Έχουν περάσει αρκετοί μήνες από την Ολυμπιάδα του Ρίο 2016, στην Βραζιλία, και τα συναισθήματα και ο εμπειρίες για τους αθλητές που συμμετείχαν έχουν πλέον παγιωθεί. Η Σοφία Ρήγα από την Πάτρα, αντιπροσώπευσε (μαζί με την Ράνια Ρεμπούλη και την Παναγιώτα Βλαχάκη) την χώρα μας στο αγώνισμα του Μαραθωνίου, τερματίζοντας τον αγώνα με επίδοση 2:49:07. Προσωπικά έζησα από πολύ κοντά την σκληρή περίοδο της πολύμηνης προετοιμασίας της για την Ολυμπιάδα, την προσμονή, την πολύ σκληρή δουλειά, τις απογοητεύσεις, το όνειρο και τελικά την μεγάλη χαρά της συμμετοχής στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός του πλανήτη, αλλά και την “προσγείωση” της και πάλι στην Ελληνική πραγματικότητα μετά την επιστροφή της.  Η Σοφία Ρήγα ανοίγει την καρδιά της σήμερα αποκλειστικά στο Advendure, για πρώτη φορά μετά την Ολυμπιάδα, και μας μιλάει για τα γεγονότα, τις εμπειρίες που έζησε, την μάχη του αγώνα της στο Ρίο, την χαρά του τερματισμού σε μαραθώνιο Ολυμπιακών αγώνων, αλλά και την απογοήτευση της για κάποια πράγματα που πρέπει να ειπωθούν. Αν θα συνεχίσει σε υψηλό επίπεδο; Φυσικά και θα συνεχίσει όπως μας λέει η ίδια, με το ίδιο πάθος, αλλά με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία και εικόνες.

Από το 1992 στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης και την κορυφαία στιγμή της Βούλας Πατουλίδου, στο 2016 και το πρώτο - χάλκινο - μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Ρίο από την Άννα Κορακάκη στο αεροβόλο πιστόλι 10μ γυναικών (μετά από πολλές δεκαετίες μετάλλιο στην σκοποβολή!) και την αλήθεια για την προετοιμασία της που μάθαμε από τις δηλώσεις της μετά τον υπέροχο αγώνα της, παραμένει ως μεγάλη αλήθεια το καταπληκτικό πεντάστιχο που περιελάμβανε το τραγούδι της Αφροδίτης Μάνου “Για ποια Ελλάδα”: