Αργύρης Παπαθανασόπουλος, Τρέχοντας στον Βόρειο Πόλο...

Ενώ το αεροπλάνο προσγειώνεται σ᾽ένα κομμάτι πάγου , μὀλις 3 μέτρα πάχος και μήκος 800 μέτρων, που επιπλέει στην Αρκτική Θάλασσα και ταξιδεύει με μέση ταχύτητα 1 χιλιόμετρο την ώρα....το GPS μου δείχνει ότι βρισκόμαστε μόλις 35 χιλιόμετρα από τον γεωργραφικό Βόρειο Πόλο, δηλαδή την κορυφή του πλανήτη μας.

 



Σε λίγα λεπτά θα βρεθώ αντιμέτωπος με την χαμηλότερη θερμοκρασία που έχω εκτεθεί στην ζωή μου (-30 C)...και η μέχρι τώρα περιέργεια μεταμορφώνεται σε φοβία. Διλήμματα βασανιστικά σχετικά με το  πόσο ορθή ήταν η επιλογή μου να υποβάλω το σώμα μου σε αυτή την δοκιμασία, δεν μου επιτρέπουν ν᾽απολαύσω την πρωτώγνωρη εμπειρία μιας άφιξης στα πέρατα του κόσμου.

 

 

Τους τελευταίους μήνες διαβάζω με δέος τα κατορθώματα των εξερευνητών του Βόρειου Πόλου κατά την διάρκεια του 19ου – 20ου αιώνα, που με τὀλμη και αποφασιστικότητα, ρίσκαραν τις ζωές τους σε αυτόν τον τόσο αφιλόξενο τόπο, που θα τον παρομοίαζα με μια κινούμενη παγίδα πάγου. Λόγω των θαλάσσιων ρευμάτων, μεγάλα τμήματα πάγου πάνω στην Αρκτική ταξιδεύουν πρός νότιες κατευθύνσεις, και κάθε εγχείρημα να διασχίσεις με τα πόδια την παγωμένη αυτή έρημο θα σε οδηγήσει στην παράδοξη κατάσταση να περπατάς για 20 χιλιόμετρα με Βόρειο προσανατολισμό, και στο τέλος της ημέρας να ανακαλύψεις ότι είσαι στο ίδιο γεωγραφικό στίγμα.

 

 

Σε αυτήν την τόσο ιδιαίτερη περιοχή του όμορφου πλανήτη μας, υπάρχει μια Ρώσικη κατασκήνωση (Barneo), που στήνεται κάθε χρόνο, για μόλις τρείς βδομάδες, περιμένοντας τους σύγχρονους εξερευνήτες, περίεργους τουρίστες, και ανήσυχους επιστήμονες, να πάρουν αυτό που αναζητάνε στο προσωπικό τους ταξίδι.

 

Ανάμεσα σε αυτούς, από το 2002 υπάρχουν και κάποιοι δρομείς που έρχονται να δοκιμάσουν τα όρια τους στην αντοχή των πολικών θερμοκρασιών,  τρέχοντας τον North Pole Marathon, και καλύπτοντας την μαραθώνια απόσταση των 42,2 χιλιομέτρων, σε 10 γύρους των 4,2 χιλιομέτρων έκαστος. Μέ πολύ μικρό αριθμό συμμετοχών τα πρώτα δέκα χρόνια, η διοργάνωση γνωρίζει μια απρόσμενη αύξηση στον αριθμό των συμμετοχών της τα τελευταία πέντε χρόνια, χάρη σ᾽ένα πολύ πετυχημένο marketing, και στην παγκόσμια έκρηξη του δρομικού κινήματος.

 

Με την εγγραφή σου στην διοργάνωση αποδέχεσαι έναν από τους όρους του αγώνα που είναι η πλήρη αβεβαιότητα για την ακριβή ημερομηνία τέλεσης! Φυσικά  ενημερώνεσαι για μια  πιθανή ημερομηνία, η οποία τις περισσότερες φορές αποδεικνύεται ακατάλληλη για την τέλεση του αγώνα.

Φέτος η διοργάνωση μας ενημέρωσε μόλις τρείς μέρες από την αναχώρηση μας, ότι λόγω τεχνικών προβλημάτων, η ημερομηνία τέλεσης θα μεταφερθεί μια εβδομάδα αργότερα! Αυτό συνεπάγεται ακύρωση εισητηρίων, ξενοδοχείων, μεγάλη απώλεια χρημάτων και φυσικά εργασιακό χάος προσπαθώντας ν᾽αλλάξεις την  άδεια σου την τελευταία στιγμή.

