10 Μαΐου και μαζί με άλλους 262 φίλους δρομείς βρεθήκαμε να ετοιμαζόμαστε για να κατακτήσουμε το Όρος Παγγαίο! Ο Paggaio Trail Run δεν ήταν στα σχέδιά μου για να αγωνιστώ στα μονοπάτια του καθώς στις επόμενες μέρες αναχωρώ για το Όσλο της Νορβηγίας και έναν καινούριο αγώνα 80 χιλιομέτρων που πραγματοποιείται εκεί. Ωστόσο, ακούγοντας διάφορα σχόλια, από φίλους, για τη μαγευτική ομορφιά του βουνού, ενέδωσα και δήλωσα τελικά συμμετοχή την τελευταία στιγμή. Το υψομετρικό προφίλ του αγώνα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, μια ανηφόρα και μια κατηφόρα, ανέβα – κατέβα δηλαδή, παρόλα αυτά η διαδρομή ήταν ιδιαίτερα απαιτητική, τεχνική και σε συνδυασμό με το πανέμορφο τοπίο πολλές φορές μου πέρασε από το μυαλό να τα παρατήσω και να καθίσω κάτω να απολαύσω τις μοναδικές εικόνες που αντίκριζα! Οι βελανιδιές έδιναν τη θέση τους σε καταπράσινες οξιές οι οποίες ανακατεύονταν μέσα στα έλατα καθώς ανηφόριζα για την κορυφή του όρους, τη λεγόμενη Αυγό, και το χιονοδρομικό κέντρο Παγγαίου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η εκκίνηση του αγώνα θα δινόταν στις 10:00 το πρωί από μια μικρή πλατεία του χωριού Αυλή και μέχρι εκείνη τη στιγμή η γραμματεία του αγώνα δούλευε πυρετωδώς για να παραδώσει σε όλους τους δρομείς τα νούμερά τους. Οι 262 αθλητές που στάθηκαν στη γραμμή της εκκίνησης μαρτυρούν πως ο Paggaio Trail Run έχει το δικό του φανατικό κοινό, αφού αρκετοί από αυτούς δεν βρίσκονταν εκεί για πρώτη φορά! Η διάθεση όλων ήταν ευχάριστη παρότι οι ίδιοι γνώριζαν τους “Γολγοθάδες” που θα ανέβαιναν! Οι μοναδικοί που καθόντουσαν σκεπτικοί και σχεδόν αμίλητοι ήταν κάτι γεροντάκια στα γύρω καφενεία που σίγουρα αναρωτιόντουσαν τι μας έπιασε όλους πρωί - πρωί και βαλθήκαμε να αλώσουμε το Παγγαίο!

Παρέλαβα τη σακούλα με το νούμερο 233 και πήγα προς το αμάξι για να ετοιμαστώ. Η χάρτινη σακούλα περιείχε μέσα ένα πορτοκαλί τεχνικό μπλουζάκι, με το λογότυπο της διοργάνωσης, διαφημιστικά, ένα μικρό παστέλι και το νούμερό μου. Αν και θα συμμετείχα στον αγώνα αυτό ακόμα και αν δε μου έδιναν τίποτα θα ήθελα να επισημάνω προς όλους τους διοργανωτές των αγώνων πως μπορούν να αντικαταστήσουν τα τεχνικά μπλουζάκια με πολλά άλλα αντικείμενα που θα είναι εξίσου χρήσιμα. Φυσικά, κατανοώ ότι υπάρχει οικονομική δυσκολία όμως πιστεύω ότι όλα είναι εφικτά αν υπάρχει θέληση και συνεργασία. Από την άλλη αυτό που μου άρεσε αρκετά ήταν η ποιότητα του υλικού πάνω στο οποίο ήταν τυπωμένο το νούμερο!

