“Το Χωριό στα Βάθη του Δάσους” – Μια Αλληγορική Ιστορία! Κύριο

Από 09 Ιουλ 2014

Στα βάθη της δάσους, μια ομάδα εξερευνητών, εμπόρων, ιεραπόστολων, φυσιοδιφών, τσιγγάνων και αποτυχημένων θηριοδαμαστών τσίρκων αποφάσισε κατόπιν επιπόνου πορείας πέντε εβδομάδων και παραπλεύρως παραποτάμου που χάιδευε μια αμμουδερή όχθη, να ιδρύσουν ένα χωριό με κύριο στόχο την ενσωμάτωσή τους στη φύση και την επίτευξη μιας ευτυχισμένης και απλής ζωής. Με την πάροδο αρκετών μηνών και αφού προσαρμόστηκαν στο νέο τρόπο ζωής συνειδητοποίησαν ότι τα περισσότερα αγαθά που είχαν συνηθίσει να καταναλώνουν στις πόλεις που ζούσαν ήταν περιττά και η δυναμική της καινούριας - γεμάτης αξία ζωής - ξεπρόβαλλε μπροστά τους με ελπίδα για το μέλλον. Έτσι αγαπήθηκαν, ζευγάρωσαν, γέννησαν και ευημέρησαν.


Το σκληρό πεδίο ευνοούσε την σωματική άσκηση για να επιτυγχάνεται η καλλιέργεια, το ψάρεμα, οι κατασκευές, η άρδευση και η επικοινωνία μεταξύ των περιοχών στις οποίες σιγά σιγά είχε επεκταθεί το χωριό. Ένα πυκνό δίκτυο μονοπατιών άρχισε να σχηματίζεται ώστε να είναι ευκολότερη η πρόσβαση στις μπανανιές, στην περιοχή του κυνηγιού, στα παρόχθια αλιευτικά σημεία, στα σταφύλια, στα μπαμπού, στις αποικίες των πουλιών και των μαϊμούδων, στα δέντρα για την ξυλεία, στα βότανα και στην έξοδο προς τον πολιτισμό.



Στα μονοπάτια αυτά, τα παιδιά που γεννήθηκαν μπουσούλαγαν, μετά περπατούσαν και τελικά έτρεχαν. Μη έχοντας γνωρίσει κάτι άλλο ως πεδίο κίνησης τα παιδιά αντιλαμβάνονταν αυτήν την άσκηση ως κάτι εντελώς φυσικό.



Η ιδέα έπεσε από κάποιον ισπανό ηλικιωμένο πρώην ναυτικό, ονομαζόμενο Κίλιαν, που αναζητούσε τρόπους να περνάει ευχάριστα τις απογευματινές ώρες που οι βροχές ήταν αραιότερες.  «Πάω στοίχημα ότι αυτός ο πιτσιρίκος θα τους περάσει όλους από εδώ ως τα κανόε και πίσω», δήλωσε κοιτάζοντας τα λεπτά και γυμνασμένα πόδια ενός μικρού που σάρωνε την περιοχή κυνηγώντας μια μαϊμού και σέρνοντας πίσω του έναν όχλο από σκυλιά, παιδιά και σκόνη.



Γρήγορα έγινε μόδα και νωρίς το απόγευμα όλα σταματούσαν για να διοργανωθούν οι πρόχειροι αυτοί αγώνες με έπαθλα ψάρια, γλυπτά, ξυλοπάπουτσα, στοιχήματα που πληρώνονταν σε κρασί ή καπνό, κρέας και πετράδια. Σύντομα, ακόμη και οι ετοιμόγεννες έβγαιναν για να παρακολουθήσουν τους τερματισμούς και να πάρουν ένα φιλί στη φουσκωμένη κοιλιά από το νικητή ώστε η γέννα να είναι γρήγορη και το παιδί δυνατό.



Οι κατηγορίες αυξήθηκαν παράλληλα με τους συμμετέχοντες. Υπήρχαν πια αγώνες για παιδιά, άνηβες, έφηβους και νέους, γυναίκες και άνδρες. Έτσι κατέληξε σύντομα να διοργανώνεται κάθε μήνα, παράλληλα με τους μικρότερους καθημερινούς, ένας αγώνας αρκετών χιλιομέτρων με τα πλουσιότερα έπαθλα, προσφέροντας αναγνώριση και κοινωνική καταξίωση στον μικρόκοσμο του χωριού και στον οποίο μπορούσε να λάβει μέρος οποιοσδήποτε είχε κλείσει το δωδέκατο έτος της ζωής του.



Οι επισκέπτες του χωριού, λιγοστοί αρχικά εντυπωσιάστηκαν από την αυτάρκεια και την απλότητα αλλά και ξαφνιάστηκαν ευχάριστα από αυτήν την τελετουργική δρομική συνήθεια των αγώνων. Διέδωσαν επιστρέφοντας με τις περιγραφές τους την κατάσταση που επικρατούσε στο χωριό, προβάλλοντας ως κάτι σχεδόν παγανιστικό την εμμονή στο τρέξιμο, που κέντρισε το ενδιαφέρον των ακροατών τους και σύντομα οι συμμετέχοντες στους αγώνες πολλαπλασιάστηκαν.



Λόγω της αυξημένης συμμετοχής δημιουργήθηκε μια τεράστια αλάνα ώστε να μπορεί να δίδεται η εκκίνηση, περιοχή από την οποία κόπηκαν συνολικά τριακόσια δώδεκα δέντρα και έγινε δωρεά από μια ομάδα συμμετεχόντων ενός πιστολιού  κρότου. Οι επισκέπτες έφεραν τις συνήθειες τους στο δρομικό γεγονός και εκτόξευσαν τον ανταγωνισμό με τα ρεκόρ. Παπούτσια, ρολόγια, ζώνες, κάλτσες, παγούρια, ειδικά ποτά και φαγητά, εστιατόρια ειδικής αγωνιστικής σίτισης και καταστήματα παροχής υπηρεσιών μασάζ φύτρωναν δίπλα στα μανιτάρια του δάσους.

