Μια μέτρια μέρα ...

Από 25 Ιουν 2020

Γραμματικό Αττικής. Ένα μικρό χωριό ανάμεσα σε λόφους. Συνειρμικά συνδεδεμένο με άσχημα γεγονότα και κακά μαντάτα. Μέσα στον καυτό Αύγουστο, μια μέρα πριν την μεγάλη γιορτή της ‘Κοιμήσεως της Θεοτόκου’, το προβληματικό αεροπλάνο της ‘Helios’ με εκατό είκοσι μία ψυχές συγκρούεται σε λόφο βόρεια του Γραμματικού. Ξημέρωμα. Περνώντας πρώτη φορά και βλέποντας την πινακίδα με το όνομα του χωριού, όπως και λίγο παρακάτω άλλη πινακίδα με την ένδειξη ‘Προς το τόπο του αεροπορικού δυστυχήματος’, δεν μπορείς παρά να νιώσεις μιαν απέραντη θλίψη για τον άδικο χαμό τόσων ανθρώπων. Γιατί να συμβεί αυτό το κακό; Η καταγεγραμμένη επικοινωνία του πιλότου του μαχητικού F-16 με το έδαφος, όταν βλέπει το αεροσκάφος Boeing 737 να χάνει ύψος και να κατευθύνεται προς το κάτω αποκαλύπτει τις τελευταίες στιγμές. Τα λόγια του: ‘…το αεροσκάφος πάει προς το έδαφος. Έχουμε πρόσκρουση πολιτικού αεροπλάνου… Mayday, mayday…’. Το σπάσιμο της φωνής του που σαν καθρέφτης αντανακλά την τραγική στιγμή της σφοδρής σύγκρουσης, με γεμίζει δάκρυα. Εκατόν είκοσι μία ψυχές χάνουν τη ζωή τους, ακαριαία.

 


Κατηφορίζω προς τον Μαραθώνα. Προορισμός μου σήμερα, Σάββατο οχτώ Φεβρουαρίου, το Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά. Εφτά και δέκα το πρωί, χειμωνιάτικο σκηνικό με πολύ κρύο λόγω του βοριά, κι ένας ουρανός γεμάτος με σύννεφα βροχής. Ο ‘Atromitos Ultra’ διεξάγεται για πρώτη φορά. Περιλαμβάνει αγώνες 24ώρου, 12ώρου, 100 και 50 χιλιομέτρων όπως και 50 χιλιομέτρων ομαδικό. Οι προσδοκίες σε ότι αφορά τη διοργάνωση είναι υψηλές. Συνήθως τέτοια περίοδο συμμετείχα στον ‘Πανελλήνιο αγώνα 100 και 50 χιλιομέτρων’ που γίνεται στη Ψάθα Αττικής. Αποφάσισα φέτος μιας και υπήρχε αυτός ο νέος και φρέσκος αγώνας να δοκιμαστώ εδώ.

 

Πηγαίνοντας προς το χώρο παραλαβής του αριθμού και του τσιπ χρονομέτρησης, κι ενώ ο άνεμος μου παγώνει το πρόσωπο, αντιλαμβάνομαι ότι θα είναι μια δύσκολη μέρα του Φεβρουαρίου που φέτος είναι πλήρης ημερών δίνοντας στο 2020 την επιπλέον ημέρα ώστε να γίνει δίσεκτό έτος. Το ‘δίσεκτο’ με ‘ι’ που παραπέμπει στο ‘δις’ (δύο φορές, διπλά) αντί με ‘υ’ όπως παρεξηγημένα νομίζουμε που συνδέεται με το ‘δυσ’ και την έννοια της ‘δυστυχίας’.

 

Πολύς ο κόσμος στη γραμματεία με αποτέλεσμα ο αγώνας να ξεκινήσει ένα εικοσάλεπτο αργότερα. Το 24ωρό και 12ώρο δύο ώρες αργότερα, στις δέκα. Δέκα λεπτά πριν την εκκίνηση προσπαθώ να βρω σημείο για ν’ αφήσω τα πράγματα μου. Αφήνω την τσάντα κάτω από μια τέντα χωρίς κάλυμμα. Όταν οι ψιχάλες γίνονται βροχή, ψάχνω καλύτερο σημείο. Την βάζω κάτω από ένα τραπέζι ανεφοδιασμού. Εύχομαι να μην έχουν γίνει όλα μούσκεμα.

