Φυσικά, ο αγώνας αποτελεί μόνο την αφορμή για την επίσκεψη σε ένα τέτοιο μέρος, οπότε κανονίσαμε με τη σύζυγό μου, Βάσια, ένα ταξίδι 10 ημερών, ώστε να έχουμε χρόνο τόσο να ξεκουραστούμε όσο και να εξερευνήσουμε όλο το νησί και όσα έχει να μας προσφέρει.

Ο αγώνας είχε εκκίνηση Παρασκευή στις 12 τα μεσάνυχτα. Εμείς κανονίσαμε να ταξιδέψουμε Πέμπτη, μία μέρα νωρίτερα, μιας και όταν τρέχω σε διοργανώσεις εκτός Ελλάδας δεν μου αρέσει να πηγαίνω στον προορισμό μου πολλές μέρες πριν την εκκίνηση, αφού το βρίσκω ιδιαίτερα δύσκολο να κρατήσω το πρόγραμμά μου και θεωρώ πως δεν αξίζει να βρίσκομαι σε ένα μέρος το οποίο θα ήθελα να δω, αλλά εγώ να παραμένω στο ξενοδοχείο, ώστε να μην κουραστώ πριν τον αγώνα.

Ας ξεκινήσει λοιπόν το ταξίδι..

Είναι Πέμπτη μεσημέρι και μόλις προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Μαδέρα. Παραλαμβάνουμε το αυτοκίνητο που μας περίμενε και πρώτη μας δουλειά είναι να πάμε στην Expo, ώστε να παραλάβω το πακέτο συμμετοχής. Το νούμερο 30 λοιπόν, και πολλά δώρα —συμπεριλαμβανομένου ενός αντιανεμικού HOKA, όπου είναι και ο βασικός χορηγός του αγώνα— με περιμένουν. Μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ για μακαρόνια και ρύζι και πάμε στο δωμάτιό μας να ξεκουραστούμε, γιατί χωρίς να το καταλάβουμε έχει ήδη φτάσει το πρώτο βράδυ.

Το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας είναι λιτό, με έμφαση στην ξεκούραση και τη διατροφή μου μέχρι τις 20:30, όπου και αναχωρώ ώστε να πάρω το λεωφορείο, το οποίο θα με οδηγήσει στην εκκίνηση. Αποχαιρετώ τη Βάσια: "Ραντεβού στον τερματισμό!"

Η διαδρομή είναι περίπου μία ώρα και σε όλη τη διάρκειά της βρέχει. Το λεωφορείο φτάνει στο Porto Moniz και ανοίγει τις πόρτες, αλλά δεν κατεβαίνει κανείς — ο καιρός έξω δεν σε εμπνέει να αφήσεις την άνεση του λεωφορείου. Λίγα λεπτά μετά, ξεκινάμε δειλά-δειλά να βγαίνουμε από την πόρτα και να κατευθυνόμαστε προς την αψίδα. Ευτυχώς η βροχή σταμάτησε και μπορούμε να καθίσουμε σε όποιο σημείο θέλουμε, ώστε να περιμένουμε την ώρα της εκκίνησης. Έχουμε μπροστά μας 1,5 ώρα μέχρι τις 12.

Η ώρα είναι 11:30 και νομίζω πως έχει έρθει η στιγμή να ξεκινήσω την προθέρμανση, ενώ παράλληλα ξεκινάει και η βροχή. "Θα είναι μια δύσκολη νύχτα", σκέφτομαι, καθώς αντικαθιστώ το αντιανεμικό με το αδιάβροχο…

Μέχρι να τελειώσω το ζέσταμά μου, πλήθος κόσμου έχει μαζευτεί πίσω από την αψίδα, αλλά για καλή μου τύχη υπάρχει ένα μπλοκ για τους ελίτ — και σήμερα, είμαι κι εγώ ένας από αυτούς. Μπαίνω λοιπόν και στέκομαι μπροστά-μπροστά, παρατηρώντας τους αθλητές γύρω μου και τις εθνικότητές τους. Κάποιος από αυτούς που στέκονται δίπλα μου θα είναι και ο νικητής του αγώνα αύριο. Αυτή η σκέψη, καθώς και το τι μας περιμένει μπροστά, με γεμίζει δέος.

