Γνώριζα προτού φύγω για Αλάσκα ότι το ρεκόρ μου στον Lake Sonoma θα έσπαγε. O Sage Canaday¹ είχε κάνει τατουάζ τα περάσματά μου στο χέρι του και έτρεξε αρκετά λεπτά γρηγορότερα στο καθένα από αυτά. Τον κάλεσα για να τον συγχαρώ για την προσπάθειά του, αλλά μέσα μου μία πικρία με κατέτρωγε και ήξερα ότι έπρεπε μία μέρα να τον «εκδικηθώ». Έτσι λοιπόν καταλαβαίνετε την έκπληξή μου όταν έμαθα ότι και το ρεκόρ μου στο Grand Canyon αλλά και στον Transvulcania κατερρίφθησαν (Rob Krar²,  6:21:47 στο Grand Canyon και Kilian³ 6:54:09 στο La Palma)! Με τις απώλειες αυτών των ρεκόρ έχασα ότι αξιώσεις είχα για να χαρακτηριστώ πετυχημένος στον κόσμο του ultrarunning και έχασα την αξιοπιστία μου σαν αθλητής γενικότερα. Ένιωσα χαμένος. Μετά από πολλή σκέψη συνειδητοποίησα ότι η μόνη λύση ήταν να κάνω αυτό που κάθε χαμένος που σέβεται τον εαυτό του θα έκανε: να αρνηθώ την ορθότητα των ρεκόρ αυτών και να περιπαίξω τους ανθρώπους που κατάφεραν να τα πετύχουν.

Τα πράγματα έχουν ως εξής: Τα ρεκόρ είναι κάποιοι αυθαίρετοι ανθρώπινοι μηχανισμοί που έχουν ελάχιστη σχέση με την ζωή οποιουδήποτε. Είναι άσκοπα σημεία αναφοράς που χρησιμοποιούνται στην κατηγοριοποίηση ανθρώπων που ελάχιστες διαφορές έχουν μεταξύ τους και την απόδοση αξιωμάτων σε αυτούς. Ουσιαστικά διευκολύνουν στο να αποκτήσει κάποιος ένα κοινωνικό status, προσδίδουν αξία μόνο σε ρηχούς ανθρώπους. Άνθρωποι σαν τον Sage, τον Rob και τον Kilian φουσκώνουν τα στήθια τους από υπερηφάνεια επειδή μπορούν να τρέξουν γρηγορότερα από κάποιους άλλους σε μέρη στα οποία κάτω από άλλες συνθήκες οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι επιβλαβείς για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Στην καλύτερη, βάζουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο με την δική τους βούληση. Στην χειρότερη χρησιμοποιούν τόση ενέργεια για να κάνουν κάτι που έχουν ελάχιστα απτά οφέλη για τον «έξω» κόσμο.

Άουτς! Αυτό πόνεσε! Έχετε γουρλώσει τα μάτια και έχετε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Τώρα επιτέλους έχω την προσοχή σας! Αυτό ήταν το σχέδιό μου. Με το να γίνω προσβλητικός κατάφερα με επιτυχία να στρέψω αλλού την προσοχή σας από το γεγονός ότι με προσπέρασαν φέτος. Αυτά τα παιδιά έτρεξαν καλύτερα από μένα και έκαναν καλύτερους χρόνους. Μπορεί βαθιά μέσα μου να γνωρίζω ότι αν πω πραγματικά τα παραπάνω, θα το κάνω όπως ίσως θα το έκανε ο καθένας. Θα αγνοήσω όμως το γεγονός αυτό, τουλάχιστον μέχρι το τέλος αυτής της παραγράφου και θα κάνω ότι μπορώ να αποδώσω αυτά τα λεγόμενα σε όλους τους άλλους εκτός από εμένα. Η κεντρική ιδέα είναι «αν δεν μπορώ να είμαι ο καλύτερος, το άθλημα είναι γελοίο»…