 

Σύμφωνα με την διοργάνωση, οι καιρικές συνθήκες φέτος δυσχέραιναν το έργο της ρωσικής ομάδας που με χολυγουντιανό σενάριο δημιουργούν την πιο ξεχωριστή κατασκήνωση βάσης στον κόσμο.

 

Μέτα από ώρες πτήσης στον 90 Βόρειο παράλληλο, και εντοπίζοντας το καταλληλότερο κομμάτι πάγου ικανό να αντέξει στο βάρος από τις πολλαπλές προσγειώσεις-απογειώσεις επιβατικών αεροπλάνων, ξεκινάνε μια ειδική αποστολή πρωτάκουστη και εντυπωσιακή.

 

 

Αλεξιπτωτιστές προσγειώνονται στο επιλεγμένο κομμάτι πἀγου, και στην συνέχεια αρχίζει η πτώση όλων των απαραίτητων υλικών για την κατασκευή του αεροδιάδρομου και της κατασκήνωσης (μικρές μπουλντόζες, τρυπάνια, γεννήτριες, βιολογικές τουαλέτες, snowmobil, φαγητά). Τα σχετικά βίντεο με όλα αυτά τα υλικα πακεταρισμένα να πέφτουν στον αέρα με τελικό προορισμό ένα κομμάτι πάγου που επιπλέει στην θάλασσα, κυριολεκτικά σ᾽εντυπωσιάζουν και διαπιστώνεις γι᾽ακόμα μια φορά ότι ο άνθρωπος δεν έχει όρια στην αναμέτρηση του με κάθε δυσκολία σχετική με το περιβάλλον στο όποιο θέλει να αποικήσει.

 

 

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν το δέος όταν τελικά θα καταφέρεις να φτάσεις σ᾽αυτή την κατασκήνωση, μετά από δυόμιση ώρες πτήσης από το Longyearbyn, που βρίσκεται στο Αρχιπέλαγος Svalbard ( Νορβηγική επικράτεια), μόλις 1300 χιλιόμετρα από τον Βόρειο Πόλο. Καθ᾽όλη την διάρκεια της πτήσης είσαι θεατής ενός απέραντου λευκού τοπίου με τμήματα θάλασσας που προσπαθούν να βρούν ζωτικό χώρο ενώ λιώνουν οι πάγοι.

 

 

Καθώς βγαίνω από το αεροπλάνο, έχοντας καλυμμένη κάθε επιφάνεια του σώματος με πολλαπλά στρώματα ρουχισμού, αισθάνομαι σαν να έχω φτάσει σε κάποιον άλλο πλανήτη με συνθήκες πρωτόγνωρες.

Το κρύο είναι κυριολεκτικά σοκ για τον οργανισμό. Τα ρουθούνια μου στην προσπάθειά τους να φερουν σε πέρας την φυσιολογική λειτουργία τους ( θέρμανση του κρύου εισπνεόμενου αέρα, πριν φτάσει στους πνεύμονες), δημιουργούν ένα αίσθημα φωτιάς , ενώ ένα βάρος στον θώρακα ασκείται επίμονα, δυσχαιρένοντας την αναπνοή. 10 δευτερόλεπτα που θα χρειαστώ για να βγάλω το γάντι μου και να χρησιμοποιήσω το κινητὀ μου στην λήψη φωτωγραφιών, είναι αρκετά για να αισθανθώ την διακοπή κυκλοφορίας στα δάχτυλα κι έναν αφόρητο πόνο. Το κρυοπάγημα είναι αναπόφευκτο αν η έκθεση στο ψύχος παραταθεί για μερικά λεπτά.