3... 2... 1... Φύγαμε! Η ώρα είναι 12 ακριβώς και η περιπέτειά μας μόλις άρχισε! Η διαδρομή ξεκινάει ανηφορικά, σε έναν τρομερά απότομο δρόμο, για να καταλήξει μερικά χιλιόμετρα μετά και πάλι στο επίπεδο της θάλασσας, στην άλλη πλευρά του λόφου. Μια γρήγορη επίδειξη των κλίσεων που θα συναντήσουμε σήμερα, σκέφτομαι, πριν ξεκινήσει η πρώτη μεγάλη συνεχόμενη ανάβαση μέχρι τα 1600 μέτρα.

Κοιτάζοντας πίσω μου, αντικρίζω μια από τις αγαπημένες μου εικόνες: ένα ποτάμι από φακούς να κατηφορίζει το μονοπάτι ζικ-ζακ. Βλέποντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να τρέχουν μέσα στη νύχτα και τη βροχή, νιώθω ότι αυτό που κάνω ίσως δεν είναι και τόσο τρελό… Ίσως και να είμαστε όλοι τρελοί… δεν έχει σημασία.

Το μονοπάτι προς την κορυφή κινείται μέσα στο τροπικό δάσος και, ευτυχώς, όσο βρισκόμαστε εκεί, ο αέρας κόβει. Το έδαφος όμως, λόγω της βροχής, έχει μετατραπεί σε μια τσουλήθρα από λάσπη, καθιστώντας την ανάβαση ιδιαίτερα δύσκολη και τη χρήση μπατόν απαραίτητη για λόγους ισορροπίας! Αυτή είναι η κατάσταση μέχρι που αντικρίζω τον πρώτο κεντρικό σταθμό: ώρα για ανεφοδιασμό! Γέμισμα παγουριών, μερικές μπάρες στο στόμα, λίγα βαφλάκια στο χέρι και φύγαμε, γιατί αν καθόμουν παραπάνω, δεν θα ήθελα να φύγω. Φρούτα, γλυκοπατάτες, κέικ, ψωμιά, τυριά, μαρμελάδες και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή μου είναι εδώ, αλλά είναι νωρίς ακόμα για όλα αυτά!

Η κατάσταση από εδώ και πέρα ζορίζει για τα καλά, αφού αφήσαμε πίσω μας το δάσος και βρισκόμαστε στις κορυφές. Βροχή και χαλάζι, τρομερός αέρας και ομίχλη που δεν σου επιτρέπει να δεις στα δύο μέτρα είναι τώρα οι συνθήκες που επικρατούν. Άρα, για ακόμα μια φορά, το τρέξιμο είναι πολύ δύσκολο — ακόμα και στην κατηφόρα. Κάπως έτσι συνεχίζεται όλη η νύχτα, με τη βροχή να σταματάει και να ξεκινάει, τον αέρα να φυσάει δυνατά όποτε βρισκόμαστε σε εκτεθειμένα μονοπάτια, και τη λάσπη να κυριαρχεί μέσα στο δάσος.

Για εμένα, όμως, όλα πηγαίνουν καλά. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι συνθήκες, είναι οι ίδιες για όλους και αυτή η σκέψη πάντα κρατάει την ψυχολογία μου ψηλά, όπως πρέπει να είναι σε τέτοιου είδους αγώνες.