Έδειχνε αρκετά ανθεκτικό και σίγουρα δεν θα σκιζόταν αν σκάλωνες σε κάποιο κλαδί, κάτι που σίγουρα χαροποίησε όλους όσους συλλέγουν τα νούμερά τους ως ενθύμιο, μαζί με το αναμνηστικό μετάλλιο και το δίπλωμα, από τους αγώνες τους. Μ’ αυτά και μ’ εκείνα δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα και βρέθηκα να μετράω αντίστροφα υπό τους ήχους του τραγουδιού «Χέρια ψηλά» του Μιχάλη Χατζηγιάννη. Στο «Πάμε!!!» ξεχύθηκαν μπροστά μας τρία άσπρα άλογα που κάλπαζαν στην άσφαλτο, δίνοντάς μας ρυθμό με το χαρακτηριστικό “ΚΛΑΚ” από τις οπλές τους! Άλογα και αναβάτες μας συνόδεψαν στο πρώτο ανηφορικό χιλιόμετρο ως το μονοπάτι και εκεί μας ευχήθηκαν καλό αγώνα!

Μπροστά μου μια χούφτα γρήγοροι δρομείς, από τους καλύτερους στους αγώνες της χώρας μας, όπως οι Κουρκουρίκης, Αρώνης, Νούλας, Πλακετάς, Καλικάς ενώ πιο πίσω μερικές όμορφες κυρίες, με αδυναμία στην κατάκτηση βάθρων, όπως Καζιμίροβα, Μπογιατζή, Cekoska και Ρεπσένκο. Από τα πρώτα κιόλας μέτρα το μονοπάτι είναι αρκετά τεχνικό με τις διάφορες φυτεμένες πέτρες και τα ξύλινα γεφυράκια να απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή! Ο ρυθμός των πρώτων είναι αρκετά γρήγορος και αποφασίζω να μην τους κυνηγήσω και να διατηρήσω το δικό μου ρυθμό. Άλλωστε δεν έχω σκοπό να πιέσω σήμερα τον εαυτό μου στο 100% των δυνατοτήτων του, αφενός λόγω του ταξιδιού στη Νορβηγία και αφετέρου διότι ήθελα να φωτογραφίσω τα τοπία που έβλεπα ώστε η ανάμνηση που έχω να είναι πιο ζωντανή και να παρακινήσω ακόμη περισσότερους φίλους, μέσα από αυτό το άρθρο, να συμμετάσχουν στον Paggaio Trail Run.

Δυο τρία χιλιόμετρα παρακάτω βρίσκεται και ο πρώτος σταθμός. Νεράκι, ισοτονικό και το κυριότερο απ’ όλα μια γερή δόση αυτοπεποίθησης μέσα από τα “Μπράβο!” των εθελοντών και των ατόμων της ομάδας διάσωσης που συμμετέχουν και αυτοί ενεργά στην προσπάθεια να έχουμε όλοι μια υπέροχη εμπειρία! Για τα επόμενα τρία με τέσσερα χιλιόμετρα η διαδρομή ανηφορίζει μέσα από “κακοτράχαλο” μονοπάτι που θέλει ιδιαίτερη προσοχή ώστε να αποφύγουμε το ενδεχόμενο τραυματισμού ή μαυρισμένων νυχιών. Το ίχνος του μονοπατιού είναι αρκετά καθαρό και τα πουρνάρια που υπάρχουν τριγύρω φανερώνουν πως έπεσε αρκετή δουλειά στο σημείο αυτό! Το ένα βήμα πίσω από το άλλο και ξαφνικά αρχίζω να αισθάνομαι δροσιά στο σβέρκο μου. Η βλάστηση γύρω μου αρχίζει και αλλάζει μεταμορφώνοντας ριζικά το τοπίο. Παρότι το τερέν παραμένει “κακοτράχαλο”, τα δέντρα αρχίζουν να δημιουργούν με τις φυλλωσιές τους μια στέγη που αλλού επιτρέπει τις αχτίδες του ήλιου να περάσουν και αλλού όχι, αφήνοντας τη φύση να παίξει με τα χρώματα στο δικό της καμβά ζωγραφικής!