 

 

Προτού συνειδητοποιήσουμε που βρισκόμαστε, η διοργάνωση μας ενημερώνει  ότι σε τρεις ώρες ξεκινάει ο αγώνας, τοπική ώρα 10:30μμ...!!! Το περιβάλλον είναι αφιλόξενο και γεμάτο εκπλήξεις, ώστε η διοργάνωση προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την παραμονή μας σε αυτές τις συνθήκες. Έχω ελάχιστο χρόνο για να φάω κάτι και να ετοιμάσω τα υλικά μου που για πρώτη φορά θα δοκιμαστούν σε τέτοιες συνθήκες. Έχοντας διαβάσει δεκάδες blog από συμμετέχοντες προηγούμενων ετών, γνωρίζω ότι όλοι έχουν προβλήματα με την μάσκα προσώπου. Αναφέρουν ότι κατά την διάρκεια του αγώνα θολώνει καθιστώντας πολύ δύσκολή την όραση στο τεχνικό terrain του αγώνα. Αποφασίζω να φορέσω όλα τα υλικά μου και να βγώ να τρέξω για ένα μισάωρο, ώστε να εντοπίσω τυχόν προβλήματα. Μόλις 10 λεπτά είναι αρκετά για να συνειδητοποιήσω ότι και η δική μου μάσκα θολώνει , οδηγώντας με στην δύσκολη απόφαση να τρέξω με εκτεθειμένο το πρόσωπό μου.

 

 

Στις 10:30μμ, με τον ήλιο να μεσουρανεί σαν μια τεράστια φωτεινή μπάλα που γυρίζει 360 μοίρες,  και με την θερμοκρασία ν᾽αγγίζει τους -30C, εξήντα αθλητές από είκοσι χώρες βρίσκονται στην εκκίνηση. Είναι μια στιγμή που ονειρεύτηκα πολλές φορές τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά που οι περιστάσεις με ανάγκασαν να μην συμμετέχω στην περσινή διοργάνωση. Όταν μετατέθηκε ο αγώνας και έπρεπε να αλλάξω βάρδιες και άδειες, πίστεψα ότι μια ανώτερη δύναμη συνωμοτούσε για να μην τρέξω στον Βόρειο Πόλο. Το ότι τελικά ήμουνα στην εκκίνηση, έτοιμος να δοκιμάσω κάτι τόσο πρωτόγνωρο και ακραίο,  με γέμιζε ευγνωμοσύνη και δέος. Στο άκουσμα της αντίστροφης μέτρησης, μια κατακλυσμιαία απελευθέρωση αδρεναλίνης με έφερε σε μια κατάσταση επαγρύπνησης και αποφασιστηκότητας να εξερευνήσω τα ασαφή όρια πνεύματος. Το σώμα έτρεμε από το κρύο αφού η ενδυμασία μου (τρία στρώματα από εσωθερμικό, φλίς, αντιανεμικό) ήταν ελαφριά, αλλά η διοργάνωση ρητά απέτρεπε βαριά ενδυμασία που θα αύξανε την εφίδρωση και την αίσθηση ψύχους. Αισθανόμουνα σαν ένας ταύρος που δεν βλέπει την ώρα να μπεί στην αρένα και να αναμετρηθεί με το πεπρωμένο του!

 

 

3 – 2 – 1 ….. κι ακόμα ένα “ταξίδι“ στο άγνωστο ξεκινούσε! Έχοντας κάνει την έρευνα μου την προηγούμενη μέρα, ήξερα ότι είχα τουλάχιστον δύο αντίπαλους με προσωπικούς χρόνους μαραθωνίου 2:30 / 2:40 που θα έκαναν τη ζωή μου δύσκολη για την κατάκτηση μιας θέσης στο βάθρο.

 

 

Αποφάσισα να ξεκινήσω μ᾽ ένα ρυθμό γρήγορο και στα πρώτα 500 μέτρα διαπίστωσα ότι οδηγούσα τo προπορευόμενο γκρούπ, με  ένα αθλητή να είναι κυριολεκτικά σκιά μου σε κάθε βηματισμό στο χιόνι. Η απόσταση από το δεύτερο γκρούπ μεγάλωνε όλο και περισσότερο, και προσπάθησα να συγκεντρωθώ στην αναπνοή μου. Δυστυχώς το terrain ήταν άκρως απαιτητικό, όπου κάθε βήμα μου χανόταν σ´ένα βαθύ στρώμα χιονιού, και μείωνε τον δρομικό ρυθμό. Μόνο 800 μέτρα της κυκλικής διαδρομής 4,2 χιλιομέτρων, πέρναγαν από τον αεροδιάδρομο και μπορούσες να πιάσεις ένα αληθινό ρυθμό μαραθωνίου. Το υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής ήταν μια πρόκληση που σε κάθε επιπλέον γύρο και με το ποδοπάτημα 60 δρομέων, μεταμορφώνονταν σ᾽ένα οργωμένο χωράφι , με το πόδι να παλεύει να βρει κράτημα και ν´αποφύγει το διάστρεμμα.

