Φτάνοντας στην ιστορική Υπάτη στις 11 Σεπτεμβρίου, την ημερομηνία του αγώνα, το μεσημέρι, αποφάσισα να παραλάβω το bib number με το Live Track του αγώνα, να αφήσω το drop bag (το οποίο θα ταξίδευε για την Παύλιανη) στον κεντρικό σταθμό του αγώνα και μετά να ξεκουραστώ.

Εκεί, η επιτροπή του αγώνα μάς έκανε έλεγχο στον βασικό εξοπλισμό, κάτι που μου έκανε πολύ θετική εντύπωση, μιας και σε αγώνες υπεραποστάσεων μπορεί να αναφέρεται ότι θα γίνει έλεγχος, αλλά σχεδόν ποτέ δεν γίνεται. Αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα, σκεπτόμενη πόσο οργανωμένη θα ήταν η διοργάνωση και σε όλα τα υπόλοιπα στάδια της διεξαγωγής του αγώνα.

Η εκκίνηση ήταν στις 11 το βράδυ, έτσι υπήρχε χρόνος για ξεκούραση και ανασύνταξη.

Στις 11 λοιπόν το βράδυ, στην κεντρική πλατεία της Υπάτης, ο Λουκάς Πρατίλας έδωσε την εκκίνηση και περίπου 100 αθλητές γεμίσαμε τη νύχτα με τα φώτα από τους φακούς μας.

Οι πρώτες 8+ ώρες του αγώνα μέσα στη νύχτα πέρασαν σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, ακόμα κι αν τις περισσότερες φορές ήμουν ολομόναχη.

Η θερμοκρασία ήταν ιδανική, η σήμανση άψογη και ο ουρανός γεμάτος αστέρια που μας συντρόφευαν στις ατελείωτες ανηφόρες, μιας και στα πρώτα 25 χιλιόμετρα έπιανες τα 2.400 μέτρα υψομετρικής.

Μέσα όμως στις όμορφες σκέψεις ήρθε το αναπάντεχο! Ο φακός ξαφνικά άρχισε να τρεμοπαίζει, σημάδι ότι ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα για να σβήσει, όπως και έγινε μετά από λίγα λεπτά.

Για καλή μου τύχη, ακριβώς πίσω μου ερχόταν ο καλός μου φίλος, ο Δημήτρης Σκέντζος, ο οποίος είχε χαθεί πριν λίγο και βρέθηκε πίσω μου, για καλή μου τύχη. Μου φώτισε τον δρόμο, άλλαξα μπαταρίες στα γρήγορα και φύγαμε βιαστικά παρέα.

Το ξημέρωμα μάς βρήκε κάπου στο 43ο χιλιόμετρο, με μια θέα στα αριστερά μας, τον κόλπο του Μαλιακού, σαν από όνειρο, με κόκκινα και πορτοκαλί χρώματα να φωτίζουν τη νύχτα μας. Πόσο φτωχές μπορεί να είναι οι λέξεις όταν βλέπεις αυτή τη μαγική εικόνα ζωντανή μπροστά σου... Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες στα γρήγορα και φύγαμε.

Γενικά κινούμασταν πολύ γρήγορα, έτσι φτάσαμε στον κεντρικό σταθμό της Παύλιανης πολύ νωρίτερα απ’ ό,τι είχαμε υπολογίσει. Φάγαμε βιαστικά και αλλάξαμε ρούχα, γιατί ο ήλιος έκανε δυνατή την παρουσία του. Βάλαμε καπέλο, αντηλιακό και κατηφορίσαμε για το υπόλοιπο μισό του αγώνα.

Επόμενος σταθμός ήταν το Κουμαρίτσι.

Αν και κατηφορικός, δασικός δρόμος μέσα στα έλατα, αυτά τα 17 χιλιόμετρα μάς φάνηκαν ατελείωτα. Αφού φτάσαμε, μετά από λίγο θα ξεκινούσε η ατέλειωτη ανηφόρα προς το Άγιο Πνεύμα και μετά για τις Λειβαδιές. Το πιο δυνατό και επίπονο κομμάτι του αγώνα...

Όμως, κάπου στο 85ο χιλιόμετρο και μόλις 4 χιλιόμετρα πριν τον κεντρικό σταθμό στις Λειβαδιές, ο καιρός άρχισε να αλλάζει δραματικά. Από τη ζέστη και τον ήλιο, βροντές άρχισαν να ακούγονται και βλέποντας προς την κατεύθυνση που θα κινούμασταν, αντικρίζαμε μαυρίλα, βαριά σύννεφα και μια τεράστια αλλαγή του σκηνικού. Δεν άργησαν να πέσουν οι πρώτες σταγόνες βροχής...

Φορέσαμε τα αδιάβροχα και αρχίσαμε να κινούμαστε πιο γρήγορα.

Αλλά ο καιρός μας φύλαγε και χειρότερα από μια απλή βροχή, αφού σε λίγα λεπτά άρχισε έντονη χαλαζόπτωση και ο αέρας φυσούσε τόσο δυνατά, που μας ανάγκασε να σταματήσουμε. Επί μισή ώρα έριχνε ατελείωτο χαλάζι, στρώνοντας στην κυριολεξία τον δασικό δρόμο.

Ένας φόβος με είχε κυριεύσει, όχι μόνο για μένα αλλά και για τους υπόλοιπους αθλητές που έρχονταν πίσω μας. Μετά από αρκετή ώρα, αποφασίσαμε να κινηθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε για να φτάσουμε στον επόμενο σταθμό.

Φτάνοντας στο 89ο χιλιόμετρο και θέλοντας μόνο 11 κατηφορικά χιλιόμετρα για να τερματίσουμε, δεν μας επέτρεψαν να συνεχίσουμε, μιας και μας ενημέρωσε ο κ. Θάνος Βασιλόπουλος, βασικός διοργανωτής του αγώνα, πως ο αγώνας διακόπηκε λόγω σοβαρών ζημιών στο οδικό δίκτυο από κατολίσθηση, αλλά και ακραίων καιρικών φαινομένων σε όλο σχεδόν τον ορεινό όγκο της Οίτης.

Η διοργάνωση κινήθηκε έγκαιρα, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, στοχευμένα και συντονισμένα, με πολύ κόσμο και εθελοντές πρόθυμους να μας βοηθήσουν.

Με εντυπωσίασε πόσο γρήγορα κινητοποιήθηκαν και βρέθηκαν κοντά στους αθλητές, ακόμη και σε αυτούς που βρίσκονταν στα 2.000 μέτρα υψόμετρο, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά πόσο σοβαροί και οργανωμένοι είναι σε όλα τα επίπεδα.

Προσωπικά, είμαι πολύ ικανοποιημένη από τη γενική κατάταξή μου ως 2η γυναίκα. Έφυγα με την υπόσχεση ότι του χρόνου θα επιστρέψω ξανά, για να το πιάσω από την αρχή και να το φτάσω μέχρι το τέρμα…

Μίρκα Τασολάμπρου