 

Ξεκινάμε ακριβώς στις 08:20. Ο άνεμος δυναμώνει όπως κι η βροχή. Όχι και το καλύτερο ξεκίνημα. Εύχομαι και αισιοδοξώ ότι το φαινόμενο θα κοπάσει σε λίγο. Στο πρώτο ανέβασμα για το πρώτο χιλιόμετρο, ο δρόμος που είναι γεμάτος λακκούβες έχει γεμίσει νερά κι ο άνεμος χτυπάει αλύπητα με το ψύχος να με διαπερνά και να παγώνω. Καλύπτομαι όσο καλύτερα μπορώ. Στο κατέβασμα (κατά σύμβαση ανέβασμα και κατέβασμα), τα πράγματα είναι καλύτερα. Η βροχή ασταμάτητη αλλά ο άνεμος είναι ούριος. Αυτή η εναλλαγή θα κρατήσει σχεδόν όλη μέρα. Τα γάντια είναι ήδη μούσκεμα και τ’ αφαιρώ.

 

 

Η βροχή μετά από κανένα δίωρο μειώνεται αισθητά. Ο άνεμος από την άλλη αυξάνεται, λυσσασμένος και παγωμένος, δεν με αφήνει ν’ απολαύσω το τρέξιμο. Τι ωραία που θα ήταν εάν είχε λιακάδα. Νομίζω ότι ο καιρός είναι καταλύτης της ψυχοσύνθεσης μας. Το πώς αισθανόμαστε είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το τι καιρό θα κάνει έξω από το παράθυρο μας. Όταν ανοίξουμε συζήτηση με κάποιον άγνωστο ή μιλήσουμε με κάποιον γνωστό περαστικό, το πρώτο συνήθως που αναφέρουμε – το οποίο παίζει και ρόλο παγοθραυστικού – είναι ο καιρός. Αν θα βρέξει σήμερα, αν θα έχει αέρα, αν θα έχει κρύο. Η΄, ω τι ευτυχία, να ήταν μια τέλεια μέρα. Που δεν είναι η σημερινή.

 

Όταν τρέχουμε ένα μεγάλο αγώνα θέλουμε κι επιθυμούμε ο καιρός να είναι σύμμαχος. Πιστεύω ότι αυτό ισχύει για τους περισσότερους δρομείς. Θα μου πείτε: ‘Μα μέσα στο καταχείμωνα τι καιρό περίμενες να έχει’. Σωστή η παρατήρηση. Θα έλεγα ότι είναι σαν το λαχείο αλλά με πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να σου κάτσει. Επειδή τυχαίνει να έχει κάποιες καλές μέρες – με λιγότερες πιθανότητες φυσικά – μέσα στο χειμώνα, εύχεσαι αυτές οι μέρες να τύχουν τις ώρες ή μέρες που θα τρέχεις.

 


Συμπληρώθηκαν εξήντα χιλιόμετρα. Τριάντα κύκλοι δηλαδή των δύο χιλιομέτρων. Νιώθω σχετικά καλά παρά τη βροχή και το κρύο. Το τοπίο γύρω μου είναι φανταστικό. Θα προτιμούσα να το απολάμβανα χωρίς να πρέπει να κάνω άλλον ένα μαραθώνιο. Να σταματούσα εκεί, επιτόπου, να καθόμουν κάτω στο χώμα και να χαλάρωνα ατενίζοντας το νερό. Τα καγιάκ των αθλητών που προπονούνταν περνούσαν πάνω κάτω δίνοντας κίνηση και παλμό. Αν μπορούσα να είχα και την οικογένεια κοντά μου θα ήταν κάπως σαν σκηνή από ταινία όπου ο χρόνος έχει σταματήσει κι όλοι κάθονται δίπλα στη λίμνη, με το καρό τραπεζομάντηλο στη μέση και κάθε είδους λιχουδιά επάνω. Τα παιδιά να παίζουν χαρούμενα κι ο ήλιος να ζεσταίνει σώματα και καρδιές.

