Η Κουμαριά ήταν γνώριμη σε μένα από πέρσι μιας και είχα αγωνιστεί στον αγώνα του ημιμαραθώνιου και μου είχε αφήσει θετικές εντυπώσεις. Έτσι φέτος είπα να δοκιμάσω το "σκληρό" 40άρι.

Η 14η Ιανoυαρίου, η ημέρα του αγώνα, ήταν πολύ κρύα και συννεφιασμένη, όμως η πρόγνωση του καιρού που είχα διαβάσει έδινε ηλιοφάνεια για αργότερα μέχρι το απόγευμα. Αφού πήρα το πακέτο συμμετοχής καρφίτσωσα το νούμερο στο σακίδιο, έβαλα το τσιπάκι στο παπούτσι, γέμισα το σακίδιο με τις απαραίτητες "θερμίδες" και στάθηκα στην γραμμή εκκίνησης μαζί με τους υπόλοιπους αθλητές. Δεν είχα καθόλου άγχος, μόνο ανυπομονησία για το ταξίδι. Να ευχαριστηθώ κάθε χιλιόμετρο του αγώνα και να γνωρίσω ένα κομμάτι της ορεινής Πάτρας άγνωστο για μένα μέχρι τώρα.

Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος, υπήρχαν πολλές αξιόλογες και δυνατές παρουσίες στον αγώνα και αυτό τον έκανε ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Αφού μας έγινε η σχετική τεχνική ενημέρωση από την "ψυχή της διοργάνωσης" τον κύριο Αποστολόπουλο, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση: 10,9,8,7...… Η εκκίνηση δόθηκε μέσα από το ιστορικό οινοποιείο της Achaia Clauss.

Τα πρώτα 500 μέτρα περνούσαν μέσα από τους αμπελώνες και αμέσως μετά άρχισε η ανάβαση της δύσκολης Μαυρομαντήλας, με τον κάθε αθλητή σχεδόν πίσω από τον άλλον. Σε λίγο βρεθήκαμε να περνάμε δίπλα από το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο του Γλαύκου.

Η ανάβαση που θα ακολουθούσε θα ήταν μεγάλη και δύσκολη με έντονες αναβάσεις με μεγάλη κλίση. Γνωρίζαμε πως μέσα στα πρώτα 10 χιλιόμετρα του αγώνα θα πιάναμε 1.100 μέτρα θετικής υψομετρικής, όμως ένιωθα δυνατή, ξεκούραστη και με καλή ψυχολογία.

Κάπου στο 6ο χιλιόμετρο διασχίσαμε ένα πανέμορφο πλατανόδασος, που ήταν από τα highlight της διαδρομής.

Όσο ανεβαίναμε ο αέρας γινόταν όλο και πιο δυνατός, τα σύννεφα όλο και πιο πολύ πύκνωναν. Ήλιος πουθενά.

Ο ιδρώτας είχε γίνει πάγος πάνω στο ισοθερμικό μου από τον κρύο αέρα και ο αυχένας μου είχε αρχίσει να με πονάει. Είχα κάνει το λάθος να μην πετάξω ένα αντιανεμικό μέσα στο σακίδιο μιας και πίστεψα πως ο ήλιος θα κάνει την παρουσία του αργότερα και θα μου είναι περιττό. Μέγα λάθος.

Περίπου στο 11ο χιλιόμετρο, σε μία ράχη με θέα το χιονισμένο Παναχαϊκό, πήρα μία ανάσα, χαζεύοντας την ομορφιά του τοπίου για λίγα δευτερόλεπτα και έφυγα τρέχοντας μιας και μέχρι τον κεντρικό σταθμό της Κρυσταλόβρυσης στο 17Κ που είναι ένα γρήγορο κομμάτι έπρεπε να κερδίσω χρόνο....(επιπλέον κίνητρο ο  ζεστός τραχανάς που θα με περίμενε εκεί). Εκείνη την στιγμή φάνταζε σαν όαση στο μυαλό μου μιας και ο παγωμένος αέρας είχε διαπεράσει όλο μου το σώμα.

Με γοργό ρυθμό έφτασα γρήγορα στον σταθμό. "5η γυναίκα"... άκουσα μια φωνή  να μου λέει δυνατά. Ήταν η Εύη που μαζί με τα παιδάκια της βοηθούσε εθελοντικά στον σταθμό. Αφού απόλαυσα μία γενναία μερίδα τραχανά από τα χέρια της, γέμισα τα φλασκιά μου μαζί με τους υπόλοιπους συναθλητές μου που είχαν κάνει και αυτοί την απαραίτητη στάση για ανεφοδιασμό, γύρισα το buff που είχα στον λαιμό για να καλύψει το πίσω μέρος του κεφαλιού μου μπας και γλυτώσω την ψύξη. Ο πόνος γινόταν όλο και πιο έντονος …

Ο καιρός δεν έλεγε να αλλάξει. Μερικές σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν. Τις αγνόησα και έφυγα τρέχοντας.