Λίγα μέτρα πιο πάνω συναντώ και τον δεύτερο σταθμό τροφοδοσίας του αγώνα, πιο πλούσιος από τον αρχικό παρέχοντας όλα όσα χρειαζόταν κάποιος δρομέας. Ίσως αν είχαν και λίγο μπανάνα να ήταν ακόμα καλύτερος. Τα παιδιά με τα χακί με χαιρέτησαν και μου είπαν πως έδειχνα πολύ άνετος, σε αντίθεση με τους πρώτους που είχαν περάσει προ ολίγου προσηλωμένοι στη μάχη για τη θέση! Η μαγεία του τοπίου με γέμιζε ενέργεια και πραγματικά ένιωθα πολύ καλά. Λίγο ισοτονικό και ξεκίνησα ξανά με κατεύθυνση πάντα ανηφορική προς τους περιβόητους “Γολγοθάδες”! Το σκληρό πέτρινο τερέν άρχισε να αλλάζει και αυτό με τη σειρά του και να γίνεται πιο μαλακό. Τα ξερά πεσμένα φύλλα από τις οξιές ήταν ανακούφιση για τα πόδια ενώ το “ΧΡΑΤΣ ΧΡΟΥΤΣ” που ακουγόταν σε κάθε βήμα σε έκανε να πιστεύεις πως βρίσκεσαι στο μαγεμένο δάσος κάποιου παραμυθιού! Κι αν όλα αυτά δεν έφταναν, τη μαγεία συμπλήρωναν τα ρυάκια με το δροσερό παγωμένο νερό, βάλσαμο για τη δίψα αλλά και τα πόδια μας. Τόσο ωραία ήταν όλα που παρασύρθηκα και τελικά χάθηκα…

Ή με μάτιασαν… Ανηφόριζα ακολουθώντας κάτι που μου έμοιαζε με μονοπάτι χωρίς να δίνω σημασία για σημάδια. Ανηφόρισα αρκετά μέχρι να συνέλθω από το μεθυστικό τοπίο και να διαπιστώσω πως κάτι δεν πήγαινε καλά! Άρχισα να φωνάζω δυνατά μήπως με ακούσει κανείς και με βοηθήσει να καταλάβω αν είμαι σωστά ή λάθος. Μόνο όταν άκουσα φωνές από πολύ χαμηλά, χωρίς να μπορώ να διακρίνω κάποιον δρομέα, φαντάστηκα τι συνέβη. Και πραγματικά μου τη δίνει όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο και σου χαλάει όλη τη διάθεση! Κατηφόριζα τρέχοντας, σκεπτόμενος για τα παράπονα που θα κάνω προς τη διοργάνωση για τη σηματοδότηση, μέχρι που έφτασα πάλι στο σημείο που παρέκλινα από την πορεία μου και είδα μπροστά μου μια τεράστια κορδέλα, χρώματος LAVA RED, να ανεμίζει! Φτου σου! Και όχι για να μη σε βασκάνω. Αφαιρέθηκα τόσο με την ομορφιά του τοπίου που την πάτησα! Ποιος να ξέρει τώρα πόσοι με πέρασαν και πόση ώρα έχασα. Το μόνο που θυμόμουν είναι ότι πιο πίσω από εμένα βρισκόταν η καλή φίλη και συνάδελφος Καζιμίροβα Ξένια, άρα αν την έφτανα θα ήμουν πάλι εκεί που ξεκίνησα. Ωραία σαν σκέψη αλλά τώρα ξεκινούσε η ανάβαση στους “Γολγοθάδες”!

“Γολγοθάδες” όνομα και πράμα! Σύμφωνα με έναν εκ των διοργανωτών η ονομασία αυτή προέκυψε από τους “παλιούς” για να αποδώσουν τη δυσκολία της ανάβασης δύο σημείων με πολύ έντονη κλίση λίγο πριν φτάσεις κοντά στην κορυφή και στο γυμνό τοπίο. Έχοντας, πλέον, μπροστά μου αρκετούς δρομείς αλλάζω τακτική και αποφασίζω να αφήσω λίγο τη φωτογραφική στην άκρη και να δυναμώσω λίγο το ρυθμό μου. Νιώθω αρκετά καλά οπότε αρχίζω να κερδίζω ξανά τις χαμένες θέσεις και ίσως το χαμένο χρόνο. Αυτή τη φορά προσπαθώ να συγκεντρωθώ περισσότερο στον αγώνα και στους συναθλητές μου, πολλούς από τους οποίους γνώρισα εκεί για πρώτη φορά. Τους ευχαριστώ δε, που έκαναν στην άκρη και με άφηναν να περάσω, κόβοντας το δικό τους ρυθμό και αφήνοντας εμένα να διατηρώ ένα σταθερό ρυθμό περπατο – τρεξίματος.

