Κλείνω εισιτήρια και ξενοδοχείο, και το μόνο που μένει είναι να σοβαρευτώ και να κάνω καμία προπόνηση της προκοπής!

Παίρνω τηλέφωνο τον φίλο Γιώργο Λουφέκη και του λέω: “Γιώργο, βοήθα να μη γίνουμε ρεζίλι. Εκεί δεν αστειεύονται, είναι σοβαρά τα πράγματα!”.

Μετά από ένα τετράμηνο με απολαυστικές προπονήσεις και φίλους – που για μένα είναι σημαντικό συστατικό το να μπορείς να απολαμβάνεις όλη τη διαδικασία της προετοιμασίας – και, το βασικότερο, χωρίς τραυματισμούς που σου αλλάζουν τα σχέδια, φτάνω στο Chamonix.

Όταν φτάνω και αντικρίζω από τη μία το χιονισμένο Aiguille du Midi και από την άλλη το καταπράσινο Le Brévent, σκέφτομαι ότι ο Δημιουργός είχε μεγάλα κέφια όταν έφτιαξε αυτόν τον τόπο! Πανέμορφη φυσική ομορφιά, η οποία σε συνδυασμό με τις ηλιόλουστες μέρες, το έκαναν μαγικό.

Κυριακή – ημέρα αγώνα

Ένα καλό πρωινό και ξεκινάω για το Triangle de l’Amitié, όπου είναι η εκκίνηση. Εκεί ξεκινάει και το UTMB. Εκεί που έχουν σταθεί όλοι οι θρύλοι αυτού του αθλήματος, από τον Kilian Jornet και την Courtney Dauwalter μέχρι τον νεότερο Vincent Bouillard και τον γρήγορο Davide Magnini, που κέρδισε και τον αγώνα τελικά.

Η ατμόσφαιρα μυσταγωγική. Ο κόσμος με ενθουσιασμό, έτοιμος να ξεπροβοδίσει τους δρομείς στα μονοπάτια του Mont Blanc.

Τα πρώτα δέκα χιλιόμετρα ήπια ανηφορικά, ό,τι πρέπει για να προετοιμάσουν το σώμα για τις απότομες και τεχνικές πλαγιές της Aiguillette des Posettes.

Αρκετά μέτρα πριν τον πρώτο κεντρικό σταθμό, στο 13ο χιλιόμετρο, πολύς κόσμος – όλων των ηλικιών – εκατέρωθεν του μονοπατιού, μας υποδέχονταν με δυνατή μουσική, χειροκροτήματα, φωνές… Ένα μοναδικό σκηνικό, που όσοι τρέχουν στα βουνά ξέρουν ότι αυτά είναι τα "ψυχολογικά τζελάκια" μας.

Μακάρι να δούμε και στην Ελλάδα ανάλογες εικόνες.

Στον σταθμό φάγαμε, ήπιαμε, όλα καλά.

Στο 14ο όμως, ξεκινάει ένα τεχνικό μονοπάτι για 5 χλμ. με 750m+ θετική υψομετρική, που σε έβγαζε στο Col des Posettes. Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας: εκεί την άκουσα για τα καλά.

24ο χλμ – δεύτερος σταθμός: η χαρά του πεινασμένου και διψασμένου δρομέα!

Από το Vallorcine στο 24ο, ξεκινάει μια ανηφοροκατηφορική τραβέρσα που σε βγάζει στο Bois Plagn.

Όλα τέλεια.

Η ευφορία του δρομέα είχε μπει για τα καλά μέσα μου και χαιρόμουν το κάθε βήμα. Αυτό είναι και το δικό μου ζητούμενο, άλλωστε.

36ο χλμ – τρίτος και τελευταίος σταθμός. Καλός ανεφοδιασμός και έφυγα για τα τελευταία 8 κατηφορικά χιλιόμετρα σε δασικό μονοπάτι. Το ομορφότερο σημείο του αγώνα.

Αξιοσημείωτη η ευγένεια που είχαν οι δρομείς όταν τους προσπερνούσα.

Μπαίνω στο χωριό, και στα βλέμματα των κατοίκων αντικατοπτρίζεται η δική μου χαρά.

Η ζωή τους, εξάλλου, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το trail εδώ.

Και το κερασάκι στην τούρτα: ο τερματισμός.

Αυτός ο τερματισμός...

Απόσταση: 44 χλμ.
Υψομετρική: 2.700 μέτρα
Συμμετέχοντες: 2.178
Κατάταξη: 293 (γενική)
Χρόνος: 6 ώρες και 15 λεπτά

Κώστα Καρακατσούλας