Ο δασικός δρόμος μπροστά μου γεμάτος λάσπες και στάσιμα νερά, χωρίς να το σκεφτώ pol;y βούτηξα μέσα και συνέχισα με τα παπούτσια μέσα στις λάσπες .

Μετά περίπου από ένα χιλιόμετρο άρχισαν πάλι οι ανηφόρες, έκοψα λίγο ρυθμό και έφτασα, περίπου στο 20ο χιλιόμετρο, στο νταμάρι, ένα πολύ τεχνικό κομμάτι που ήθελε ιδιαίτερη προσοχή. Αγνάντεψα για λίγο στα κλεφτά τον χιονισμένο Ερυμάνθο … Όμορφα είναι σκέφτηκα.

Στο μυαλό μου πέρασε ότι τώρα αρχίζει η έντονη κατάβαση όμως είμαι ξεκούραστη, όλα καλά, συνεχίζουμε…

Μετά πάλι μία έντονη ανάβαση. Κάπου στο 25Κ πρέπει να ήταν αυτό το άχαρο για μένα κομμάτι ρέμα - μονοπάτι γεμάτο λάσπες και πέτρες...το πέρασα βιαστικά.

Από δω και πέρα ξέρω πως μέχρι το 30 μπορώ να πάω γρήγορα, να το τρέξω, δεν πρέπει να παρασυρθώ όμως, να κρατήσω δυνάμεις γιατί στο 30ο χιλιόμετρο με περίμενε η ανάβαση της αντιπυρικής.

Έφτασα σχετικά νωρίς,σε καλή κατάσταση και με ενέργεια…

Έριξα μία γρήγορη ματιά στον συννεφιασμένο Πατραϊκό κόλπο και άρχισα να ανηφορίζω. Μία δυνατή κράμπα στον δεξί μηρό με ακινητοποίησε. Ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα αφού σκέφτηκα πως ήταν άδικο να μείνω πίσω. Σκέφτηκα πως πρέπει να το ξεκουράσω λίγο κάνοντας μαλάξεις στο σημείο. Έτρεμα στην ιδέα πως θα χάσω πολύτιμο χρόνο, χρόνο τον οποίο είχα διαχειριστεί πολύ καλά μέχρι τότε.

Δια μαγείας όμως η κράμπα έφυγε και ξεκίνησα συντηρητικά στην αρχή. Μετα από λίγο σαν να ξεθάρρεψα και έφτασα στην κορυφή δίχως να το καταλάβω. Έχοντας ξεμείνει από ηλεκτρολύτες εδώ και κάμποσα χιλιόμετρα παρακαλούσα στον σταθμό να έχουν. Μου έγνεψαν  καταφατικά. Μου γέμισαν βιαστικά το φλασκί έφαγα λίγα πατατάκια πήρα και στην χούφτα μου μερικά και έφυγα τρέχοντας για τα τελευταία 10 χιλιόμετρα του αγώνα.

Ένα όμορφο δασικό κομμάτι απλωνόταν μπροστά μου, το διέσχισα γρήγορα και αμέσως ένα κατηφορικό κομμάτι θα με οδηγούσε στο μονοπάτι της κουμαριάς, ένα πανέμορφο μονοπάτι γεμάτο κατακόκκινα κούμαρα.

Γνώριζα πως τα υψομετρικά από δω και πέρα λιγοστεύουν και οι δυνάμεις μου είναι αρκετές!

Εκμεταλλεύτηκα όλα τα "γρήγορα κομμάτια" σωστά...

Κάπου στο 37ο χιλιόμετρο  πέρασα από δίπλα από έναν αρχαιολογικό χώρο με  μυκηναϊκούς τάφους. Έμειναν 3 χιλιόμετρα για τον τερματισμό σκέφτηκα...

Ένιωθα δυνατή....

Άκουγα τις φωνές από μακριά…

Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο του αγώνα ξέρεις πως είσαι μία ανάσα από το τέλος. Όσο πλησίαζα οι φωνές γινόταν όλο και πιο δυνατές. Τα τελευταία χιλιόμετρα του αγώνα μου φάνηκαν τα πιο ξεκούραστα. Μπήκα στους αμπελώνες βλέποντας από μακριά την αψίδα τερματισμού.

Τώρα το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να βάλω ζεστά ρούχα και να απολαύσω το γεύμα μου με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που με περίμενε στο μπαρ της Achaia Clauss Culture and History!

Μίρκα Τασολάμπρου