Περί UTMB

Η αλήθεια είναι πώς δύσκολα εξηγείται αυτό που έχει συμβεί στην παγκόσμια δρομική - βουνίσια κοινότητα κι όλα περιστρέφονται γύρω από 4 γράμματα:

UTMB = Ultra Trail du Mont Blanc.

Μια παγκόσμια τάση που θέλει τους απανταχού δρομείς ορεινού τρεξίματος να συμμετάσχουν — και κυρίως να τερματίσουν — στον συγκεκριμένο αγώνα.

Ακόμη και όσοι το αρνούνται, κατά βάθος… το θέλουν!

Και δεν έχει να κάνει μόνο με τη δυσκολία ή τα αριθμητικά δεδομένα.

Ο δημοφιλέστερος αγώνας μήκους 174K και +9.900m θετικής υψομετρικής, για τον οποίο γίνεται όλη η φασαρία, λαμβάνει χώρα στα τέλη Αυγούστου, περιμετρικά του Λευκού Όρους (Mont Blanc), με αφετηρία και τερματισμό το Chamonix στις γαλλικές Άλπεις, διασχίζοντας τμήματα της ιταλικής και ελβετικής πλευράς του βουνού.

Χρόνο με τον χρόνο διαπιστώνει κανείς τη φρενίτιδα που προκαλεί όχι μόνο το άνοιγμα των εγγραφών του συγκεκριμένου αγώνα, αλλά και ολόκληρη η διαδικασία που έχει δημιουργηθεί γύρω από τη σειρά UTMB World Series, μέσω της οποίας οι δρομείς διεκδικούν την είσοδό τους στους τελικούς.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Περίπου 10.500 αιτήσεις για 2.300 συμμετοχές!

Ερωτήματα; ή απλά ματαιοδοξία

Είναι μόνο το marketing και η διαφήμιση που τον καθιστούν τόσο περιζήτητο;

Πώς ορίζονται — και κυρίως πώς γίνονται αποδεκτές — έννοιες όπως «ο καλύτερος», «ο δυσκολότερος», «ο συναρπαστικότερος» ή «ο αγώνας που θα σε φέρει αντιμέτωπο με τον μοναδικό σου εαυτό»;

Πώς έφτασε η σκέψη, ακόμη και σε δρομείς με σχετικά μέτριες επιδόσεις, να περιστρέφεται γύρω από τις υπεραποστάσεις;

Πώς αγώνες των 100 χιλιομέτρω. και, πολύ περισσότερο, των 100 μιλίων (162Κ+) άρχισαν να εμφανίζονται όλο και συχνότερα στα προσωπικά αγωνιστικά καλεντάρια;

Και τι συνέβη ώστε το τρέξιμο να μην αποτελεί πλέον απλώς μια σωματική άσκηση, αλλά να φτάνει να δοκιμάζει τα ψυχικά και πνευματικά αποθέματα του ανθρώπου;

Για έναν ανεξήγητο λόγο, οι βουνίσιοι δρομείς βλέπουν ως τελικό επιθυμητό στόχο τον τερματισμό στο Chamonix, όπως οι «ασφάλτινοι», κατ’ αντιστοιχία, τον τερματισμό στη Σπάρτη.

Κάποιοι οραματίζονται βέβαια και τα δύο.

Οι απαντήσεις, ωστόσο, δεν μπαίνουν σε καλούπια. Τις δίνει ο καθένας στον εαυτό του — και μόνο.

Σε κάθε περίπτωση, ο αριθμός των δρομέων που επιλέγουν να ακολουθήσουν μονοπάτια 24 και πλέον ωρών συνεχούς κίνησης αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο.

Η προέκταση του τρεξίματος – μια ολοκλήρωση

Συμμετοχές σε μικρούς και μεγάλους αγώνες. Τερματισμο,ί εγκαταλείψεις, ξανά προσπάθεια για καλυτέρους χρόνους. Στο τέλος, σαν κάτι να λείπει από τον προσωπικό πίνακα αποτελεσμάτων, που με την κατάκτηση του τερματισμού ενός αγώνα τέτοιου βεληνεκούς, να ολοκληρώνεται.

"Ζεις κάτι τρελό, μαγικό. Δεν τρέχεις απλά, είσαι σε άλλη διάσταση. Βλέπεις τον εαυτό σου", αναφέρουν τερματίσαντες.

Οι διοργανωτές στο UTMB το έχουν πετύχει αδιαμφισβήτητα. Να αποτελεί σημείο αναφοράς. Κάτι σαν ολοκλήρωση.

Ωστόσο, στη μετά-UTMB τερματισμού εποχή, οι δρομείς συνεχίζουν αβίαστα τις συμμετοχές σε αγώνες ultra και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις, σε δυσκολότερους από πλευράς χιλιομέτρων, αλλά και συνθηκών. Τώρα όμως πιο άνετα, πιο "ξεκούραστα", προφανώς όχι σωματικά. Ψυχολογικά.