Τώρα που το σκέφτομαι πραγματικά πάντως, τώρα που πραγματικά εξετάζω την αρνητική πλευρά του να αγωνίζεται κάποιος και να κυνηγάει τα ρεκόρ, τώρα μπορώ να αντικρούσω πραγματικά κάθε πρόταση που ανέφερα πιο πάνω. Τα ρεκόρ μπορεί να είναι κάποια ανθρώπινα Πολλοί άνθρωποι προφανώς δεν θα μπορέσουν να καταφέρουν να σπάσουν κάποιο ρεκόρ. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τους οποίους θαυμάζω. Τρέχουν από ξεκάθαρη ανιδιοτέλεια, γιατί το αγαπούν πραγματικά χωρίς καμία εγωιστική επιθυμία για φήμη.εφευρήματα που ελάχιστη επίπτωση ή οφέλη έχουν στον «έξω» κόσμο, δεν σημαίνει όμως ότι είναι άσκοπα! Θέτοντας κάποια standards προκαλούμε άλλους να βελτιωθούν. Το αυθύπαρκτο αυτό γεγονός, η ετοιμασία για την επίτευξη κάποιου στόχου δηλαδή, μόνο θετικές «παρενέργειες» μπορεί να επιφέρει στον ίδιο και στον περίγυρό του. Κάθε προσπάθεια που κάνουμε σηματοδοτεί την όποια πρόοδό μας και η μετέπειτα απόπειρα βελτίωσης αποτελεί μια απόλυτα υγιής πράξη. Η πολιτική τι είναι; Ανθρώπινο εφεύρημα και αυτό αλλά για μένα δεν είναι άσκοπο. Οι πολιτικοί έχουν έναν σαφή σκοπό: την διακυβέρνηση και θέτοντας προσωπικούς στόχους ο καθένας, άλλος τους πετυχαίνει παίρνοντας την κατάλληλη ανταπόδοση, ενώ κάποιος άλλος όχι. Έτσι είναι και το τρέξιμο. Το τρέξιμο είναι μια δραστηριότητα υγιής και το άθλημα του τρεξίματος, φέρνει κοντά ανθρώπους που προκαλούν ο ένας τον άλλον (ή τον εαυτό του), πάντα με έναν θετικό τρόπο. Με βάση λοιπόν αυτό το σκεπτικό, τα ρεκόρ πράγματι επιφέρουν παρενέργειες στις ζωές των άλλων. Θετικές παρενέργειες.

Τα ανθρώπινα όντα είμαστε από την φύση μας ανταγωνιστικά σε όλα τα επίπεδα. Ειδικά το τρέξιμο είναι ένα άθλημα ευθύ, μαύρο/άσπρο, που προσφέρεται για κάθε είδους κατηγοριοποίηση και κατάταξη αυτών που το ποιούν. Ίσως άλλες κουλτούρες με άλλη ήθη να είναι λιγότερο ανταγωνιστικά, η δυτική όμως κουλτούρα την οποία έχουμε όλοι μας κατηχηθεί, βραβεύει την ανταγωνιστικότητα σαν ένα μέσο για να εμπνεύσει την προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου. Κατατάσσουμε τους εαυτούς μας στην καθημερινότητά μας, βασιζόμενοι σε αξίες που συνεχώς αναπτύσσουμε και πιστεύουμε. Με παρόμοιο τρόπο λοιπόν, κατατασσόμαστε στο τρέξιμο βάσει επιδόσεων και προσπαθούμε συνεχώς να υπερκεράσουμε τον συναθλητή κάνοντας γρηγορότερους χρόνους. Κάποιοι το βλέπουν αυτό με αρνητικό μάτι και επιλέγουν να το αποφεύγουν. Εγώ βλέπω αυτόν τον υγιή ανταγωνισμό σαν έναν θετικό τρόπο προσωπικής βελτίωσης και «προβιβασμού». Ο ανταγωνισμός είναι αυτός που πιέζει τα όρια και ορίζει το τι είναι εφικτό…

