Οι αγώνες υπεραντοχής δοκιμάζουν αυτονόητα το σώμα και πρωτίστως το πνεύμα. Η αυτοτιμωριτική ιεροτελεστία διαρκεί πέραν των χρονικών ορίων που τίθενται από τη διοργάνωση. Εκκινεί συνήθως μήνες πριν και τερματίζεται πολύ αργότερα. Μια από τις σπουδαιότερες θεωρίες της φυσικής, η θεωρία της γενικής σχετικότητας, βρίσκει μερικώς βιωματικά απόδειξη σε τέτοιους αγώνες, όπου έχω παρατηρήσει συμμετέχοντας την αλλοίωση της αντίληψης του χωροχρόνου στο μέγιστο βαθμό.

Στα βάθη της δάσους, μια ομάδα εξερευνητών, εμπόρων, ιεραπόστολων, φυσιοδιφών, τσιγγάνων και αποτυχημένων θηριοδαμαστών τσίρκων αποφάσισε κατόπιν επιπόνου πορείας πέντε εβδομάδων και παραπλεύρως παραποτάμου που χάιδευε μια αμμουδερή όχθη, να ιδρύσουν ένα χωριό με κύριο στόχο την ενσωμάτωσή τους στη φύση και την επίτευξη μιας ευτυχισμένης και απλής ζωής. Με την πάροδο αρκετών μηνών και αφού προσαρμόστηκαν στο νέο τρόπο ζωής συνειδητοποίησαν ότι τα περισσότερα αγαθά που είχαν συνηθίσει να καταναλώνουν στις πόλεις που ζούσαν ήταν περιττά και η δυναμική της καινούριας - γεμάτης αξία ζωής - ξεπρόβαλλε μπροστά τους με ελπίδα για το μέλλον. Έτσι αγαπήθηκαν, ζευγάρωσαν, γέννησαν και ευημέρησαν.