Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014: Αναχώρηση το μεσημέρι από Ελ. Βενιζέλος για Κωνσταντινούπολη. Συνάντηση με Dawa Sherpa και μικρή ομάδα Γάλλων αθλητών. Τρίωρη καθυστέρηση και ολονύχτια πτήση για Κατμαντού. Το πρωί η χαμηλή ορατότητα μας υποχρεώνει σε σχεδόν σαράντα λεπτά πτήση αναμονής. Στο βάθος η επιβλητική οροσειρά των Ιμαλαϊων μας περιμένει.

Σάββατο 1 Νοεμβρίου 2014

Kathmandu. Κίνηση, φασαρία, μόλυνση. Άπειρα μαγαζιά με είδη ορειβασίας και πεζοπορίας, τιμές και ποιότητα για όλα τα γούστα. Η ημέρα της αναχώρησης μας μετατίθεται μια ημέρα αργότερα διότι έχει καθυστερήσει η άφιξη κάποιων αθλητών. Σχετικά αδιάφορα θα κυλήσουν και οι δυο επόμενες μέρες 2 και 3 Νοεμβρίου χωρίς κάτι το ιδιαίτερο.

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014

Ξύπνημα στις 5 αναχώρηση στις 6 για Jiri(1955m) με πούλμαν. Οκτώ ώρες ταξίδι σε απίστευτους δρόμους. Τελικά θα κάνουμε δέκα αφού μια βλάβη στο πούλμαν θα μας ακινητοποιήσει για σχεδόν 1.5 ώρα. Όσο απομακρυνόμαστε από το Κατμαντού το τοπίο ομορφαίνει και αποδεσμεύεται από τα σκουπίδια και τις υπόλοιπες αρνητικές επιπτώσεις της παρουσίας των ανθρώπων.

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Έφτασε η μέρα για το πρώτο ετάπ. Ο αγώνας δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο και τα σχεδόν 20 km του αγώνα δεν έχουν κάποια τεχνική δυσκολία. Τα πρώτα 50 λεπτά του αγώνα τα τρέχω μαζί με το Νεπαλέζο συναθλητή ο οποίος αρχικά δεν δείχνει διάθεση να πιέσει, στη συνέχεια όμως με το που συναντάμε το μοναδικό τεχνικό κομμάτι με γλιστερά, βρεγμένα βράχια απλώς εξαφανίζεται. Δεν τον ακολουθώ διότι η ταχύτητα του σε αυτό το τερέν είναι υπερβολικά ριψοκίνδυνη για τα δεδομένα μου και τερματίζω δεύτερος στο Bhandar(2190m). Έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε στο καθαρόαιμο κομμάτι του Νεπάλ και αυτό γίνεται αισθητό τόσο από το τοπίο όσο και από τους ανθρώπους που συναντάμε.

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014: 2o ετάπ. Bhandar (2190m) - Lamjura pass (3530m).

Εντελώς ξεκούραστος από την προηγούμενη ημέρα αποφασίσω να ξεκινήσω αρκετά γρήγορα το πρώτο κομμάτι της διαδρομής. Δημιουργώ μια μικρή διαφορά από το Νεπαλέζο αλλά με ενοχλεί το ιδιαίτερα μεγάλο για τις δρομικές μου συνήθειες υποχρεωτικό σακίδιο των 25 λίτρων το οποίο είναι γεμάτο με αρκετά περιττά πλην όμως υποχρεωτικά(!) κομμάτια εξοπλισμού. Ενδεικτικά αναφέρω φακό κεφαλής (κανέναν αγώνα δεν τον ξεκινήσαμε ή ολοκληρώσαμε σε σκοτάδι), σχοινί με καραμπίνερ κ.τ.λ. Το δεύτερο μισό της 20km διαδρομής ξεκινάει σε ένα πανέμορφο χωριό το οποίο προσεγγίσαμε αφού περάσαμε μια κρεμαστή σιδερένια γέφυρα. Μέσα σε περίπου 10km ανεβαίνουμε 2000m σε ένα καλοσχηματισμένο μονοπάτι του οποίου βασικό χαρακτηριστικό είναι τα πανομοιότυπα επαναλαμβανόμενα πέτρινα σκαλιά. Σχεδόν για 2.5 ώρες οι τετρακέφαλοι μου επαναλαμβάνουν την ίδια κίνηση με αποτέλεσμα προς το τέλος να κραμπάρουν σε τέτοιο βαθμό που σχεδόν δεν μπορώ ούτε καν να περπατήσω. Ο Νεπαλέζος με έχει προσπεράσει πριν ξεκινήσει η ανάβαση και το τοπίο δεν βοηθάει να σχηματίσω εικόνα για το τι διαφορά έχει δημιουργήσει. Τα τελευταία χιλιόμετρα τα πηγαίνω παρέα με έναν Γάλλο συναθλητή και ευτυχώς για τους σοκαρισμένους τετρακεφάλους μου συναντάμε ένα τμήμα της διαδρομής με πιο ομαλή κλίση οπότε η διαφορετική κίνηση τους ανακουφίζει από τις κράμπες. Ένα χάσιμο μας οδηγεί λίγο πιο ψηλά και δεξιά από τα προβλεπόμενα αλλά ευτυχώς το διορθώνουμε σχετικά γρήγορα και τερματίζουμε μαζί στη δεύτερη θέση μετά από 3.5 ώρες αγώνα και μισή ώρα μετά τον πρώτο.

Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014: 3o ετάπ. Lamjura pass (3530m) - Junbesi (2700m).

Την προηγούμενη ημέρα ανέβηκα και κοιμήθηκα στο υψηλότερο μέχρι εκείνη τη μέρα υψόμετρο της ζωής μου. Αν και μόλις δεύτερη μέρα των αγώνων νιώθω αρκετά καλά. Ο σημερινός αγώνας δεν είναι πολλά χιλιόμετρα αλλά η διαδρομή κατηφορική και αρκετά τεχνική σε κάποια σημεία. Η Νεπαλέζα αθλήτρια ξεκινάει δυνατά. Μπροστά ο Νεπαλέζος αθλητής, ακολουθούν δυο Γάλλοι και ύστερα εγώ με τη Νεπαλέζα σχετικά χαλαρά. Λίγο προτού αποφασίσω να κυνηγήσω τους προπορευόμενους αθλητές η Νεπαλέζα έχει μια άγρια πτώση. Κοντοστέκομαι για να τη βοηθήσω, το γόνατο της έχει ένα αρκετά βαθύ σκίσιμο το οποίο τελικά θα χρειαστεί ράμματα. Αφού συνέρχεται και μπορεί να συνεχίσει την αφήνω μόνη της και προσπαθώ να πιάσω το Νεπαλέζο και τους δυο Γάλλους. Αρχικά συναντάω τον ένα ο οποίος συνεχίζει τραυματισμένος μετά από πτώση, κατόπιν τον δεύτερο Γάλλο ο οποίος είναι αρκετά γρήγορος τόσο στα τεχνικά κομμάτια όσο και στα δρομικά. Τελικά καταφέρνω να αποκοπώ και προσπαθώ να μειώσω όσο το δυνατόν περισσότερο την απόσταση από το Νεπαλέζο. Τερματίζω δεύτερος, χωρίς τραυματισμούς και ελάχιστα πίσω από τον πρώτο. Δυστυχώς εκείνη την ημέρα πολλοί υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες τους σε αυτό το απαιτητικό τερέν και φορτώθηκαν τραυματισμούς που κουβαλούσαν όλες τις επόμενες ημέρες.

Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2014: 4o ετάπ. Junbesi (2700m)-Beni (3835m).

Στόχος του σημερινού ετάπ να καταλήξουμε σε ένα οροπέδιο μέσω ενός περάσματος πάνω από 4000m. Εκεί θα κατασκηνώσουμε. Αρχικά τρέχω μαζί με το Νεπαλέζο αλλά γρήγορα μένω περίπου 100-150m πίσω του. Η χαλαρή σηματοδότηση μου δημιουργεί σύγχυση και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο τη διαφορά μας. Καθώς ανεβαίνουμε οι πρώτες ενοχλήσεις λόγω υψομέτρου κάνουν την εμφάνιση τους με ζαλάδες, μουδιάσματα και δυσκολία στην αναπνοή. Δυστυχώς πριν το πέρασμα στα 4000-4300m η σηματοδότηση είναι ακόμα πιο προβληματική με αποτέλεσμα να αποφασίσω να ακολουθήσω κάποιους μεταφορείς που κατευθύνονταν στο σημείο του τερματισμού.

