Δεν λέω, είναι μια πολύ όμορφη εικόνα του αθλήματος μας που φυσικά υπάρχει. Μόνο που είναι η μισή εικόνα, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά, που δεν φωτογραφίζεται τόσο εύκολα, αλλά και δεν αφορά τον κόσμο των influencers και του marketing...

Αυτή η πλευρά είναι τα βρεγμένα πόδια μετά από ώρες τρέξιμο στη βροχή. Η λάσπη που έχει φτάσει μέχρι το μεδούλι μας. Τα ρούχα που έχουν βραχεί όσο δεν παίρνει και δεν πρόκειται να στεγνώσουν μέχρι τον τερματισμό. Τα παπούτσια που έχουν γίνει κυριολεκτικά αγνώριστα. Παρένθεση: Κάποτε τέσταρα για ένα review ένα ολόλευκο παπούτσι. Αυτό το χρώμα ήταν και η τελευταία φορά που το είδα, αφού μετά το πρώτο τρέξιμο σε λασπωμένο μονοπάτι απέκτησε εκείνο το ελαφρά κεραμιδί χρώμα που δεν βγαίνει με τίποτα .. λευκό χρώμα σε παπούτσι trail .. φοβερή ιδέα!

Αυτή η πλευρά είναι η μισάνοιχτη μπάρα που έχει λιώσει μέσα στην τσέπη του γιλέκου και το έχει κάνει χάλια, όπως και τα χέρια μας όταν το πιάσουμε να το φάμε. Που έχει γίνει μια συμπαγής μάζα και προσπαθείς να την καταπιείς ενώ δεν μπορείς να φας τίποτα. Το νερό που τελειώνει νωρίτερα από όσο υπολόγιζες και σε κάνει ικανό να πιεις και από γούρνα… με όλες τις συνέπειες που σημαίνει συχνές επισκέψεις σε θάμνους. Η μπάρα ή το gel που σου έπεσε κάτω σε προχωρημένο χιλιόμετρο ενός ultra και σκέφτεσαι να το φας κι έτσι όπως είναι γιατί αλλιώς τερματισμό δεν θα δεις (μην γελάτε, το έχω κάνει δυο φορές .. ). Τα μπατόν που ενώ στο instagram ανοίγουν σε nanosecond, στην πράξη δεν ανοίγουν – ή δεν κλείνουν - με τίποτα όταν θέλουμε από τον ιδρώτα και την κούραση μας.

Το χάσιμο στη διαδρομή και η αγωνία να ξαναβρείς το δρόμο. Ή το να έχεις αμφιβολία σε ένα μονοπάτι ή χωματόδρομο για κάποια ώρα αφού η σήμανση είναι πολύυυυ αραιή. Η αγωνία σε κάτι τέτοιες καταστάσεις απλά σε τσακίζει.

Μια ανηφόρα που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Όλο να βλέπεις το τέλος της και όλο να προβάλει κι άλλη εκεί ψηλά .. κάτι σαν το Θεολόγο στην Ροδόπη ένα πράγμα!

Και φυσικά εκείνη η στιγμή, κάπου αρκετά βαθιά σε έναν αγώνα ή σε μια μεγάλη προπόνηση, που δεν υπάρχει ούτε ωραία θέα, ούτε ωραίο φως ούτε διάθεση για φωτογραφίες, παρότι το τοπίο γύρω μπορεί να είναι συγκλονιστικό. Υπάρχει μόνο κούραση και νεύρα. Πολύ κούραση και πολλά νεύρα!

Και η σκέψη “σήμα κατατεθέν” που λέμε κι εμείς οι παλιότεροι και που σχεδόν όλοι έχουμε κάνει κάποια στιγμή: “Τι κάνω εγώ εδώ”;

Να μην μιλήσουμε για τα πεσίματα. Τις γρατζουνιές, τις φουσκάλες, τις κράμπες, το διαλυμένο στομάχι, τη λάσπη στο πρόσωπο και παντού πάνω μας, τους πόνους στα πόδια και άλλα τέτοια όμορφα που καμία φωτογραφία και κανένα reel δεν μπορούν να αποτυπώσουν. Δεν είναι και όμορφα άλλωστε...

Κι όμως φίλες και φίλοι, ίσως σας φανεί παράδοξο αλλά όλα αυτά δεν είναι η “άσχημη” πλευρά του ορεινού τρεξίματος. Είναι η πραγματικότητα! Είναι το ίδιο το ορεινό τρέξιμο!

Γιατί η αξία μιας εμπειρίας στο βουνό δεν βρίσκεται στη φωτογραφία που θα ανεβάσουμε μετά. Βρίσκεται σε εκείνες τις ώρες που κανείς δεν βλέπει. Στην προσπάθεια που δεν καταγράφεται σε ένα story, αλλά βαθιά στην ψυχή μας. Στη στιγμή που συνεχίζεις ενώ όλα μέσα σου λένε να σταματήσεις. Στην απόφαση να κάνεις ακόμα ένα βήμα, ακόμα μία ανηφόρα, ακόμα ένα χιλιόμετρο.

Τα social media έχουν την τάση να συμπυκνώνουν μια ολόκληρη προσπάθεια σε μερικές τέλειες εικόνες. Δεν είναι κακό αυτό, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η πραγματική εμπειρία είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτές τις εικόνες ή τα βιντεάκια.

Ένας αγώνας 20, 50, 80 ή 180 χιλιομέτρων δεν είναι μόνο η κορυφογραμμή που φωτογραφήθηκε την κατάλληλη στιγμή. Είναι όλα αυτά που περιέγραψα μέχρι τώρα στο άρθρο και δεν φαίνονται στο feed….

Αυτός είναι και ο λόγος που επιστρέφουμε στα μονοπάτια πάλι και πάλι … Γιατί θέλουμε να ξανανιώσουμε την αυθεντική εικόνα του αθλήματος και όχι την τέλεια θέα και το καθαρό πρόσωπο ενός influencer σε ένα reel.

Το ορεινό τρέξιμο, όπως και πολλά άλλα πράγματα στη ζωή, δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται, είναι και όλα όσα συμβαίνουν μέχρι να φτάσουμε εκεί.

Δημήτρης Τρουπής