Το να ισχυριστεί κάποιος ότι τα ρεκόρ αποδίδουν κοινωνικό στάτους και ανατροφοδοτούν τα εγώ επιφανειακών ανθρώπων δεν είναι αληθές. Όχι τουλάχιστον στο Ορεινό Τρέξιμο. Όχι για ανθρώπους που γνωρίζω. Ίσως να ήταν περισσότερο αληθές σε άλλα πεδία στα οποία δεν απαιτείται τόση προσπάθεια και αυτοθυσία για αναδειχθεί κάποιος, όχι όμως στο τρέξιμο. Για να πρωταγωνιστήσεις στο ορεινό τρέξιμο απαιτεί δουλειά, θυσίες και απίστευτη αφοσίωση. Αυτές οι αξίες δεν απαντώνται σε ρηχούς ανθρώπους, εγωκεντρικούς. Από αυτά που έχω μέχρι τώρα δει, οι δρομείς αποστάσεων είναι γενικά ταπεινοί χαρακτήρες και τους κατέχει μία προθυμία να μάθουν και δεχτούν τους άλλους. Η μεγάλη δημόσια συζήτηση στις μέρες είναι βέβαια κατά πόσο η εισροή χρημάτων στο άθλημα θα αλλοιώσει αυτές τις αξίες. Ελπίζω πως όχι. Ελπίζω ότι για όσο καιρό θα είμαι ορεινός δρομέας, θα συναλλάσσομαι με θετικούς, υγιείς, ανθρώπους με σωστά και ευγενή κίνητρα που έχουν κάνει το άθλημα να ξεχωρίζει.

Όσον αφορά τους Sage, Rob και Kilian; Είναι εξαιρετικοί! Είναι άνθρωποι που σπρώχνουν το άθλημα ένα βήμα παραπέρα, άνθρωποι με ικανότητες και θέληση να εξερευνήσουν τι είναι πραγματικά επιτεύξιμο. Ο Sage και ο Rob έχουν τρομερό αγωνιστικό δρομικό υπόβαθρο και το να βλέπει κάποιος τον τρόπο με τον οποίο έχουν μεταφέρει την ταχύτητα που έχουν στα μονοπάτια βλέπει αυτόματα την απίστευτη αφοσίωση στην προπόνηση που έχουν κάνει. Ξέρουν πώς να προπονηθούν και ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν να κάνουν. Τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. O Kilian από την άλλη…είναι απλά κορυφή! Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί. Οι στιγμές που μοιράστηκα τρέχοντας μαζί του είναι οι καλύτερες στιγμές που έχω περάσει τρέχοντας, τρέφω τον υψηλότερο σεβασμό για αυτόν. Είναι έμπνευση και πρόκληση ταυτόχρονα, ένα «καρότο» που κουνιέται εκεί κάπου μακριά και που απεγνωσμένα προσπαθώ να αρπάξω. Ο Kilian, αυτός περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, αλλάζει τα αθλήματα βουνού προς το καλύτερο…

Τέτοιοι άνθρωποι επιδεικνύουν μία τρομερή σιγουριά και αυτοπεποίθηση που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον αυθαίρετο χαρακτήρα των ρεκόρ. Θα περίμενα ότι οι παραπάνω τρεις για τους οποίους ο λόγος, -αλλά και οι περισσότεροι από τους ανταγωνιστές τους- θα συμφωνούσαν ευθύς αμέσως ότι τα ρεκόρ λίγα απτά οφέλη έχουν. Όμως όλοι μας προσπαθούμε σκληρά να τα πετύχουμε γιατί είναι standards βάσει των οποίων κρίνουμε την όποια επιτυχία μας. Είναι το επίκεντρο αυτών που μας εμπνέουν να γίνουμε καλύτεροι, γρηγορότεροι και δυνατότερη κάθε μέρα που περνά. Όταν σκεφτείς με βάση τα απτά οφέλη που έχει το άθλημα,  το ορεινό τρέξιμο είναι πράγματι … χωρίς νόημα! Αν είναι έτσι όμως, γιατί χιλιάδες κόσμου εγγράφονται, κάθε χρόνο και περισσότεροι, εγγράφονται σε μερικούς από τους πιο δύσκολους αγώνες στον κόσμο; Ο λόγος είναι απλός: μας αρέσει να προκαλούμε τους εαυτούς μας. Έχουμε λοιπόν βρει «αποκούμπι» στον κόσμο του τρεξίματος στο βουνό για να ικανοποιήσουμε αυτή μας την ανάγκη. Αυτό το «αποκούμπι» παρέχει τρομερές ανταμοιβές σε αυτούς που το ποιούν. Το τρέξιμο αποστάσεων μας κάνει ευτυχισμένους, έτσι θέλουμε να το κάνουμε όσο μπορούμε περισσότερο. Τόσο απλά. Μπορούμε να είμαστε πεπεισμένοι ότι πράττουμε το σωστό όσο αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει πιο δυνατός λόγος από αυτόν…

