Δεν κρύβω πως το γεγονός της εγγραφής με άγχωσε αρκετά αρχικά, ίσως και περισσότερο από τη διαδικασία της προετοιμασίας την ίδια!  Προσπάθησα να μην το σκέφτομαι, να μείνω ήσυχη μέχρι τον Φεβρουάριο όπου θυμόμουν ότι είχα ακούσει κάποιοι να δηλώνονται αφού αποκτήσουν το κριτήριο των 100 χιλιομέτρων από την Ψάθα. Έβαλα στην άκρη του μυαλού μου ότι με το νέο έτος θα έμπαινα στην ιστοσελίδα καθημερινά να μαθαίνω νεότερα για το θέμα.

Είχα αποφασίσει πως αν έμπαινα στη λίστα των επιλαχόντων δεν θα συνέχιζα την προετοιμασία, γιατί δεν θα ρίσκαρα να μάθω τελευταία στιγμή πως δεν μπήκα και να βίωνα την απογοήτευση όπως είχαν βιώσει κάποιοι γνωστοί μου παλιότερα.  

Βέβαια μέσα σε όλα αυτά, η προετοιμασία συνέχιζε κανονικά. Για να μην με απασχολεί τόσο το θέμα, έπαιζα κατά τη διάρκεια της προπόνησης με εναλλακτικά σενάρια σε περίπτωση που δεν θα προλάβαινα. Θα ξαναδοκίμαζα την επόμενη χρονιά; Θα γύριζα στο βουνό για ένα μεγάλο όπως το ROUT που το έχω και απωθημένο το φθινόπωρο; Θα γύριζα στα μικρά ασφάλτινα μέχρι να μου ξανάρθει η όρεξη για μεγάλα ασφάλτινα; Και τα άρθρα «Ο Δρόμος προς το Σπάρταθλο» τι θα απογίνονταν; Θα γίνονταν «ο Δρόμος προς κάπου αλλού»;

Με όλα αυτά στο νου να που πέρασε ο καιρός και έλαβα μήνυμα από φίλους στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι δεν κρύβω πως με συγκίνησαν ιδιαίτερα με το ενδιαφέρον και την καθοδήγησή τους. Είχαν δει την ανακοίνωση στην ιστοσελίδα για το άνοιγμα των εγγραφών στις 15 Ιανουαρίου στις 7μμ και φρόντισαν να μου εξηγήσουν τι θα χρειαζόταν να έχω έτοιμα στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή για να στείλω με την αίτηση. Έτσι είχα και τον χρόνο να επικοινωνήσω με την διοργάνωση του Αέθλιου για να μου στείλουν ηλεκτρονικά τη βεβαίωση τερματισμού μου. Ανέκαθεν οι διοργανωτές του Αέθλιου ήταν άψογοι στην επικοινωνία και συνεργασία τους, και πράγματι σε 5 ώρες από το e-mail που έστειλα μου είχαν στείλει τη βεβαίωσή μου.

Και έφτασε το απόγευμα της 15ης Ιανουαρίου. Ευτυχώς είχα ρεπό από τη δουλειά, ήμουν στημένη με τους δυο υπολογιστές ανοιχτούς και τα πάντα έτοιμα. Είχε φτάσει η μεγάλη στιγμή. Η αλήθεια είναι πως για είκοσι λεπτά δεν γινόταν τίποτα, είχε μπλοκάρει η σελίδα και δεν άνοιγε η σελίδα των εγγραφών. Εμείς οι νέοι χρήστες έπρεπε πρώτα να δημιουργήσουμε λογαριασμό, και παράλληλα με τη δημιουργία λογαριασμού συμπληρώναμε την αίτηση. Οι παλιοί χρήστες έμπαιναν απ ευθείας στον λογαριασμό τους και  συμπλήρωναν την αίτηση, ωστόσο τους ζητούνταν φέτος κάποια πράγματα καινούργια που τους καθυστερούσε επίσης.

Κατάφερα περίπου 7:40 μμ να στείλω την αίτησή μου. Ταυτόχρονα είχα τηλέφωνα και μηνύματα με τους βόρειους φίλους μου, ανταλλαγή αγωνίας και σύγχυσης για το ηλεκτρονικό σύστημα που φαινόταν να μην ανταποκρινόταν και τόσο στην μάλλον συνωστισμένη πλημμύρα αιτήσεων! Έλαβα μήνυμα στην οθόνη που έγραφε ότι ο λογαριασμός μου δημιουργήθηκε και ότι σε 15μέρες θα με ενημέρωναν αν θα μπορούσα να λάβω μέρος στον αγώνα.