Αντίστοιχο σημείο αναφοράς αγώνα (ως μια μικρή παρένθεση) αποτελεί αδιαμφισβήτητα ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας — ή η «Κλασική Διαδρομή», όπως την έλεγαν οι παλαιότεροι. (ΟΚ, έτρεξες μαραθωνίους. Κλασσική έχεις τρέξει;). Μόνο που εδώ, για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, δεν αρκεί να τερματίσεις τα 42,195Κ έστω και περπατώντας στο χρονικό όριο του αγώνα για να χαρακτηριστείς μαραθωνοδρόμος. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Το οποίο επίσης δεν ορίζεται. Φαύλος κύκλος…

Στους αγώνες των 100+ μιλίων, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Το χρίσμα του υπερ-μαραθωνοδρόμου ένας αθλητής, αγωνιζόμενος, συμμετέχοντας, δρομέας (πείτε τον όπως θέλετε), το λαμβάνει με τον τερματισμό, για να μην πούμε στην αφετηρία, μιας και έχει προηγηθεί υπερ-προσπάθεια. Και αυτός που κάνει την απονομή είναι, προφανώς, ο ίδιος του ο εαυτός. Και εκεί όμως οφείλει να παραμείνει. (αντιθέτως βλέπουμε δρομείς «φωτοβολίδες», που λάμπουν αλλά για λίγο)

Είναι σίγουρα μαγικό, να βιώνεις, μια πορεία ετών ως δρομέας και τελικά να βλέπεις ως κορύφωση έναν αγώνα, που απαιτεί υπερ-προσπάθεια, όχι μόνο μέσα στη διαδρομή τόσο αλλά και στην καθημερινότητα και στην προετοιμασία.

Το μυαλό περιστρέφεται στον στόχο και το σώμα, με όλες τους τις δυνάμεις, εκτελεί τις εντολές ώστε να τον επιτύχει. Είναι η καλύτερη αιτιολόγηση για τον χαρακτηρισμό υπερ-μαραθώνιος. Τα ζητάει όλα. Σωματικά, ψυχικά και πνευματικά αποθέματα.

Τρόπος να επηρεάζεις (ή να εισπράττεις;)

Το σίγουρο είναι βέβαια πως τελευταία, με την εκμετάλλευση των ΜΚΔ, η κατάσταση σχετικά με το "Λευκό Όρος", τείνει να ξεφύγει. Αγώνες που θα πραγματοποιηθούν τον Οκτώβριο έχουν κλείσει τις συμμετοχές τους από τον Ιανουάριο.

Τρεχούμενες πέτρες¨ (τα περίφημα Running Stones του UTMB) κυνηγούν δρομείς αλλά και συνοδούς(!).

Κληρώσεις συμμετοχής που όταν βγάζουν θετικό αποτέλεσμα, οδηγούν σε παροξυσμό.

Υπέρογκα ποσά (για τον μέσο εργαζόμενο) ξοδεύονται για τον αγώνα. Τόσο για τη συμμετοχή (περ. 3ευρώ/χιλιόμετρο), όσο και για τα υπόλοιπα έξοδα (ταξίδι) και σίγουρα για την τροφοδοσία, μιας και η μόδα προστάζει ημι-αυτόνομους αγώνες από πλευράς υποστήριξης, θέτοντας και πάλι τους αθλητές στα όριά τους.

Καταστάσεις τύπου: χρέωση σε χρήμα, του οικολογικού αποτυπώματος καυσαερίων άνθρακα για τους συμμετέχοντες, αναλόγως του μέσου (αεροπλάνο, αυτοκίνητο κλπ), με το οποίο θα κινηθούν από τον τόπο τους προς την περιοχή του αγώνα¨, γίνονται αποδεκτές! (26 ευρώ από Ελλάδα!)

Και κάτι που για πολλούς έχει τη δική του σημασία: Δεν υπάρχει μετάλλιο τερματισμού(!!!), παρά ένα τεχνικό γιλέκο. Το οποίο θα φορεθεί, θα φθαρεί και τελικά θα ανακυκλωθεί...Τίποτα να θυμίζει τον αγώνα…

Κι όμως, οι αιτήσεις συμμετοχής εκτοξεύονται και τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Chamonix Mont Blanc.

Όσο πληγώνει, τόσο πορώνει…

Η γαλλική βουνίσια νοοτροπία

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η γαλλική ορεινή κοινότητα κρατάει διαχρονικά τα σκήπτρα σε μεγάλο μέρος της γνώσης και της ορολογίας που έχει διαμορφώσει αυτό που σήμερα αποκαλούμε «βουνό».

Στα γαλλικά βουνά λένε για τον αναλφαβητισμό:

Ανάγνωση – γραφή – ποδήλατο – σκι - τρέξιμο - κολύμπι.