 

 

Μόλις μια ώρα είχε περάσει καλύπτοντας 10 χιλιόμετρα, όταν αντιλήφθηκα ότι ο δεύτερος αθλητής είχε πάψει να είναι η σκιά μου. Δεν τόλμησα να γυρίσω πίσω και να δω πως είχε διαμορφωθεί η απόσταση από τον δεύτερο και τρίτο, αλλά προτίμησα να εστιάσω στην αποφυγή τραυματισμού-διαστρέμματος. Κι ενώ όλα ήταν ύπο έλεγχο, παρά το ενοχλητικό κρύο στο πρόσωπο, ξαφνικά αισθάνθηκα τα μάτια μου να κλειδώνουν από τον σχηματισμό πάγου στις βλεφαρίδες. Προσπαθούσα να τα κρατήσω ανοιχτά, ενώ το πεδιό όρασης περιορίζοταν όλο και περισσότερο. Σε μια στιγμή απελπισίας προσπάθησα με τον αντίχειρα του γαντιού μου να πιέσω την περιοχή του ματιού, προκαλώντας ένα δυσάρεστο πόνο στην παγωμένη περιοχή, αλλά καταφέρνοντας να ξανανοίξω τα βλέφαρά μου. Από εκείνο το σημείο και μέχρι τον τερματισμό, θα γινόταν μια απαραίτητη ρουτίνα το σπάσιμο του πάγου ανά είκοσι λεπτά για να καταφέρνω να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά!

 

 

Ακόμα πιο δυσάρεστη έκπληξη ήταν όταν ξαφνικά αισθάνθηκα ότι δεν μπορώ να εισπνεύσω. Τρόμος για πρώτη φόρα κυρίευσε στην μέχρι τώρα ελεγχόμενη διαχείρηση των προκλήσεων, και αδυνατούσα να καταλάβω γιατί δυσκολεύομαι να αναπνεύσω. Αφαιρώντας το γάντι και με τα δάχτυλα να προσπαθούν να καθαρίσουν το πρόσωπο από τον πάγο, διαπίστωσα ότι και τα δύο ρουθούνια ήταν κυριολεκτικά αποφραγμένα από σχηματισμό πάγου στην κοιλότητά τους. Κάθε βαριά εισπνοή μου έπρεπε να διαπεράσει μέσα απο ένα τείχος πάγου πριν φτάσει στους πνεύμονες. Με στιγμιαία ανακούφιση αφαιρώντας τον πάγο, ξαναβρήκα τον αυτοέλεγχο και συνέχισα το μοναχικό μου τρέξιμο, ενώ προσπερνούσα τους αργότερους δρομείς.

 

 

Είχα ολοκληρώσει επτά από τους δέκα γύρους, με 13 χιλιόμετρα να υπολείπονται για την ολοκλήρωση του αγώνα, όταν τα πρώτα σημάδια κούρασης – καταπόνησης άρχισαν να εμφανίζονται. Το χιόνι ήταν πλεόν μια μάζα ανομοιόμορφη που καθιστούσε κάθε πάτημα εξαντλητικό. Κάθε απόθεμα ενεργειακής δαπάνης είχε αναλωθεί, αλλά η ιδέα να μπώ στην ζεστή σκηνή για ένα ρόφημα ή κάποιο τζελάκι... μου προκαλούσε τρόμο. Ήξερα ότι αφήνοντας το αρκτικό ψύχος, αναπληρώνοντας τις θερμιδικές μου απώλειες, και γενικώς ζεσταίνοντας το δοκιμασμένο σώμα μου, δεν θα ξαναέβρισκα την δύναμη να βγω στους -35 και να αναμετρηθώ με το ψύχος. Έτσι πήρα την ριψοκίνδυνη απόφαση να ολοκληρώσω τον αγώνα χωρίς την ελάχιστη τροφοδοσία!