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014: 5o ετάπ. Dudhkunda lake (4561m) - Taksindu (2960m).

Μετά από έναν υπέροχο ύπνο στη σκηνή, χωρίς προσωπικά να ενοχληθώ καθόλου από την υπό του μηδενός νυχτερινή θερμοκρασία αλλά ούτε και από τα περιφερόμενα γιακ, πρέπει δυστυχώς να ξυπνήσουμε στις …4:00(!). Ξεκινάμε πορεία όλοι μαζί για την ιερή λίμνη που βρίσκεται στους πρόποδες των παγετώνων. Μετά από τις σχετικές φωτογραφίες μέσα σε ένα κακοτράχαλο και ακραία βραχώδες τοπίο δίδεται η εκκίνηση. Δεν νιώθω και ιδιαίτερα ευχάριστα σε αυτό το υψόμετρο και παρατηρώ και μια μικρή αδυναμία να ισορροπήσω στα πολύ τεχνικά πατήματα. Ο προσωπικός μου αγώνας, μέσα στον αγώνα των βουνών είχε αποκτήσει νόημα και προορισμό. Εκείνη η ανάβαση δεν ήταν ανάβαση, ήταν ένα προσκύνημα σε ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων, σε ένα συγκεκριμένο είδος αναζήτησηςΠαρόλο που προσπαθώ να είμαι προσεκτικός ένα μικρό διάστρεμμα είναι αναπόφευκτο αλλά μετά από τόσα διαστρέμματα που έχω πάθει στη ζωή μου δεν το θεωρώ πια κάτι τέτοιο… τραυματισμό. Ευτυχώς μετά από 5-6 km έχουμε κατέβει υψόμετρο και μετά από την εγκάρσια διάσχιση αρκετών ρυακιών τραβερσάρουμε σε ένα υπέροχο μονοπάτι. Ο Νεπαλέζος έχει εξαφανιστεί από το οπτικό μου πεδίο και εκεί που σκέφτομαι ότι άμα συνεχίσει έτσι το μονοπάτι έχω πολλές πιθανότητες να μειώσω τη διαφορά το μονοπάτι αντικαθίσταται από την κοίτη ενός ρέματος με ρίζες σε διάφορα ύψη αφού το διαβρωμένο και λασπωμένο έδαφος έχει διαμορφώσει ένα ιδιόμορφο τερέν. Κάποιες μικρές ανασφάλειες στη σηματοδότηση διογκώνουν τη δυσαρέσκεια μου και αποφασίζω να μην πιέσω ιδιαίτερα την κατάσταση αφού βρίσκομαι ούτως ή άλλως στη δεύτερη θέση. Η Νεπαλέζα αθλήτρια με το φρεσκοραμμένο γόνατο δεν δείχνει όμως να ενοχλείται ιδιαίτερα από το είδος της διαδρομής και καταφέρνει να με πιάσει! Εκμεταλλεύομαι την παρουσία της και απλώς την ακολουθώ. Γνωρίζει απέξω τα μονοπάτια οπότε δεν ασχολούμαι πλέον με τη σηματοδότηση. Τερματίζουμε μαζί στη δεύτερη θέση.

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014

Ημέρα ξεκούρασης. Ξύπνημα στις 6:30. Διάφορες επισκέψεις, εκδηλώσεις και περιήγηση στο χωριό του Dawa. Το βράδυ μας φιλοξενούν χωρικοί στα σπίτια τους.

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014: 6o ετάπ. Chulemo - Kharikhola (2040m).

Μετά από μια 3ωρη εκδήλωση «εκκωφαντικής» φιλανθρωπίας, ξεκινάει ο αγώνας σε τεχνικό τερέν. Προς μεγάλη μου έκπληξη ο Νεπαλέζος αθλητής βρίσκεται συνεχώς στο οπτικό μου πεδίο. Νιώθω καλά, το τερέν τεχνικό αλλά στεγνό και για πρώτη φορά παρασύρομαι σε πιο επικίνδυνους ρυθμούς. Κάποια πατήματα είναι οριακά αλλά ευτυχώς τα παπούτσια μου, μου δίνουν αυτά τα καθοριστικά κλάσματα του δευτερολέπτου που χρειάζομαι για να ισορροπήσω. Η μάχη συνεχίζεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και τερματίζουμε με ελάχιστη διαφορά αυτός πρώτος και εγώ δεύτερος σε ένα πανέμορφο συνοικισμό.