Να πω την αλήθεια, είμαι ενθουσιασμένος που κατερρίφθησαν τα ρεκόρ μου. Ήμουν περήφανος όταν τα κατάφερα, επειδή ήξερα ότι θα ήταν πρόκληση για τους επόμενους που θα έρχονταν. Τώρα οι επόμενοι … ήρθαν! Ελπίζω τόσο πολύ να επιστρέψω σε όλα εκείνα τα μέρη στο μέλλον να διεκδικήσω ξανά τα ρεκόρ μου. Στο μεταξύ αυτό που θα κάνω είναι να κυνηγήσω άλλα ρεκόρ. Η κατάρριψη των ρεκόρ αποτελεί θετική επιβεβαίωση ότι βελτιωνόμαστε στο άθλημα και η ικανότητα να είμαι μέρος αυτής της κληρονομιάς –να θέτω δηλαδή τα δικά μου σημεία αναφοράς πάνω από των άλλων, έστω προσωρινά- είναι για μένα προνόμιο και τιμή. Πολλοί άνθρωποι προφανώς δεν θα μπορέσουν να βρεθούν στην δική μου θέση, δεν θα καταφέρουν να σπάσουν κάποιο ρεκόρ. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τους οποίους θαυμάζω. Τρέχουν από ξεκάθαρη ανιδιοτέλεια, γιατί το αγαπούν πραγματικά χωρίς καμία εγωιστική επιθυμία για φήμη. Δεν μπορώ να αρνηθώ τον εγωισμό μου και δεν θα σταματήσω να προσπαθώ να καταρρίπτω ρεκόρ. Όσο καιρό όμως διατηρώ την ίδια αγάπη για το άθλημα θεωρώ ότι είναι οκ. Το νόημα όλων αυτών είναι να είσαι όσο καλός μπορείς. Το πραγματικό επίτευγμα όμως είναι να το κάνεις όσο περισσότερο είναι δυνατόν. Ελπίζω να είμαι ορεινός δρομέας ακόμα και όταν δεν θα είμαι ανταγωνιστικός. Πάντα όμως θα εκτιμώ τα ρεκόρ και αυτούς που τα πετυχαίνουν.

Ελεύθερη μετάφραση από το πρωτότυπο άρθρο του Dakota Jones στο iRunFar.

¹ O Sage Canaday, στον Lake Sonoma στις 13 Απρίλη 2013, αγώνα 50 μιλίων κατέρριψε το ρεκόρ που κατείχε ο Dakota Jones (6:17:27) από το 2012 τερματίζοντας σε 6:14:55.

² Ο Rob Krar με την εντυπωσιακή γενειάδα πραγματοποίησε το ρεκόρ R2R2R (Rim-To-Rim-To-Rim), όπως συνηθίζεται να λέγεται η διάσχιση του Grand Canyon και επιστροφή στο σημείο εκκίνησης σε 6:21:47, 32 λεπτά γρηγορότερα από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ Dakota Jones, την 11η Μαϊου 2013.

³ O Kilian έσπασε το περσινό ρεκόρ του Dakota Jones (6:59:07) στον πρόσφατο Transvulcania 2013, σε χρόνο 6:54:11.