 

Σιγά σιγά το μυαλό άρχισε να σχηματίζει αρνητικές καταστάσεις ως συνέπεια της υπογλυκαιμίας και της πολύωρης παραμονής στο ψύχος. Όλη η ευφορία και ο ενθουσιασμός είχαν αντικατασταθεί από μίζερες σκέψεις. Το ότι ήμουν πρώτος και πιθανώς νικητής δεν ήταν αρκετό για να υπερκεράσει την ξαφνική έλευση μιας αρνητικής ενέργειας. ‘Oλα μ᾽ενοχλούσαν. Τώρα άρχισα να αισθάνομαι το κρύο στα δάχτυλα των ποδιών –χεριών, και στη μέση μου. Προσπαθούσα να βρω κάτι Όλα μ' ενοχλούσαν ... παρακαλούσα ένα τέλος να έρθει σε αυτή την υπερβατική και τόσο δύσκολη μάχη επιβίωσηςθετικό, αλλά μάταιο. Ακόμα και το σοκαριστικό θέαμα ενός υπεράνθρωπου δρομέα που με προσθετικό πόδι, σε μορφή λεπίδας, πάλευε να ισορροπήσει στο ανώμαλο έδαφος, δεν ήταν αρκετό για να με συνεφέρει. Έβλεπα ένα τυφλό δρομέα να προσπαθεί να ακολουθήσει τον σύντροφό του που τον έλκυε - καθοδηγούσε με ένα ιμάντα, κι αναρωτιόμουν πόσο ασαφή και μάλλον απεριόριστα είναι τα ανθρώπινα όρια. Εντούτοις τα προσωπικά μου όρια εκείνη την στιγμή φαινόντουσαν να τελειώνουν και παρακαλούσα ένα τέλος να έρθει σε αυτή την υπερβατική και τόσο δύσκολη μάχη επιβίωσης.

 

 

Μετά από τέσσερις ώρες και τριαντά τέσσερα λεπτά, κατάφερνα επιτέλους να τερματίσω ως νικητής στον Μαραθώνιο του Βόρειου Πόλου. Λίγα μέτρα πριν από τον τερματισμό, η διοργάνωση είχε στήσει τις σημαίες κάθε χώρας που συμμετείχαν. Η γαλανόλευκη κυμάτιζε πρώτη. Τα τελευταία τρία χρόνια είχα σταματήσει να την υψώνω στους αγώνες μου στα πέρατα του κόσμου, πικρά απογοητευμένος από το πολιτικό σύστημα αλλά και από την απαράδεκτη στάση μας σαν λαός να μην είμαστε πρόθυμοι να συνεργασθούμε και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες ενωμένοι.

 

 

Με έντονη την συγκίνηση από την επίτευξη ενός τόσου σπουδαίου στόχου, και με απέραντο αίσθημα αγάπης για τον τόπο που με γέννησε και με διαμόρφωσε σαν προσωπικότητα, αισθάνθηκα σαν υποχρέωση να βάλω την γαλανόλευκη στην κορυφή του κόσμου και να περάσω το δικό μου μήνυμα ...

 

 

Όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε σαν έθνος, όταν με σκληρή δουλειά και ομόνοια αφήσουμε το υπερτροφικό εγώ και τα μικροσυμφέροντά μας, ενώνοντας  τις απίστευτες δυνάμεις μας για να φτιάξουμε μια άλλη Ελλάδα....

 

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Greek runners' @OlympusMarathon @Skyrunning_com race preview! An epic race on the Mountain of Gods!… https://t.co/Qy3aTcBlHe
RT @ultratrailwtour: In 4 days starts @wser, 12th race of the 2019 #UTWT circuit 🔥 🏃‍♂ 100 miles 6000 M+ 📍 Squaw Valley, California, Unite…
@ZaidAit_Oficial @Skyrunning_com @OlympusMarathon Can't wait to meet you @zaidaitmalek at Olympus Mountain in Greece! ⛰️
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Έφτασε η ώρα του Olympus Marathon 2019, Οι Έλληνες στο προσκήνιο!

Olympus Marathon 2019, Από όλον τον κόσμο στο Βουνό των Θεών | Μέρος 2ο, Άντρες

Olympus Marathon 2019, Από όλον τον κόσμο στο Βουνό των Θεών | Μέρος 1ο, Γυναίκες

Η εμπειρία του Fred Olsen Tenerife Blue Trail στα Κανάρια νησιά!

Μια γνωριμία με τα POLO CENTER!

Capell και McRae νικητές στο Mozart 100 με πολλές Ελληνικές συμμετοχές!

Μποτάκια πεζοπορίας SCARPA - SALEWA

Έρευνα: "Σύγκριση συχνότητας εμφάνισης μυοσκελετικών τραυματισμών σε δρομείς Υπερμαραθωνίων δρόμων ασφάλτου και βουνού και πιθανά αίτια πρόκλησής τους"

Απίστευτος Kilian παντός εδάφους!