Έτσι βρεθήκαμε Τετάρτη πριν τον αγώνα, να φιλοξενούμαστε σε συγγενικό σπίτι στην γραφική Πάδοβα, κοντά στη Βενετία. Πανέμορφη πόλη 'όπως και οι περισσότερες της Ιταλίας, ειδικά αν τη γνωρίζεις ...τρέχοντας ! Με μια επόμενη επίσκεψη στην πάντα ρομαντική Βενετία, Παρασκευή πρωί ξεκινήσαμε για την Cortina d'Ampezzo, κέντρο του αγώνα και της ευρύτερης περιοχής των Δολομιτων.

Στη γραμματεία ζητώντας τον αριθμό μου, διαπίστωσα οτι την ιατρική βεβαίωση την είχα ξεχάσει στο ενοικιαζόμενο που είχαμε αφήσει τα πράγματα μας, 40χλμ μακριά στα βουνά.

Για καλή μου τύχη είχα προβλέψει 'όπως κάνω συνήθως, να έχω σκανάρει αυτά τα έγγραφα και να τα έχω στο cloud, οπότε με την απαραίτητη κατανόηση απο μέρους των διοργανωτών δέχθηκαν μια εκτύπωση του σκαναρισμένου εγγράφου. Το κέντρο αγώνα, ένα παγοδρόμιο, έδειχνε έτοιμο για την εκκίνηση σε λίγες ώρες. Το βράδυ της Παρασκευή εκκινούσε ο μεγάλος αγώνας των 119χλμ, ενώ εμείς 08:00 το πρωί του Σαββάτου. Ωραίος ο ύπνος στα ψηλά βουνά στη Cibiana Di Cadona, πολύ κοντά σε ένα απο τα μουσεία του Reinhold Messner.

08:00 έτοιμοι όλοι το πρωί κάτω απο το ρολόι της Cortina, ξεκινούσαμε ακούγοντας στα ηχεία το

Η εντυπωσιακή κοιλάδα Val Travenanzes με ποταμάκι στην καρδιά της να κουβαλάει τα τελευταία νερά απο τα χιόνια των γύρω κορφών, μούσκεψε πολλά ζευγάρια παπούτσια. Εγώ προτίμησα την ασφαλή και στεγνή μέθοδο "μελετάμε και διαλέγουμε διαδρομή", άλλωστε ο χρόνος ήταν η τελευταία μου προτεραιότητα.

Απο τα 2400 αρχίσαμε επιτέλους και λιγο κατηφορικό, ένα σχετικά εύκολο κομμάτι που περνώντας απο ενα τουνελ φτάσαμε στο 24ο χλμ στον πρώτο σταθμό τροφοδοσίας Col d Calinna.

Στο πρώτο αυτό κομμάτι είχα νιώσει αρκετή κούραση, φαίνεται οτι το τρέξιμο στη Πάδοβα και η πολύωρη πεζοπορία στη Βενετία, σε συνδυασμό με το υψόμετρο είχαν κάνει τη δουλειά τους. Έτσι καθυστέρησα για ένα 15λεπτο σχεδόν, τρώγοντας ότι υπήρχε στον πάγκο, εκτός αυτής της αναθεματισμένης σούπας που δεν κατάφερα να δοκιμάσω. Απο τα λίγα που θυμάμαι, περμεζάνα και άλλα Ιταλικά τυριά, σαλαμάκια της περιοχής, πάστα φλωρα, σοκολάτες, ψωμάκια, πατάτες, μήλα,λεμόνια, ισοτονικά... ε όλα τα δοκίμασα αλλά την πάτησα με το ισοτονικό, καθώς ήταν πολύ γλυκό για τα γούστα μου και μέχρι τον επόμενο σταθμό που το ξεφορτώθηκα αντί να με ξεδιψάει με δίψαγε περισσότερο.

Ολο το τσιμπούσι έγινε υπο βροχή, που σταμάτησε όμως λίγα λεπτά μετά τον σταθμό. Η διαδρομή απο εδώ και πέρα ήταν πάλι μια ατελείωτη ανηφόρα, δίπλα σε χιονοδρομικά λιφτ έχοντας αριστερά μας την καταπληκτική κορυφή Cinque Torri, φτάσαμε στο επόμενο καταφύγιο σταθμό στο Rifugio Averau στα 2400μ.