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2014: 7o ετάπ. Kharikhola (2040m) - Phakding (2610m).

Την προηγούμενη ημέρα δεν περίμενα να μείνω τόσο κοντά στο Νεπαλέζο αθλητή. Το ηθικό μου έχει αναπτερωθεί και σκέφτομαι σήμερα να τον δοκιμάσω. Ο αγώνας ξεκινάει αλλά δεν δείχνει ιδιαίτερο πάθος. Στην πρώτη κιόλας ανάβαση που προσπαθεί να ξεκολλήσει όχι μόνο μένω μαζί του αλλά καταφέρνω και σχετικά εύκολα να δημιουργήσω ένα ελαφρύ προβάδισμα της τάξης των 100m. Δεν επιδιώκω να μεγαλώσω τη διαφορά διότι ξέρω ότι ο σημερινός αγώνας είναι μεγάλος. Οι διοργανωτές το προηγούμενο βράδυ δεν μου έδωσαν σαφή απάντηση για το μήκος της διαδρομής γεγονός που μου έκανε εντύπωση αφού ο αγώνας διεξάγεται για έβδομη συνεχόμενη χρονιά. Επιπλέον μου φαίνεται υπερβολική η «κούραση» που επιδεικνύει ο Νεπαλέζος συναθλητής μου και περιμένω την επόμενη κίνηση του. Τελικά μετά από σχεδόν 1.5 ώρα αγώνα αποφασίζει να εκδηλώσει την πρώτη σοβαρή επίθεση της ημέρας ακριβώς στο καταλληλότερο σημείο για αυτόν. Μια γλιστερή κατάβαση σε «λουστραρισμένα» βράχια γεμάτα λάσπες, νερά, αμέτρητα κοπάδια φορτωμένων γιακ και μουλαριών σε απίστευτα στενά περάσματα. Τον έχασα και τον ξαναείδα στον τερματισμό. Η διαδρομή είναι από τις πιο πολυσύχναστες με δεκάδες πεζοπόρους και καραβάνια φορτωμένων ζώων. Ο τερματισμός με βρίσκει ευδιάθετο σε ένα υπέροχο μέρος αλλά δυστυχώς η μέρα δεν θα ολοκληρωθεί με τα ίδια συναισθήματα. Έχοντας τερματίσει πριν τις 12 περιμένω υπομονετικά τα πράγματα μου. Συνηθισμένος από τις πολύωρες αναμονές των προηγούμενων ημερών δεν περιμένω τα πράγματα μου πριν από τις 6 το απόγευμα, παρόλο που πολλοί άλλοι αθλητές έχουν τα πράγματα τους σχεδόν με τον τερματισμό τους. Μετά από 9 ώρες αναμονής, σε ερώτηση μου προς τον βασικό διοργανωτή σχετικά με την ώρα άφιξης των πραγμάτων μου, έλαβα την αποστομωτική απάντηση ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα και ότι άμα βιάζομαι να πάω να βοηθήσω το μεταφορέα μου να τα φέρει!

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2014: 8o ετάπ. Phakding (2610m) - Thame (3800m).