Με το νου και τα μάτια μου συνεχώς απασχολημένα να αναζητούν σημάδια ώστε να μη χαθώ ξανά δεν μου φάνηκαν τόσο κουραστικοί οι “Γολγοθάδες” ενώ παράλληλα διαπίστωσα, και από το υπόλοιπο της διαδρομής, πως η σηματοδότηση ήταν εξαιρετική! Λίγα μέτρα πιο πάνω βρισκόταν ο επόμενος σταθμός τροφοδοσίας αλλά και μερικοί καλοί φίλοι όπως ο Κώστας ο Λάμπρου που τραβούσε φωτογραφίες για το προσωπικό του αρχείο. Τα πολύ δύσκολα τελείωσαν! Παραπέρα η διαδρομή μας οδηγεί πιο ψηλά, δίπλα από την ψηλότερη κορυφή του Παγγαίου, προς το χιονοδρομικό κέντρο όπου βρίσκεται και ο κεντρικός σταθμός τροφοδοσίας. Τα τέσσερα περίπου χιλιόμετρα μέχρι το σημείο εκείνο περνούν από γυμνό, αλπικό τοπίο με μοναδική βλάστηση το ψηλό χορτάρι, το οποίο είναι ακόμα “ξαπλωμένο” από το βάρος του χιονιού, γεγονός που μαρτυράει πως ο χειμώνας άργησε να φύγει από εκεί!

Πλησιάζω το χιονοδρομικό και οι εθελοντές εκεί πέρα με υποδέχονται με επευφημίες! Ο κεντρικός σταθμός τροφοδοσίας έχει απ’ όλα. Αλμυρά σνακ, σοκολάτες, φρούτα, τζελ, νερό, coca cola, ισοτονικά και πάνω απ’ όλα καλή διάθεση! Μάλιστα, ζητούν τη φωτογραφική μου για να με φωτογραφίσουν. Τους ευχαριστώ και ξεκινώ γρήγορα αφού έχω ακόμα να κερδίσω αρκετό χαμένο χρόνο. Ευτυχώς από εδώ και έπειτα η διαδρομή είναι όλο κατηφόρα μέχρι τον τερματισμό και αυτό θα με βοηθήσει ώστε να κινηθώ ακόμα πιο γρήγορα. Λίγο δασικός δρόμος, μερικά μέτρα άσφαλτος και μπαίνουμε πάλι μέσα στο δάσος! Το μονοπάτι κατηφορίζει, ανάμεσα από τα δέντρα, με τέτοιο ρυθμό που χάνεις υψομετρική πολύ γρήγορα! Προσπερνώ αρκετούς δρομείς στο κομμάτι αυτό και σκέφτομαι ότι αφού πάω καλά ας βγάλω πάλι τη φωτογραφική μου να αποθανατίσω το τοπίο.

Μαζί με το τοπίο όμως προσπαθώ να τραβήξω και τους συναθλητές μου που τρέχουν και αυτό έχει αρκετό γέλιο! Εκ των υστέρων παρατήρησα πως άλλες φωτογραφίες ήταν θολές, άλλες κουνημένες και άλλες έδειχναν κλαδιά και φύλλα αντί για δρομείς. Βέβαια έμειναν πολλά χαμόγελα και αυτό είναι που μετράει. Η συμβουλή μου, λοιπόν, είναι πως αν θέλετε να φωτογραφίσετε κάτι καλύτερα να μην τρέχετε ταυτόχρονα. Φωτογραφική πάλι μέσα και συνεχίζω να κατηφορίζω στα μονοπάτια του Παγγαίου δυνατά! Κάθε αθλητή που βλέπω μπροστά μου βάζω στόχο να τον φτάσω και να τον περάσω, άλλωστε να αγωνιστούμε ήρθαμε. Όλα κυλούν τέλεια και πριν το συνειδητοποιήσω βρίσκομαι πάλι στο σταθμό τροφοδοσίας που είναι τα “φανταράκια”. Ξαφνικά κολλάω και πιστεύω πως χάθηκα ξανά και βγήκα τυχαία στο σημείο αυτό, μετά όμως θυμάμαι ότι η διαδρομή του αγώνα είναι κοινή για κάποια χιλιόμετρα και η επαλήθευση έρχεται από την εικόνα ενός άλλου δρομέα, στο βάθος, μπροστά από εμένα. Πίνω λίγο ισοτονικό και φεύγω να προλάβω τον μπροστινό μου! Λίγο παρακάτω, και ενώ τρέχω σαν αφηνιασμένο άλογο, αρχίζω να νιώθω λίγο τα πόδια μου να σφίγγουν. Πίνω όσο ηλεκτρολύτη έχει απομείνει στο παγούρι μου για να αποφύγω τις κράμπες και συνεχίζω.

