Χειμώνας στην Αυστρία

Από εχθές αργά το βράδυ η βροχή έπεφτε ασταμάτητα και η θερμοκρασία είχε επίσης πέσει κοντά στους 10c– 12c στο σημείο εκκίνησης που βρισκόταν στα 850μ στο Imst της Αυστρίας. Επειδή θα κινούμασταν για αρκετή ώρα από τα 2300μ έως τα 2500μ ήθελε προσοχή στον εξοπλισμό για την προστασία από την βροχή και το κρύο…

Πηγαίνοντας στην εκκίνηση (400μ από το ξενοδοχείο περίπου), τα σημάδια των 2 προηγούμενων ημερών ήταν εμφανή στο βάδισμα των δρομέων. Παρόλα αυτά όλοι ήταν έτοιμοι για την σημερινή διαδρομή η οποία ήταν και η μικρότερη από τις 4.

Ξεκινούσαμε λοιπόν με 4 χλμ σε άσφαλτο ελαφρώς κατηφορικά, όπου και πήρα μια μικρή διαφορά από τον φίλο Iker της τάξεως των 60μ-70μ, όταν ξαφνικά με σταμάτησαν πριν την διάβαση του τραίνου γιατί ήταν έτοιμο να περάσει…

Οπότε μέχρι να γίνει αυτό μας έφτασε ο κύριος όγκος δρομέων (3’-4’ καθυστέρηση).  Μετά από την διάβαση υπήρχε τάπητας χρονομέτρησης αν και θεωρώ ότι έπρεπε να ήταν πριν από αυτή για να δούμε τι διαφορές υπήρχαν μέχρι εκεί. Όχι ότι έχει  σημασία όπως τελικά εξελίχθηκε ο αγώνας, απλά για το τυπικό της υπόθεσης.

Σε εκείνο το σημείο ‘’επανεκκίνησης’’ άρχιζε η μεγάλη συνεχόμενη και μοναδική ανηφόρα του αγώνα 1900μ θετικής διαφοράς. Άρχισα σιγά σιγά να ξεφεύγω χωρίς να πιέζω σε κανένα σημείο γιατί αφενός είχαμε 2 δυνατές ημέρες πίσω μας και αφ’ εταίρου την τελευταία και μεγαλύτερη μπροστά μας. Στην κορυφή περνούσαμε από ένα κομμάτι παρόμοιο με τον ‘’λαιμό’’ στον Όλυμπο πριν την Σκούρτα, αλλά πιο τεχνικό με βράχια κατά διαστήματα όπου ήταν σχετικά επικίνδυνα μιας και έβρεχε συνεχώς. Η θερμοκρασία ήταν τέτοια που αναγκάστηκα να φορέσω αντιανεμικό, πράγμα που είναι εντελώς ασυνήθιστο για εμένα… Επίσης εκεί είχα την δυνατότητα να δω αρκετά μέτρα πίσω, μιας και το πεδίο ήταν αλπικό και υπήρχε μια σχετική ορατότητα κατά διαστήματα που έσπαγε η πυκνή ομίχλη. Ο Ικερ και λίγο πιο πίσω του ο Γερμανός (3ος τις 2 προηγούμενες ημέρες) ήταν περίπου 2’ πίσω μου.

Ήθελα να δω αν και πόσο θα πίεζα στην μεγάλη κατηφόρα (-1800μ) μέχρι τον τερματισμό, γιατί πέραν όλων των άλλων ενώ θεωρητικά δεν είχε τεχνικές δυσκολίες, το βρεγμένο τερέν έκρυβε πολλά γλιστερά και επικίνδυνα σημεία. Τελικά απλά κράτησα ένα ζωηρό ρυθμό προσπαθώντας να έχω ένα έλεγχο του τι γινόταν πίσω μου.

Στο τελευταίο 1,5 χλμ και λίγο πριν μπούμε στην πόλη ο Γερμανός με έφτασε με μια υπερπροσπάθεια σε όλη την κατάβαση, γεγονός που με εξέπληξε γιατί ο Ίκερ είναι ιδιαίτερα γρήγορος σε τεχνικές και μεγάλες κατηφόρες.

Σε εκείνο το σημείο και επειδή δεν είχα πιέσει (σχετικά πάντα) καθόλου ήμουν τόσο ‘’φρέσκος’’ όπου στο τελευταίο χλμ μέσα στην πόλη Landeck (Αυστρία) μπορούσα να πάω αρκετά γρήγορα, σίγουρα κάτω από 3’00’’ στα επίπεδα μέτρα που έμεναν. Ο φίλος Γερμανός από την χαρά του μου ζήτησε να τερματίσω μαζί του και να μην ανοίξω τον ρυθμό γνωρίζοντας την κατάσταση που βρισκόμασταν και θεώρησα σωστό να του κάνω το ‘’χατίρι’’. Άλλωστε δεν θα άλλαζε κάτι στην τελική κατάταξη αν ήμουν 10’’-15’’ μπροστά. Ο αγώνας όμως δεν έχει τελειώσει και τίποτα δεν έχει κριθεί. Αύριο μας περιμένει μια πολύ δύσκολη διαδρομή, όπου για εμένα σημασία έχει αρχικά να είμαι υγιής και έπειτα να έχω επαφή με τον Iker, ο οποίος είναι αρκετά έμπειρος και δυνατός, χωρίς να υποτιμάω το Γερμανό αθλητή…

Καλή επιτυχία και καλή διασκέδαση σε όλους!

Δημήτρης Θεοδωρακάκος