Το προηγούμενο βράδυ πήρα τελικά τα πράγματα μου μετά από ακριβώς 10 ώρες αναμονής Φανερά εκνευρισμένος έχω ξυπνήσει από τις 2:30 και έχω ετοιμάσει ένα σακίδιο αγώνα που αγγίζει το εξωφρενικό βάρος των 7 κιλών. Το έχω εφοδιάσει όχι μόνο με τον υποχρεωτικό εξοπλισμό αλλά και πράγματα που χρειάζομαι μετά τον αγώνα, αφού πλέον δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη για την ώρα άφιξης των πραγμάτων μου. Αποφασίζω σήμερα να χρησιμοποιήσω μπατόν για δεύτερη φορά (συνολικά σε όλα τα ετάπ χρησιμοποίησα μπατόν 3 φορές, 1 φορά και τα 2 και δυο φορές μόνο ένα) και για την ακρίβεια μόνο το ένα αφού στο τέταρτο ετάπ που χρησιμοποίησα και τα δυο δεν έμεινα ευχαριστημένος από τον τρόπο κίνησης μου στο βουνό. Ο διοργανωτής λίγο πριν την εκκίνηση με βρίσκει , μου ζητάει συγνώμη για το χθεσινό συμβάν και μου δίνει ένα ζευγάρι κραμπόν διότι θα περάσουμε από ένα κομμάτι με πάγο. Ξεκινάω τον αγώνα αρκετά δυνατά και με τη βοήθεια του ενός μπατόν που ταιριάζει καλύτερα με το δρομικό μου παρελθόν προπορεύομαι σε μια απότομη και παρατεταμένη ανάβαση μέχρι που αγγίζουμε και ξεπερνάμε τα 4000m. Εκεί ο Νεπαλέζος αθλητής με προσπερνά και αρχίζει με τη σειρά του να δημιουργεί διαφορά. Στο πέρασμα με τον πάγο άνθρωπος της διοργάνωσης με ενημερώνει ότι πρέπει να φορέσω κραμπόν. Ένας γιγαντιαίος όγκος πάγου με υποδέχεται σε ένα απίστευτα στενό πέρασμα όπου στη μια πλευρά υπάρχει ουσιαστικά γκρεμός και στην άλλη ένα σκουριασμένο συρματόσχοινο μισοκαλυμμένο από πάγο. Επιπλέον σχοινιά είναι φιξαρισμένα πάνω στο συρματόσχοινο όχι όμως σωστά με αποτέλεσμα να ακυρώνουν τη χρήση του σχοινιού με το καραμπίνερ που κουβαλάμε χωρίς λόγο τις υπόλοιπες μέρες. Σα να μην έφταναν όλα αυτά σπάει το λουρί στο ένα κραμπόν και μέχρι να προσεγγίσω τον άνθρωπο ασφαλείας που μου τα αντικατέστησε με ένα άλλο καταλληλότερο ζευγάρι (λαστιχένια με αλυσίδα και καρφιά), είδα διάφορα. Τελικά τερμάτισα και αυτό τον αγώνα, πάλι δεύτερος.

Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2014: 9o ετάπ. Thame (3800m) - Lungden (4380m).

Νιώθω καλύτερα πλέον σε αυτό το υψόμετρο και τα εκτεταμένα δρομικά κομμάτια της σημερινής διαδρομής μου δίνουν τη δυνατότητα για μια γρήγορη κούρσα. Όσες φορές όμως κι αν δημιούργησα διαφορά κατάφερε ο Νεπαλέζος να τη ροκανίσει. Μέτα από αρκετές αλλαγές τελικά τερματίζει πρώτος. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να ζητήσω συγνώμη για την «εγωκεντρική» περιγραφή του αγώνα αλλά η πρόσβαση σε άλλες πληροφορίες δεν ήταν ούτε είναι ακόμα και σήμερα τόσο αυτονόητη, γεγονός που όχι μόνο στέρησε τους φίλους μας από μια ποιοτική παρακολούθηση του αγώνα αλλά και τις οικογένειες μας από μια ενημέρωση που θα λειτουργούσε καθησυχαστικά τις ημέρες που αδυνατούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους.

Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014: 10o ετάπ. Lungden (4380m) - Renjo pass (5549m) - Gokyo.

Η πιο δύσκολη μέρα. Κανένα έλεος. Κάποιοι εκείνη την ημέρα γύρισαν πίσω και τους βρήκαμε σε άλλο σημείο μετά από 4 μέρες. Η μετάβαση από τα 4000-4500m σε αγώνα με δυο αναβάσεις στα σχεδόν 5500m εκ των οποίων η μια βράχια-πάγο-χιόνι και η άλλη ουσιαστικά μόνο βράχια με έφερε στα όρια μου κυρίως ψυχολογικά. Προσπαθώ να μετατραπώ από δρομέας σε ορειβάτης. Πολλές στάσεις, πολλές φωτογραφίες. Ο μοναδικός αγώνας που δεν τερμάτισα μέσα στους 3 πρώτους. Μάλλον έκτος ή έβδομος. Αυτοί που είχαν αληθινά βουνίσια εμπειρία έδειξαν την αξία τους. Η διαφορά τους από εμένα εμφανής σε κάθε βήμα τους που με προσπέρναγε.