Πρώτη αντίδραση…15ημέρες;;;;!!!!  Πως θα περνούσαν 15 μέρες με την αγωνία; Ξανά η διαδικασία εναλλακτικών… αν δε με πάρουν; Αν δεν πρόλαβα; Έδωσαν μεν πέντε θέσεις ελλήνων παραπάνω φέτος, αλλά ο αγώνας έχει όλο και περισσότερη απήχηση στους έλληνες που θέλουν να δοκιμαστούν. Περνούσαν από το μυαλό μου Σπαρταθλητές που γνώριζα που ήθελαν να συμμετάσχουν και φέτος, κάποιοι που ήξερα πως δεν το έχουν σκοπό φέτος, κάποιοι που δεν πρόλαβαν πέρσι και είχαν μείνει εκτός, και ο αριθμός των υποψήφιων μεγάλωνε και αυτομάτως ήξερα ότι οι πενήντα θέσεις τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολο να καλυφθούν.  Είχα την ανασφάλεια μήπως κάτι δεν είχα συμπληρώσει σωστά στην αίτηση. Και αν με απορρίψουν για κάποιο τέτοιο λάθος; Τα συνημμένα έφτασαν σωστά; Χαζές ερωτήσεις που πιστεύω πως λίγο πολύ οι περισσότεροι θα τις έκαναν στη φάση αυτή.

Αυτομάτως παίρνει μπρος ο μηχανισμός άμυνας για να σε προφυλάξει από τη στεναχώρια της αγωνίας και λες στον εαυτό σου «δεν πειράζει,  αν δε με πάρουν θα δοκιμάσω του χρόνου». Από την άλλη είναι και η δικαιολογία που βρίσκει ο εαυτός σου για τέτοιο πιθανό σενάριο. Σκέφτηκα «έτσι κι αλλιώς δεν σου φτάνει ένας χρόνος να προετοιμαστείς, θέλεις άλλη μια χρονιά, οπότε αν δεν σε πάρουν θα είναι για καλό σου». Και επειδή πραγματικά σε βολεύει να το πιστέψεις, το πιστεύεις. Οτιδήποτε για να πάρει το μυαλό σου από την αναμονή των 15ημερών. Γιατί ξαφνικά το πιο σημαντικό πράγμα των ημερών σου έγινε αυτό. Στη δουλειά, στο σπίτι, στην προπόνηση, όλες σου οι σκέψεις σε αυτή την αναμονή και του ερωτήματος «και αν δεν…».

Μετά από τρεις μέρες όμως δίχως να το καταλάβω και έχοντας πια την προσοχή μου στην επερχόμενη Ψάθα, σταμάτησα να το σκέφτομαι.  Πέρασαν οι μέρες και βγήκε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα ότι θα ξεκινούσαν οι αποστολές την ηλεκτρονικών μηνυμάτων αποδοχής.

Άντε πάλι η αγωνία!

Για δυο μέρες έμπαινα τρεις φορές τη μέρα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αλλά μήνυμα κανένα. Και ένα απόγευμα Τετάρτης (ακριβώς στις 15 μέρες!) ήρθε το πολυπόθητο μήνυμα.

Πρώτη αντίδραση, ανακούφιση. Δεύτερη αντίδραση, ενθουσιασμός. Τρίτη και καλύτερη, το μούδιασμα και η συνειδητοποίηση ότι για κάτι που ήθελα τόσο πολύ (και ως ενήλικες της σύγχρονης εποχής μας γνωρίζουμε ότι είναι λίγα πια τα πράγματα που μας εξιτάρουν εύκολα σε υπερθετικό βαθμό) είχα το εισιτήριο πια στο χέρι.  Νομίζω πως το μούδιασμα έφυγε όταν κατάλαβα και ένιωσα τη χαρά που είχαν οι πιο δικοί μου άνθρωποι  για την αποδοχή της συμμετοχής μου. Καταιγισμός μηνυμάτων  και θετικής ενέργειας που μου έπεισαν ότι «ναι, ο Δρόμος προς το Σπάρταθλο» συνεχίζεται!

Άντζυ Τερζή
Photo ©: Chris Boukoros Photography, iancorless.org