 


Με το νοητό χέρι μου διώχνω το συννεφάκι που με τραβά σε άλλες κατευθύνσεις. Συνεχίζω σκεπτόμενος ότι εγώ το επέλεξα. Εγώ έθεσα και θέτω τον εαυτό μου στη δοκιμασία. Για να δω πόσο καλά προετοιμασμένος είμαι, για να παραμένω σε εγρήγορση, σε κίνηση, για να πονέσω και μέσα από τον πόνο να κερδίσω τον εαυτό μου. Γιατί η αναμέτρηση είναι προσωπική. Αναμέτρηση με τα στοιχεία της φύσης, τα πολλά χιλιόμετρα, την κούραση αλλά εν τέλει αναμέτρηση με τον ίδιο τον εαυτό μας.

 

Μετά τα εβδομήντα χιλιόμετρα αρχίζω να περπατώ για λίγο και να τρέχω. Όσο φτάνω προς το τέλος, το περπάτημα αυξάνεται σε κάθε κύκλο. Η ώρα κοντεύει έξι και είκοσι. Ο ήλιος που φάνηκε για λίγο στο βασίλεμα του, κρύφτηκε, κι ένα ολόγιομο φεγγάρι ξεπρόβαλλε ανατολικά στον ορίζοντα. Έμεινε ενάμισι κύκλος. Τρία χιλιόμετρα. Αποφασίζω να τα βγάλω τρέχοντας χωρίς καθόλου περπάτημα. Πονάω. Ήταν δύσκολη η σημερινή μέρα. Ο άσχημος καιρός, η ελλιπής προπόνηση, οι κύκλοι που από ένα σημείο και μετά σε καταβάλλουν. Λίγο απ’ όλα.

 

Συναντώ τον φίλο δρομέα, Χριστόφορο (με εξαιρετικούς χρόνους στα 10 χιλιόμετρα), που ήρθε μαζί με την κοπέλα του για να συμπαρασταθεί στον αδελφό του που τρέχει στο 24ώρο. Γνωριστήκαμε στον αγώνα ‘Αγαπώ και Πράττω’ που γίνεται στα χωριά της Κύμης. Τον ευχαριστώ για την εμψύχωση που μου έδωσε στα τελευταία χιλιόμετρα. Είναι ωραία να έχεις έναν άνθρωπο για να σου πει μια καλή κουβέντα.

 

Τερματίζοντας, με συντροφιά το φεγγάρι, το ρολόι μου δείχνει έξι και σαράντα. Η ‘μοναξιά του δρομέα’ συνεχίστηκε και μετά τον τερματισμό. Οι διοργανωτές απόντες (δεν ξέρω τι έγινε με τους υπόλοιπους τερματίσαντες). Μάλλον μόνο η πρώτη τριάδα μετράει σε αυτόν τον αγώνα. Δεν μπορούσα να μην αναλογιστώ τον τερματισμό, τέλη Ιανουαρίου, στο βουνίσιο αγώνα του ‘Rogkas’, όπου ο εμπνευστής πολλών αγώνων ορεινού τρεξίματος και πρωτοπόρος, Λάζαρος Ρήγος, περίμενε μέχρι και τον τελευταίο αθλητή για να τον χαιρετήσει και να τον συγχαρεί! Αντίστοιχο παράδειγμα στον υπερμαραθώνιο βουνού ‘ROUT’ των 168 χιλιομέτρων, όπου ο ακούραστος Χρήστος Κατσάνος σε περίμενε με ανοιχτή αγκαλιά στον τερματισμό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, στο τέλος κάθε αγώνα, αυτό που πρέπει να μετράει είναι αυτή η γ@#!#&*η προσπάθεια.

 


Όταν η κοπέλα μου έδωσε το μετάλλιο από το χαρτόκουτο ένιωσα ότι δεν είχε καμία διαφορά από το να έπαιρνα μια μπανάνα ή ένα ισοτονικό. Σημασία έχει η ανθρώπινη επαφή, μια κουβέντα αναγνώρισης της προσπάθειας που έκανες, του χρόνου που έδωσες. Στο χρόνο αυτό περιλαμβάνεται η απουσία από την οικογένεια σου, το ταξίδι να πας να γυρίσεις, ο χρόνος για να συνέλθεις. Μια ολόκληρη προσπάθεια.