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014: 11o ετάπ. Από κάπου μέχρι Dragnac (4790m).

Ξύπνημα ως συνήθως κατά τις 5. Πορεία όλοι μαζί για να βρούμε μια λίμνη που δεν βρήκαμε και εκκίνηση από κάπου με βράχια. Δεν νιώθω καθόλου καλά και τρέχω με το ζόρι όπως όλοι σχεδόν εκείνη την ημέρα όπως κατάλαβα. Πρώτος ο Νεπαλέζος, δεύτερη η χιλιοτραυματισμένη Νεπαλέζα, τρίτος εγώ, τέταρτος ο Γάλλος που τελικά βγήκε τρίτος στον αγώνα.

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014: 12o ετάπ. Dragnac (4700m)-Chola pass (5330m) - Lobuche (4910m).

Tελευταίο δύσκολο πέρασμα. Τελευταία φορά κραμπόν. Ανάβαση σε βράχια και πάγο κυριολεκτικά κάποιες στιγμές με τα τέσσερα. Το τελευταίο κομμάτι δρομικό σε πολυσύχναστο μονοπάτι, το πρώτο μισό όμως σκληρά βουνίσιο.

Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2014: 13o ετάπ. Ανάβαση Καλαπατάρ. Από Καλαπατάρ (5550m) εκκίνηση για Pheriche (4240m).

Μετά από πολλές φωτογραφίες στο Καλαπατάρ, δόθηκε η εκκίνηση σε μια απότομη και βραχώδη πλαγιά. Ο Νεπαλέζος δίνει ρεσιτάλ τεχνικής κατάβασης και εγώ στην προσπάθεια μου να τον ακολουθήσω ρισκάρω. Ευτυχώς την γλιτώνω και στο βάθος λίγο πριν τελειώσει το τεχνικό κομμάτι τον βλέπω ακόμα. Στο δεύτερο μισό το μονοπάτι είναι πιο πολύ στα μέτρα μου και τον πλησιάζω αλλά δυστυχώς ένα χάσιμο, στο μοναδικό ίσως κομμάτι που δεν μπορούσα να δω ούτε σηματοδότηση ούτε αυτόν, με στέλνει σε μια απίστευτα λάθος κατάβαση και στην τρίτη θέση εκείνη την ημέρα.

Εγώ προσωπικά ποτέ μου δεν υπήρξα ορειβάτης. Το δέος μπροστά σε αυτό το μεγαλειώδες φυσικό μνημείο του πλανήτη σε κυριεύει και σε αναγκάζει να γονατίσεις όπως ο άπιστος μπροστά σε μια θεϊκή παρέμβαση.Ποτέ μου δεν είχα για κορυφαίο όνειρο μου να πάω στα Ιμαλάια ή στο Έβερεστ. Έτσι μπορώ να πω με κάθε βεβαιότητα ότι δεν είχα καμία συναισθηματική προκατάληψη εκείνη την ημέρα. Όταν όμως άρχισα την τελική ανάβαση για Καλαπατάρ, έχοντας δίπλα μου το Έβερεστ η συναισθηματική φόρτιση που με κατακυρίευσε με αιφνιδίασε και με σόκαρε. Το δέος μπροστά σε αυτό το μεγαλειώδες φυσικό μνημείο του πλανήτη σε κυριεύει και σε αναγκάζει να γονατίσεις όπως ο άπιστος μπροστά σε μια θεϊκή παρέμβαση. Η ενέργεια που κατακλύζει τα πάντα, από τον πιο μικρό βράχο μέχρι τους μεγαλειώδεις παγετώνες στο βάθος, ξεκαρφώνει από τη λήθη κάθε αγνή παιδική αγάπη για περιπλάνηση, ερημιά, ταξίδι και εξερεύνηση. Ο τόπος εκεί είναι καθαγιασμένος από το Θέλω και την προσπάθεια όσων προσπάθησαν και τα κατάφεραν και από τον πόνο όσων δεν τα κατάφεραν. Ο αέρας εκεί κουβαλάει ακόμα αγωνία και προσευχές. Υπάρχουν άνθρωποι που κυνηγώντας ένα παιδικό όνειρο εκεί πάνω, χάθηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ ( ή εκεί πάνω βρέθηκαν και δεν χάθηκαν ποτέ). Εκείνη την ημέρα, κάθε σύγκρουση μέσα μου ανάμεσα στον δρομικό και τον ορειβατικό χαρακτήρα του αγώνα, βρήκε την τελική και λυτρωτική της απάντηση. Ο προσωπικός μου αγώνας, μέσα στον αγώνα των βουνών είχε αποκτήσει νόημα και προορισμό. Εκείνη η ανάβαση δεν ήταν ανάβαση, ήταν ένα προσκύνημα σε ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων, σε ένα συγκεκριμένο είδος αναζήτησης.