Έχει ξημερώσει πλέον και το στομάχι, μετά από τόσες ώρες, επιθυμεί κάτι διαφορετικό πέρα από τζελ, βαφλάκια και μπάρες. Οπότε, στον σταθμό δοκιμάζω ψωμί με μαρμελάδα Guava, μια διαφορετική μαρμελάδα, πιο πηκτή από αυτή που έχουμε συνηθίσει στη χώρα μας, την οποία κόβουν σε κύβους και την τρώω με το χέρι μαζί με το ψωμί. Σίγουρα είναι η πιο νόστιμη μαρμελάδα που έχω φάει — πόσο μάλλον μια ώρα σαν κι αυτή!

Φεύγοντας από τον σταθμό, παίρνω στο χέρι και ένα κομμάτι κέικ κανέλας, τόσο νόστιμο που ήθελα να γυρίσω πίσω να φάω κι άλλο. Πλέον, έχω πολύ σοβαρό λόγο να ανυπομονώ για τον επόμενο σταθμό: κέικ κανέλας και μαρμελάδα Guava!

Η ώρα έχει πάει 10:30 και βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά σημεία της διαδρομής, τρέχοντας πάνω σε πλακόστρωτο, με τον ήλιο να μας χτυπάει και τα σύννεφα να βρίσκονται από κάτω μας. Η κούραση έχει γίνει πλέον αισθητή, μέχρι που ξαφνικά ακούω από πίσω μου: "Πάμε!" — και μερικά δευτερόλεπτα μετά με προσπερνάει ο Κωνσταντίνος Παραδεισόπουλος, μαζί με τον δεύτερο αθλητή των 60 χιλιομέτρων, σαν σταματημένο!

"Πάμε ρε Κωνσταντίνε!" φωνάζω, και ασυναίσθητα αναθαρρεύω. Ανεβάζω ταχύτητα κι εγώ.

Από εκείνο το σημείο και μετά, οι διαδρομές όλων των αγώνων συμβαδίζουν και πλέον τρέχω μαζί με τους αθλητές όλων των αποστάσεων της διοργάνωσης. Η κατάσταση έχει αλλάξει! Δεν είμαι πλέον μόνος στο βουνό, γίνονται συνεχώς προσπεράσεις, οι σταθμοί είναι γεμάτοι κόσμο και η ατμόσφαιρα δεν θυμίζει πια αγώνα υπεραπόστασης, αλλά μαραθώνιο.

Βλέποντας όλους αυτούς τους αθλητές να τρέχουν, νιώθω ότι ο ρυθμός μου είναι γελοίος και... "αναγκάζομαι" να τρέξω πιο γρήγορα. Με κάθε προσπέραση που κάνω, νιώθω την ενέργειά μου να ανεβαίνει και το ηθικό μου να αναπτερώνεται, σκεπτόμενος πως έχω διανύσει ήδη 100 χιλιόμετρα και όμως, μπορώ ακόμη να τρέξω πιο γρήγορα από άτομα που συμμετέχουν στον αγώνα των 40!

Βρίσκομαι πλέον στον τελευταίο σταθμό, περίπου 10 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, και νιώθω ότι ο αγώνας έχει σχεδόν τελειώσει. Ο ήλιος έχει βγει και λάμπει για τα καλά, η ζέστη είναι έντονη και τα πρώτα σημάδια αφυδάτωσης έχουν αρχίσει να φαίνονται. Μετά από τόσες ώρες μέσα στο κρύο και τη βροχή όμως, δεν μπορώ παρά να απολαύσω αυτό το συναίσθημα!

Και επιτέλους, η τελευταία κατηφόρα και ο τερματισμός! Μερικές προσπεράσεις ακόμη και —ύστερα από 16 ώρες και 8 λεπτά— ήρθε η στιγμή να πάρω αυτό το πανέμορφο τρόπαιο στα χέρια μου και να αγκαλιάσω τη Βάσια, που είναι ήδη εκεί και με περιμένει υπομονετικά. Μια ακόμα εμπειρία που θα θυμάμαι για πάντα έφτασε στο τέλος της. Κουραστική σίγουρα, αλλά άξιζε κάθε λεπτό ταλαιπωρίας. Η 14η θέση στη γενική κατάταξη με γεμίζει ακόμα περισσότερη χαρά!

