Με την επιστροφή μου από τη Νότια Αφρική και τον MUT100, ξεκίνησα την αποθεραπεία από τον τραυματισμό μου, έχοντας το χέρι μου στο νάρθηκα. Ήταν η ώρα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να προσπαθήσω να επανέλθω στον προπονητικό ρυθμό, παρά τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα περιμένεις, η σκέψη μου πάντα επιστρέφει στον επόμενο στόχο, τον επόμενο αγώνα. Αν και η προτεραιότητά μου ήταν να βελτιωθώ μέσω της καθημερινής προπόνησης, το μυαλό μου συνέχιζε να αναζητά τους επόμενους αγώνες του UTMB World Series.

Ήθελα να σώσω την χρονιά. Να εξιλεωθώ στο δεύτερο μισό της σεζόν, βρίσκοντας έναν αγώνα που να με ενδιαφέρει και να με κεντρίσει, για να μπορώ να κυνηγήσω τον καλύτερο εαυτό μου.

Ταυτόχρονα, διάλεξα με σύνεση τους αγώνες εντός Ελλάδας, ξεκινώντας με μικρές αποστάσεις, όπως τα 15Κ του Olympus Geo Trail και του Ορειβατικού Μαραθωνίου Ολύμπου.

Πέρασα την γραμμή τερματισμού και ένιωθα χαμένος, αποπροσανοτολισμένος. Τι έχει συμβεί κατά την διάρκεια αυτών των 15 ωρών; Αν και θολωμένος με όλα όσα έζησα, τα αισθήματα ήταν ανάμεικτα. Περισσότερο πίκρα ένιωθα! Μια απίστευτη χαμένη ευκαιρία για κάτι καλύτερο, άλλα και ικανοποίηση που έκανα το καλύτερο που μπορούσα. Από που να αρχίσω δεν ξέρω!  Στέκομαι στο νοτιότερο άκρο της Αφρικής, μόλις έχω ολοκληρώσει έναν αγώνα στην μοναδική ήπειρο που δεν είχα τρέξει έως τώρα, με σπασμένο τον αριστερό καρπό του χεριού μου και προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου. Να βρω το θετικό πρόσημο σε κάτι που μοιάζει να μην πήγε καλά και να πάρω ένα χρήσιμο μάθημα μέσα από όλο αυτό.