Στην Ελλάδα, οι καιρικές συνθήκες τον χειμώνα επιτρέπουν την ενασχόληση με τα αγαπημένα μας σπορ. Δεν έχουμε υπερβολικές χιονοπτώσεις, ενώ και οι θερμοκρασίες σπάνια είναι απαγορευτικές. Ωστόσο, η προπόνηση – ειδικά στο βουνό – τον χειμώνα, εκτός από τον κατάλληλο εξοπλισμό, απαιτεί και σωστή ενυδάτωση και τροφοδοσία.

Η ενυδάτωση τον χειμώνα είναι εξίσου σημαντική με το καλοκαίρι, απλώς συχνά την υποτιμάμε. Ο λόγος είναι ότι ο κρύος καιρός μειώνει το αίσθημα της δίψας, με αποτέλεσμα να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να πιεις, ακόμη κι όταν το σώμα σου το χρειάζεται.

Παράλληλα, ο κρύος και ξηρός αέρας χρειάζεται περισσότερη υγρασία για να υγρανθεί πριν εισέλθει στους πνεύμονες, γεγονός που οδηγεί σε σημαντική απώλεια υγρών μέσω της αναπνοής. Επίσης, τον χειμώνα φοράμε περισσότερα ρούχα και ιδρώνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε εύκολα, καθώς τα επιπλέον στρώματα απορροφούν μέρος του ιδρώτα. Τέλος, το σώμα αποβάλλει περισσότερα υγρά προκειμένου να ρυθμίσει την εσωτερική του θερμοκρασία.

Τα τελευταία χρόνια, η μέθοδος της παρατεταμένης αποχής από το φαγητό έχει αποκτήσει μεγάλο κοινό καθώς ακολουθείται συχνά για την απώλεια βάρους. Το σχήμα που έχει κερδίσει έδαφος είναι η διαλειμματική νηστεία ή χρονοδιατροφή, η οποία αντιστοιχεί σε έναν πρότυπο τρόπο διατροφής που στηρίζεται στην εναλλαγή περιόδων νηστείας και πρόσληψης φαγητού. Αυτό σημαίνει ότι το άτομο επιτρέπεται να καταναλώσει τρόφιμα μόνο στη διάρκεια ενός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, το λεγόμενο «παράθυρο» πρόσληψης τροφής.

Για να αποφασίσουμε σχετικά με το πόσο, το πότε και το τι ακριβώς πρέπει να λάβει ως τροφοδοσία ο αθλητής στην διάρκεια μιας αγωνιστικής προσπάθειας χρειάζεται να εξετάσουμε με λεπτομέρεια πως γίνεται η κατανάλωση ενέργειας από το σώμα κατά την διάρκεια του αγώνα. Θα χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα από αγώνα υπεραπόστασης 100 χιλιομέτρων, από το σημαντικό βιβλίο “l’ ultramaratona” του Luca Speciani, ώστε να μελετήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει στον οργανισμό όταν τρέχει μια τέτοια απόσταση. Οι υπολογισμοί μπορούν να μεταφερθούν άνετα και σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα κάνοντας μια προσαρμογή τους στις αντίστοιχες συναρτήσεις.

Ας το παραδεχτούμε. Δώσε μας βιβλία προπονητικής ή ηρωικών ιστοριών για επικούς τερματισμούς και αγωνιώδεις περιπέτειες και πάρε μας την ψυχή. Πες μας πως να γίνουμε γρηγορότεροι, δυνατότεροι, να τρέξουμε 50 και 100 μίλια και κάνε χιλιάδες πωλήσεις. Γιατί να διαβάσουμε ένα βιβλίο για αθλητική διατροφή; Αφού κάνουμε 80 με 100 χιλιόμετρα στην καθισιά μας τι να μας πει ένα βιβλίο για το τι, πως και πότε να φάμε;

Στην τέταρτη συνέχεια των άρθρων του, που είναι αφιερωμένα στην συνολική προπόνηση του σώματος του δρομέα, ο Alberto Salazar παρουσίασε και ανέλυσε μια από τις σπουδαιότερες διαχρονικά μορφές δρομικής προπόνησης, την Διαλειμματική προπόνηση (Intervals), μέσα από θεωρητική ανάλυση αλλά και συγκεκριμένα παραδείγματα. Η γενικότερη φιλοσοφία της προπόνησης και οι γενικές αρχές που παρέθεσε, έδωσαν τις κατευθύνσεις που χρειάζονται ώστε να τις προσαρμόσει ο αθλητής κάθε επιπέδου στα δικά του επίπεδα και στόχους. Σε αυτό το πέμπτο άρθρο της σειράς, ο Salazar ασχολείται με δυο βασικούς – αλλά συχνά παραμελημένους – τομείς της δραστηριότητας  κάθε δρομέα. Την διατροφή και την ψυχολογία.