Και προφανώς όχι μόνο ακολουθούν αυτόν τον τρόπο ζωής, αλλά κυρίως τον εκμεταλλεύονται και τον πλασάρουν σε όλους τους ομοϊδεάτες σε όλον τον πλανήτη. (60+ αγώνες υπό τον υπέρτιτλο UTMB World Series αναζητούν παγκοσμίως μανιώδεις δρομείς).

Η παρουσία του Λευκού Όρους στον αγώνα, του υψηλότερου βουνού των Άλπεων με την κορυφή του στα 4.810m, προσδίδει περισσότερη αίγλη. Δρομείς από όλο τον πλανήτη δίνουν το παρόν στον αγώνα που μοιάζει πιο πολύ με γιορτή και κατά κάποιο τρόπο με τελετουργία. (δρομείς από 90 χώρες το 2026).

Από τα λογότυπα, τη μουσική πριν την έναρξη (Conquest of Paradise by Vangelis), τους ξέφρενους θεατές, τα μοναδικά τοπία, τη θέα στον παγετώνα, τις καιρικές συνθήκες που πολλές φορές καλύπτουν και τις 4 εποχές.

Όλα αυτά μαγεύουν τους δρομείς και τους παρασύρουν σε ένα ταξίδι πολυετούς προσπάθειας, με σκοπό να βρεθούν στην αφετηρία. Και αυτό διότι, για να φτάσουν μέχρι εκεί, έχουν προηγηθεί αγώνες, προϋποθέσεις, βαθμοί, κληρώσεις και αναμονή.

Με δυο λόγια: Ολόκληρη εκστρατεία!

Στο δια ταύτα

Δεν είναι εύκολο να διαπιστωθεί τελικά, αν οι 47 σχεδόν ώρες (χρονικό όριο του αγώνα) αρκούν για να χωρέσουν όλα αυτά που έχει ζήσει ο δρομέας πριν και κατά τη διάρκειά του. Ο καθένας το γνωρίζει πιο καλά για τον ίδιο του τον εαυτό.

Πάντως σήμερα, όπου όλα κινούνται γρήγορα, σχεδόν αστραπιαία, οι δρομείς αυτής της φιλοσοφίας, προσηλωμένοι στον στόχο τους, επιλέγουν να κινούνται "αργά με περπατηματο-τρέξιμο", σε ανηφόρες και κατηφόρες, να βρίσκονται για λίγο στις κορυφές των βουνών, να αντιμετωπίζουν τον καιρό, να απολαμβάνουν τη θέα από ψηλά, να ανασυγκροτούν τις δυνάμεις τους και να φτάνουν πάλι κάτω. Να κλείνει αυτός ο κύκλος του αγώνα. Σταθμό – σταθμό. Με διαρκή κίνηση. Όπως οι παγετώνες με την αέναη κίνησή τους, αργά και σταθερά. Κι ας φαίνονται ακίνητοι. (υπάρχουν βέβαια και οι πιο γρήγοροι ...)

Το UTMB είναι περισσότερο σύμβολο παρά αγώνας. Ένα εξαιρετικά επιτυχημένο προϊόν, μια παγκόσμια μόδα και μια μηχανή marketing. Τα 174 χιλιόμετρα και τα +9.900 m είναι η επιφάνεια. Από κάτω υπάρχει η ανάγκη του ανθρώπου να βάλει έναν σχεδόν απρόσιτο στόχο μπροστά του και να τον κατακτήσει.

«Ξέρω ότι με επηρεάζεις. Ξέρω πώς λειτουργείς. Και παρ' όλα αυτά, ήρθα!»

Ο αγώνας είναι ultra σε όλα:

• 174Κ
• +9.900m θετική μετρική
• 47 ώρες
• 3 χώρες
• χιλιάδες άνθρωποι, 30% DNF
• τεράστια δημοσιότητα.

Και ταυτόχρονα minimal στο τελικό ζητούμενο:

• Να συνεχίσεις να κινείσαι
• Δε χρειάζεται να τρέχεις όλη την ώρα
• Δε χρειάζεται να είσαι γρήγορος
• Δε χρειάζεται να είσαι πρωταθλητής
• Πρέπει απλώς να συνεχίσεις

Εκεί βρίσκεται όλο το UTMB. Και, κατά μία έννοια, όλο το ultra.

Μπορεί τελικά να λέγεται και UTMB-μανία.

Το σίγουρο είναι ότι τα LONGRUNrid των 30Κ και οπωσδήποτε η θέληση οδηγούν και πάλι τους δρομείς στο βουνό. Σωματικά, ψυχικά και πνευματικά.

Άλλωστε, Όλοι έχουμε ένα βουνό από αισθήσεις και έναν ποταμό από συναισθήματα μέσα μας".

Κωνσταντίνος Ντόλκας

Ritsona Trails