Δυστυχώς αγνόησα το δροσερό νεράκι τους και συνέχισα να βασανίζομαι με το γλυκό ξέπλυμα που κουβαλούσα στη πλάτη μου. Με διαδρομή να ανεβοκατεβαίνει και φοβερή θέα στις γύρω κορυφές, έφτασα στο επόμενο σταθμό στο 32χλμ στο Passo Giau. Το τελευταίο κομμάτι πριν φτάσουμε ήταν λυτρωτικό καθώς βλέποντας τον σταθμό απο μακριά, τρέχεις είτε σε αλπικό χορτάρι είτε σε πατημένο μονοπάτι και καταλήγεις σε γάργαρο δροσερό άγλυκο νερό ! Απο θερμίδες ήμουν υπερπλήρης, οπότε έφυγα μόνο με νερό.

Γύρω στο 35οχλμ μας περίμενε μια ανηφόρα κάτω απο την Punta Lastoi De Formin, κάτι αντίστοιχο με του δικού μας Γολγοθά στον Όλυμπο, ανεβαίνοντας όμως ξέρεις οτι τελειώσαν τα δύσκολα.Αλλάζουμε πλέον κατεύθυνση έχοντας αριστερά μας την Croda Da Lago και τρέχοντας σε ένα οροπέδιο με ατελείωτη θέα στις Ανατολικές κορυφές.

Κατηφορίζουμε πλέον στον τελευταίο σταθμό στο Rifugio Di Croda Da Lago με την ομώνυμη λίμνη να καθρεφτίζει γρανίτη στα γαλήνια νερά της. Γαλήνιο μόνο το νερό, γιατί η ατμόσφαιρα στο καταφύγιο ήταν εορταστική! Μια live μπάντα έπαιζε ροκιές και ο σταθμός σέρβιρε ΚΑΙ κρύες μπύρες ! Αν και δε γνώριζαν το ρυθμό απο συρτάκι που τους ζήτησα, του χρόνου θα το γνωρίζουν !

Αφήνω τις μπάντες και άρχισα να μπαίνω με ...τις μπάντες, στο επόμενο κομμάτι γύρω στα 4χλμ πολύ κατηφορικού δασωμένου μονοπατιού. Εκεί θυμήθηκα τα λόγια του Τάκη Τσογκαράκη στο Advendure από το race report του για το Lavaredo Ultra Trail 2014 που τους είχε ταλαιπωρήσει τόσο πολύ τη νύχτα και έκοψα. Ευτυχώς, γιατί οι ρίζες των δέντρων συνθέτουν το δικό τους τερέν όπου σε συνδυασμό με την υγρασία του σκιερού κομματιού, μπορεί να σε στείλει με ασθενοφόρο στον τερματισμό λίγο παρακάτω.

Στο 45οχλμ έχουμε μπει πλέον σε δασικό δρόμο και δοκιμάζοντας τα πεπόνια της γιαγιάς στο τελευταίο χωρίο πριν την Cortina, μπαίνω δροσερός και φρέσκος (!) στον τερματισμό.

Πολύ κόσμος στα τελευταία μέτρα και περνώντας την αψίδα ακούω τον speaker να φωνάζει Grecia !! και να προσπαθεί με ιδιαίτερη επιτυχία θα έλεγα, να πει το επώνυμο μου !!!

Έχω πλέον τερματίσει μετά απο σχεδόν 8 ώρες και 35 λεπτά. Μια καλή αγκαλιά απο την σύντροφο μου παίρνει την κούραση και μια παγωμένη μπυρίτσα τη δίψα !

Μετάλλιο δεν είχαν, παρά ένα επώνυμο Vest. Δε πειράζει, οι αναμνήσεις και οι 120+ φωτογραφίες που τράβηξα στη διάρκεια του αγώνα θα μείνουν για πάντα.

Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο, ξεκίνησε μια απίστευτης έντασης καταιγίδα που γέμισε τους δρόμους νερό. Δε μπορούσα παρά να σκεφτώ αυτούς που συνέχιζαν ακόμα τον αγώνα τους, ειδικά δε, αυτούς που μόλις έμπαιναν σε μια δεύτερη νύχτα τρέχοντας. Απ ότι ενημερώθηκα αργότερα, δυστυχώς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν και δυο Έλληνες.

Τις επόμενες δυο ημέρες μας βρήκαν τα capital controls στα βουνά, κάνοντας πολλά χλμ πέριξ της φημισμένων Tre Cime.

Όπως κοιτούσα τις κορυφές, σκέφτηκα "Θα τα ξαναπούμε σίγουρα, για μια αναγνωριστική βόλτα πέρασα"

Δείτε επίσης την διαδρομή του αγώνα στο Garmin Connect 

Χατζηθωμάογλου Κώστας

Ιούνιος 2015