Η διαδρομή είναι τώρα γνωστή από πριν και τα αλλεπάλληλα ζιγκ ζαγκ στην κατηφόρα επιβαρύνουν τα πόδια με περισσότερη κούραση! Το πέτρινο τεχνικό τερέν ξανακάνει την εμφάνισή του και μαζί με αυτό και ένας καυτός, μεσημεριάτικος ήλιος, ό, τι χειρότερο για μένα! Βέβαια, πριν προλάβω να σκεφτώ τι άλλο μπορεί να πάει στραβά σκοντάφτω και πέφτω με τα μούτρα, ευτυχώς λοξά, μέσα σε κάτι πουρνάρια και όχι πάνω στις πέτρες. Τη γλίτωσα πολύ φτηνά με μερικά γδαρσίματα από τα κλαδιά και τους θάμνους, η φωτογραφική, που την είχα στα χέρια, δεν έπαθε τίποτα και μόνο το Garmin γδάρθηκε λίγο. Όλα καλά, όμως για να είναι και το τέλος καλό αποφασίζω να χαμηλώσω λίγο το ρυθμό μου.

Στα λίγα, 4 περίπου, χιλιόμετρα που απομένουν συναντώ επιτέλους τη φίλη Ξένια. «Χάθηκα!» μου λέει, φανερά δυσαρεστημένη αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η πρώτη γυναίκα. «Και ‘γω το ίδιο.» της απαντώ και την προσκαλώ να συνεχίσουμε παρέα. Η αλήθεια είναι πως έβαλα το κεφάλι κάτω και έπιασα ξανά το δικό μου γρήγορο ρυθμό χωρίς να δω αν με ακολουθούσε η Ξένια. Μισό λεπτό πιο κάτω βρήκα την Κατερίνα Cekoska, μαζί με άλλον ένα συναθλητή να κατηφορίζουν τρέχοντας. Τους χαιρέτησα, τους εμψύχωσα, λέγοντας πως τελειώνει σε λίγο, και τους προσπέρασα. Στα δύο περίπου χιλιόμετρα που απέμειναν ως το τέλος σκεφτόμουν διαρκώς μια μεγάλη γούρνα με κρύο νερό που υπήρχε στο χώρο του τερματισμού και το πόσο ήθελα να βουτήξω τα πόδια μου εκεί μέσα! Μερικά λεπτά αργότερα η επιθυμία μου πραγματοποιήθηκε και το μόνο που μου έλειπε ήταν μια παγωμένη μπίρα!

Paggaio Trail Run, μόλις προστέθηκε στη λίστα με τα αγαπημένα!

Λεζπουρίδης Θεοχάρης a.k.a Kakotrahallous.

Υ.Γ: Μπράβο αρχικά στη διοργάνωση που για 5η συνεχή χρονιά κατάφερε να φέρει εις πέρας έναν υπέροχο μικρό, αλλά δύσκολο, αγώνα και να μην απογοητεύσει κανέναν! Ευχαριστώ όλους τους εθελοντές και τους διασώστες που βρίσκονταν δίπλα μας κάνοντας την προσπάθειά μας λιγότερη δύσκολη! Και όλους τους φίλους που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία της διαδρομής και μας χειροκρότησαν δίνοντάς μας κουράγιο! Επόμενο ραντεβού το 2016 με τα πόδια μέσα στη γούρνα με το παγωμένο νερό και φόντο το Όρος Παγγαίο!

Δείτε εδώ τα αποτελέσματα του αγώνα