Οι αγώνες τρεξίματος – στον στίβο, στην άσφαλτο ή στο βουνό – είναι κατά βάση δομημένοι στην λογική της αναμέτρησης του ανθρώπου με το χρονόμετρο. Οι αθλητές ξεκινούν την κούρσα, η οποία έχει προκαθορισμένα χαρακτηριστικά (μήκος, υψομετρική) και αυτός που θα φτάσει πιο γρήγορα στην γραμμή τερματισμού κερδίζει. Φαίνεται σαν να είναι συναγωνισμός μεταξύ των αθλητών, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια μάχη με το χρονόμετρο. Είναι όμως πάντα έτσι; Όπως φαίνεται όχι! Υπάρχουν διοργανωτές που σκαρφίστηκαν μερικές πρωτότυπες και έξυπνες παραλλαγές, δημιουργώντας κάποιους αγώνες με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είτε ο αγώνας δεν έχει προκαθορισμένο τερματισμό και ο αθλητής τρέχει χωρίς να ξέρει πότε τελειώνει, είτε ο νικητής είναι αυτός που μένει τελευταίος έχοντας “ρίξει” έναν κύκλο σε όλους τους υπόλοιπους, είτε ο αγώνας χωρίζεται σε κομβικά σημεία στα οποία “κόβεται” ένα ποσοστό των πιο αργών αθλητών, μέχρι να μείνουν οι πιο γρήγοροι στο τελευταίο κομμάτι.