεραπόστασης εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια. Ωστόσο, το “pain cave” μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές μορφές και να έχει διαφορετική ένταση. Μερικές φορές ο πόνος μπορεί να είναι αφόρητος και αδιάκοπος, αλλά πρέπει να αναπνέεις και να θυμάσαι ότι δεν θα κρατήσει για πάντα. Όταν προστίθεται και η έλλειψη ύπνου, ολόκληρος ο κόσμος σου μπορεί πολύ γρήγορα να γίνει ένα πραγματικό χάος, ιδιαίτερα αν έχεις να αντιμετωπίσεις και κακές καιρικές συνθήκες. Γι' αυτό πρέπει να είσαι πάντα προετοιμασμένος και να κάνεις υπομονή, έχοντας εμπιστοσύνη ότι θα τα καταφέρεις.

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη μέθοδος που ακολουθώ. Απλά γνωρίζω ότι ο πόνος είναι προσωρινός και εμπιστεύομαι τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρει. Είναι εντάξει να κλάψεις και να τα στείλεις όλα στο διάολο! Αλλά μετά περνάει και ξαναβρίσκεσαι να αγαπάς το μέρος στο οποίο βρίσκεσαι.

[Advendure]: Έχει τύχει ποτέ, στη διάρκεια ενός εξαντλητικού αγώνα υπεραπόστασης, να εμπνευστείς έναν στίχο ή ένα μουσικό κομμάτι;

[Dave Pen]: Δεν θυμάμαι να υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή, αλλά ξέρω ότι πάντα απορροφώ και επεξεργάζομαι νοητικά όσα βιώνω. Οι συναισθηματικές διαδρομές που έχω περάσει και οι εμπειρίες μου από το τρέξιμο υπεραποστάσεων έχουν σίγουρα επηρεάσει ορισμένα τραγούδια και στίχους μου. Νομίζω ότι το τραγούδι “Like A Mountain” είναι ένα από εκείνα που έχουν εμπνευστεί περισσότερο από τη φύση και τον κόσμο των υπεραποστάσεων, όπως τον βιώνω εγώ. (Σημείωση: To “Like A Mountain” είναι τραγούδι των BirdPen, του μουσικού ντουέτου που αποτελούν ο Dave Pen και ο Mike Bird. Κυκλοφόρησε το 2015 στο άλμπουμ "In the Company of Imaginary Friends").

[Advendure]: Όταν βρίσκεσαι σε περιοδεία με το συγκρότημα, καταφέρνεις να βρίσκεις χρόνο για τρέξιμο; Είναι το τρέξιμο ένας τρόπος να εξερευνάς τις νέες πόλεις που επισκέπτεσαι;

[Dave Pen]: Φυσικά και ναι! Τις ημέρες που έχουμε ρεπό, τρέχω με τον JP, τον τεχνικό της κιθάρας μου, και μερικές φορές χανόμαστε σε δάση και βουνά. Είναι μια υπέροχη διέξοδος. Πρέπει, βέβαια, να είμαι λίγο προσεκτικός, γιατί παλιότερα έτρεχα πολύ κατά τη διάρκεια των περιοδειών. Μάλιστα, κάποτε έτρεξα έναν μαραθώνιο σε ημέρα ρεπό! Έδινα όμως τόση πολλή ενέργεια στις ζωντανές εμφανίσεις, που είχα φτάσει σχεδόν στην εξουθένωση, επειδή το παρακάνω μερικές φορές. Έτσι, πλέον προτιμώ μικρότερες αποστάσεις, περίπου 10 χιλιόμετρα κάθε δεύτερη ημέρα, για παράδειγμα, και εξερευνώ την πόλη στην οποία βρισκόμαστε. Είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να γνωρίζεις ένα μέρος.

Όσο κι αν μου αρέσουν τα μεγάλα τρεξίματα στα βουνά, μου αρέσει επίσης να βρίσκω μια pub, να πίνω μερικές μπύρες Guinness και να χαλαρώνω τις ημέρες που έχουμε ρεπό στην περιοδεία!

[Advendure]: Ποια είναι η αγαπημένη σου διαδρομή για τρέξιμο στην πόλη σου και τι είναι αυτό που την κάνει τόσο ξεχωριστή για σένα;

[Dave Pen]: Μερικές φορές ακολουθώ μια διαδρομή που με οδηγεί στην παραλιακή ζώνη, καθώς ζω σε μια πόλη με λιμάνι. Τρέχω κατά μήκος της θάλασσας και στη συνέχεια περνάω από περιοχές όπου περνούσα πολύ χρόνο στα πρώτα χρόνια της μουσικής μου πορείας, κάνοντας πρόβες για τις συναυλίες.

Η διαδρομή με οδηγεί έπειτα μπροστά από το ποδοσφαιρικό γήπεδο της Southampton, όπου έχω εισιτήριο διαρκείας μαζί με τον πατέρα μου. Στη συνέχεια, ανεβαίνω μέσα από την πόλη και επιστρέφω μέσω του Common, ενός μεγάλου πάρκου με άφθονο χώρο, που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου, πριν γυρίσω πίσω. Είναι περίπου έξι μίλια και, νωρίς το πρωί, η ατμόσφαιρα είναι ήρεμη και χαλαρή.

Κάθε φορά που τρέχω αυτή τη διαδρομή, μου έρχονται στο μυαλό τόσες πολλές αναμνήσεις από τον τόπο όπου ζω και από όσα έχω κάνει στη ζωή μου. Μπορεί να γίνει μια αρκετά νοσταλγική εμπειρία.

[Advendure]: Γνωρίζω ότι έχεις εμφανιστεί πολλές φορές στην Ελλάδα με τους Archive! Έχεις καταφέρει ποτέ να βγεις για τρέξιμο σε μονοπάτια ή δρόμους κατά τη διάρκεια των επισκέψεών σου; Θα σκεφτόσουν να επιστρέψεις για να συμμετάσχεις σε έναν ελληνικό αγώνα υπεραπόστασης;

[Dave Pen]: Όταν προετοιμαζόμουν για το UTMB®, μια χρονιά που βρισκόμουν στην Ελλάδα, σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να κάνω λίγη προπόνηση σε ζεστές συνθήκες. Έτσι, βγήκα για τρέξιμο περίπου το μεσημέρι και έκανε απίστευτη ζέστη! Έτρεξα μέχρι την Ακρόπολη και ήταν υπέροχα, αλλά η θερμοκρασία ήταν πραγματικά αποπνικτική! Έχω κάνει επίσης μερικά βραδινά τρεξίματα στην Αθήνα, όταν βρέθηκα εκεί. Θα ήθελα σίγουρα να τρέξω σε έναν αγώνα στην Ελλάδα - είναι η γενέτειρα του Μαραθωνίου!

Κωνσταντίνος Κορόζης

Photo copyright: Alexis Berg, Charlotte Lindet, Tor Des Geants, Aimeji