 

Στο δρόμο της επιστροφήςκατάφερα το ακατόρθωτο. Ανέβηκα από τον Μαραθώνα στο Γραμματικό όπου μέσω Βαρνάβα και Καπανδρίτι θα έβγαινα στην Εθνική οδό. Ακολουθώντας το ένστικτο μου –προσπαθώ να χρησιμοποιώ τον παραδοσιακό τρόπο πλοήγησης–,  μετά από μισή ώρα περίπου, φτάνοντας στο επόμενο χωριό, ρωτάω έναν παππού ποιο είναι το χωριό που βρίσκομαι. Μου λέει είσαι στον Μαραθώνα. Μα πριν λίγο ήμουν εδώ, πώς τα κατάφερα… Αφού μου έδωσε οδηγίες, ακολούθησα άλλη διαδρομή μέσω Αγ. Στέφανου για να βγω στον κεντρικό δρόμο. Απ’ ότι φαίνεται, τη νύχτα τα ένστικτα μας αποπροσανατολίζονται πιο εύκολα και μας οδηγούν σε επικίνδυνους ατραπούς.

 

Την επόμενη μέρα, αισθήματα ευφορίας ήρθαν να καλύψουν τους πόνους στα πόδια. Σκεφτόμουν το ζήτημα του τερματισμού. Πρέπει να είναι πάνω απ’ όλα προσωπική υπόθεση. Γιατί να θέλουμε όμως κάποιον να μας συγχαρεί και να μας πει μπράβο. Όπως πολλές καταστάσεις και πράγματα δεν είναι όλα μαύρο άσπρο έτσι κι εδώ θέλεις τον καλό λόγο και το χτύπημα στην πλάτη. Ίσως επειδή είμαστε κοινωνικά ζώα. Έχουμε συναισθήματα που αλλάζουν χρώμα και χαράσσονται σαν σκηνές στη μνήμη μας όταν αλληλεπιδρούν με τα συναισθήματα και τις πράξεις άλλων ανθρώπων.

 

Μήπως οι αγώνες που δίνουμε, είτε αφορούν το τρέξιμο είτε οποιοιδήποτε άλλοι είναι μια προσωπική υπόθεση που θέλουμε να την μοιραζόμαστε με τους γύρω μας… Παραφράζοντας λίγο τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου: Γιατί εμείς δεν τρέχουμε (τραγουδάμε) για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ' τον κόσμο. Εμείς τρέχουμε (τραγουδάμε) για να σμίξουμε τον κόσμο.

 

 

Γιώργος Γρηγορίου

*** Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το blog του Γιώργου Γρηγορίου

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"'Ενα από τα ομορφότερα μονοπάτια του πεζοπορικού δικτύου της Άνδρου απειλείται", άρθρο της Αριάνας Μασέλου:… https://t.co/lqbJo9A3bC
"Χειμερινή ανάβαση στο Κ2 - Ο Αντώνης Συκάρης στο κυνήγι του ακατόρθωτου", αποκλειστική συνέντευξη στο… https://t.co/WLermEBH6o
"Ιστορίες της Πλάκας για τις μέρες της καραντίνας: 'Πονάει πάντα η πρώτη φορά'" .. από τον Γιώργο Βουτυρόπουλο, στο… https://t.co/jxIlqQflJ7
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

'Ενα από τα ομορφότερα μονοπάτια του πεζοπορικού δικτύου της Άνδρου απειλείται!

Χειμερινή ανάβαση στο Κ2 - Ο Αντώνης Συκάρης στο κυνήγι του ακατόρθωτου!

Ιστορίες της Πλάκας για τις μέρες της καραντίνας: 'Πονάει πάντα η πρώτη φορά' !

Winter expedition K2 / 2020-21: Η πρώτη ελληνική, χειμερινή συμμετοχή σε αποστολή στα Ιμαλάια!

Ενώνοντας 12 καταφύγια του Ολύμπου: Ένα δύσκολο ορειβατικό εγχείρημα που ολοκληρώθηκε με επιτυχία

Nitecore SCL10: Φωτιστικό για φωτογραφικές μηχανές και αποθήκευση ενέργειας σε μια συσκευή!

Φώτης Ζησιμόπουλος: Το “Εξπρές” της Ροδόπης μιλάει στο Advendure!

SALOMON Alphacross Blast GTX® - Ένα all around παπούτσι για τα χειμερινά τρεξίματά μας

SCARPA Maverick Mid GTX - Ιδανικό για τις πρώτες πεζοπορίες σας

PETZL IKO Core: Ένας "ιδιαίτερος" φακός κεφαλής !

Ο Αλέξανδρος Φωτιάδης και η Σουλτάνα Τόκα νικητές στο 1ο Goumarostali Vertical Mile!

Οργάνωση Σακιδίου Πεζοπορίας!