Ο αγώνας τελείωσε και οι διακοπές μόλις ξεκίνησαν. Ώρα να απολαύσουμε αυτόν τον πανέμορφο τόπο — και φυσικά… το φαγητό! Παρά το μικρό μέγεθος του νησιού, η γαστρονομία της Μαδέιρα με εντυπωσίασε. Δεν συναντάς συχνά τόσα παραδοσιακά πιάτα συγκεντρωμένα σε ένα μόνο νησί.

Ανάμεσα σε όλα αυτά που ξεχώρισα, το μοναδικό Bolo do Caco κατέχει ξεχωριστή θέση. Πρόκειται για το απόλυτο street food της Μαδέιρα: ένα παραδοσιακό, επίπεδο ψωμί που ψήνεται εκείνη τη στιγμή, αλειμμένο με σκόρδο, βούτυρο και μυρωδικά. Το βρίσκεις παντού — και μπορείς να το γεμίσεις με ό,τι τραβάει η όρεξή σου: χοιρινό κρασάτο, μοσχάρι, λουκάνικο chorizo, τόνο ή και άλλα υλικά. Φυσικά τα δοκίμασα όλα, και ήταν εξαιρετικά σε κάθε εκδοχή, ειδικά αν, όπως εγώ, είσαι λάτρης του σκόρδου.

Από τα τοπικά πιάτα, δεν μπορώ να μην αναφέρω τον ξιφία με τηγανητή μπανάνα. Αν και ακούγεται κάπως παράξενος συνδυασμός, είναι απίστευτα νόστιμος. Ξεχωριστή εμπειρία επίσης ήταν το μοσχαρίσιο κοντοσούβλι (espetada), που περνιέται σε ξύλο δάφνης και ψήνεται πάνω από κάρβουνα, αποκτώντας έτσι μια ιδιαίτερη, αρωματική γεύση.

Και φυσικά, τα pastéis de nata — τα διάσημα πορτογαλικά σφολιατίνια με κρέμα, που θα βρεις σε όλη τη χώρα, είναι απλά ακαταμάχητα.

Τέλος, κανείς δεν πρέπει να φύγει από τη Μαδέρα χωρίς να δοκιμάσει Poncha, το τοπικό τους ποτό, που φτιάχνεται με ρούμι, μέλι και φρούτα, συνήθως passion fruit. Και βέβαια, να απολαύσει ένα ποτήρι από το φημισμένο και ξεχωριστό κρασί τους, το Madeira wine.

Οι υπόλοιπες μέρες τελικά δεν περιλαμβάνουν ξεκούραση, αλλά πεζοπορίες, μιας και το νησί έχει τρομερό δίκτυο με περισσότερα από 3.000 χιλιόμετρα μονοπατιών, τα οποία χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: Veredas, που προσφέρουν και τις πιο εντυπωσιακές θέες, και Levadas, που βρίσκονται μέσα σε κατάφυτο δάσος, ακολουθώντας ρυάκια, ποτάμια και καταρράκτες. Τι να πρωτοδείς σε μια εβδομάδα; Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο λοιπόν, θα ξεκουραστούμε στην Αθήνα!

Μια βδομάδα μετά, ήρθε η δύσκολη στιγμή της αναχώρησης, αλλά μπαίνοντας στο αεροπλάνο ξέρω ότι δεν είναι η τελευταία φορά που επισκεπτόμαστε το πανέμορφο αυτό νησί της Πορτογαλίας. Είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουμε. Η εξαιρετική διοργάνωση του αγώνα, τα εντυπωσιακά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους τοπία, οι φιλικοί άνθρωποι, το φανταστικό φαγητό, το ποτό και το κρασί είναι αρκετοί λόγοι ώστε να μας λείπει ήδη!

Αλέξανδρος Καρύκας