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014: 14o ετάπ. Pheriche (4240m) - Namche (3440m).

Προτελευταίος αγώνας . Εκκίνηση με αρκετό κρύο. Εγώ και ο Νεπαλέζος πάμε μαζί. Δείχνει αρκετά κουρασμένος και του ξεφεύγω. Με πιάνει και προσπαθεί σε μια μεγάλη ανάβαση να ξεκολλήσει. Παλεύω να μείνω μαζί του και τα καταφέρνω. Του ξεφεύγω. Στην πρώτη παρατεταμένη κατάβαση περιμένω ότι θα με πιάσει αλλά δεν επαληθεύομαι. Στην επόμενη μεγάλη ανάβαση γίνεται μάχη και την κερδίζει. Τελικά αυτός πρώτος κι εγώ δεύτερος. Ο μοναδικός αγώνας που την επομένη ήμουν πιασμένος. Το Namche πανέμορφο.

Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2014. 15o ετάπ-τελευταίο. Namche (3440m)-Lukla(2840m).

Ξύπνημα στις 03:00! Εκκίνηση ομαδικής πεζοπορίας στις 04:00 μέχρι να ξημερώσει. Τελικά στις 06:00 αποφασίστηκε να μην έχει αγωνιστικό χαρακτήρα η σημερινή διαδρομή. Χαλαρή πορεία παρέα με το Νεπαλέζο φίλο και συναθλητή Peba Sherpa και πολλές φωτογραφίες της πανέμορφης διαδρομής.

Την επόμενη μέρα πετάξαμε για Κατμαντού όπου μείναμε 2-3 μέρες μέχρι να πετάξουμε για Αθήνα. Εκτός από τις απονομές κάτι ιδιαίτερα σημαντικό δεν έγινε. Προσωπικά εκμεταλλεύτηκα τον ελεύθερο χρόνο και παρέα με τον Αυστριακό φίλο Bill ανεβήκαμε σε ένα πανέμορφο βουνό σε ένα εθνικό πάρκο, λίγο έξω από το Κατμαντού, το οποίο είχε ύψος λίγο πάνω από 2700m και πανέμορφα μονοπάτια μέσα σε ένα υπέροχο ημιτροπικό δάσος.

Προσπάθησα να σας μεταφέρω τα πιο ενδιαφέροντα αγωνιστικά στιγμιότυπα, όπως τα βίωσα προσωπικά, πλαισιωμένα με κάποιες ενδεικτικές φωτογραφίες. Οι 24 ημέρες που ήμουν στο Νεπάλ δύσκολα μπορούν να συμπυκνωθούν σε λίγες γραμμές. Ο αγώνας έχει πολλές αδυναμίες και πρέπει πολλά πράγματα να αλλάξουν σε ζητήματα ασφάλειας, σηματοδότησης και οργάνωσης. Οι ντόπιοι είναι φιλότιμοι, εργατικοί, αποτελεσματικοί και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν αλλά χρειάζονται καλύτερη καθοδήγηση.

Τέλος θα ήθελα για μια ακόμη φορά να ευχαριστήσω αυτούς που με βοήθησαν και με στήριξαν με μεγάλη προθυμία σε θέματα εξοπλισμού (Odlo-Lasportiva - Active Point Hellas - Medicore) και τροφοδοσίας (Κατάστημα Pulse 100).