 



Το κύμα αυτό προσέλκυσε επιχειρηματικές ιδέες οι οποίες για να υλοποιηθούν απαιτούνταν νέες κατασκευές για τη φιλοξενία των επισκεπτών, μεγαλύτερο και πυκνότερο δίκτυο για τους αγώνες, ευκολότερους τρόπους πρόσβασης στο χωριό. Δημιουργήθηκε, σε συνεννόηση με την πολιτεία και με χορηγίες εταιρειών που αποφάσισαν να δραστηριοποιηθούν προσβλέποντας στο επικερδές γεγονός, δρόμος που οδηγούσε στο χωριό σε τρεις ώρες από την πρωτεύουσα. Η διοργάνωση πέρασε στα χέρια επαγγελματιών του είδους που εισήγαγε πρωτοποριακές καινοτομίες στη χρονομέτρηση και χάραξη των διαδρομών. Οι συμμετοχές στον πρώτο αγώνα της νέας εποχής άγγιξαν τις χίλιες με παρουσίες δεκαεπτά εθνοτήτων από όλον τον κόσμο.



Στα επόμενα χρόνια ο αγώνας πραγματικά γιγαντώθηκε και η εξαλλαγή εκείνης της ιδέας του Ισπανού επέφερε συνέπειες, οδυνηρές για το περιβάλλον και τους ανθρώπους που ζούσαν σε αυτό. Τα μονοπάτια πλάτυναν από τα χιλιάδες βήματα και η υποβάθμιση του εδάφους έγινε αισθητή από την καταπάτηση των παρακείμενων φυτών. Τα ζώα εξαφανίστηκαν από τον θόρυβο και τα μεγαλύτερα θανατώθηκαν ακολουθώντας μυρωδιές από τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία. Το πλαστικό άρχισε να απαντάται στην περιοχή και η διαταραχή του οικοσυστήματος οδήγησε σε αλυσιδωτές περιβαλλοντικές αντιδράσεις.



Η επαναλαμβανόμενη επιτυχία οδηγούσε χρόνο με το χρόνο σε νέα ρεκόρ συμμετοχών. Εν τω μεταξύ αγώνες ποδηλάτου, κανόε, μαραθώνιοι και υπερμαραθώνιοι τρεξίματος, γρήγορης ανάβασης και κατάβασης ορεινού πεδίου, σκοποβολής, κυνηγιού, αναρρίχησης, χρωματικής αναζήτησης και κολύμβησης έκαναν την εμφάνισή τους καθιστώντας την τοποθεσία συνώνυμη της αγωνιστικής άθλησης. Η επέκταση αυτή κατέστησε μη λειτουργική πια την αυτονομία του χωριού που δίχως επιλογή άρχισε να εισάγει αγαθά.



 Η ευαισθητοποίηση των νέων εντοπίων απέναντι σε αυτή τη ραγδαία αλλαγή μούδιαζε από την εισροή πλούτου. Η ηθική βάση πάνω στην οποία η οικογένεια του χωριού ανέδειξε την επαφή με τη φύση και το σεβασμό σε αυτήν ως πολύτιμο αγαθό είχε πια διαρραγεί. Ακόμη, οι επισκέπτες, ασύνειδοι ως προς την ζημία που προκαλεί η ματαιοδοξία της υπεροχής σε κάποιον από τους αγώνες, μόλυναν τον τόπο με πλαστικά ποτήρια, υπολείμματα και περιτυλίγματα τροφών και γέλης, εξοπλισμού και ενεργειακού αποτυπώματος. Η έλλειψη παιδείας και αισθήματος συλλογικότητας αποτέλεσαν καθοριστικούς παράγοντες. Πιεσμένοι από τον αστικό τρόπο ζωής, οι περισσότεροι ξεσπούσαν σε εγωκεντρικές συμπεριφορές στον λίγο χρόνο που είχαν στη διάθεσή τους, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.



Η λύση άρχισε να υφαίνεται σε θεωρητικό επίπεδο αρχικά.

 



Διαμέσου των επιστημών, της  επιμόρφωσης, παρατήρησης και της διαλεκτικής συζήτησης, σταδιακά ορισμένοι αντιλήφθηκαν την ευθραυστότητα του οικοσυστήματος και τη ναρκοθέτηση του μέλλοντος του χωριού. Ανάλογες ιδέες και δράσεις υιοθετήθηκαν στο εκπαιδευτικό πλαίσιο μπολιάζοντας στους νέους την ιδέα της αρμονίας και συνύπαρξης των ειδών του πλανήτη. Η οικογενειακή εστία αυτών που είδαν την αλήθεια καλλιέργησε διαχρονικά περιβαλλοντική ταυτότητα, αναπόσπαστη από την κουλτούρα του σύγχρονου ανθρώπου.



Οι δραστηριότητες στη φύση αποτέλεσαν πια μορφή έκφρασης η οποία μπόρεσε να υλοποιηθεί σε προσωπικό επίπεδο. Ο εθελοντισμός άνθισε και τα φαινόμενα μόλυνσης των μονοπατιών ελαχιστοποιήθηκαν. Οι διοργανωτές αγώνων αντιλήφθηκαν την πρωτεύουσα σημασία της διατήρησης της μοναδικότητας του χωριού και περιόρισαν τον ανώτατο αριθμό συμμετεχόντων, με κριτήρια επιλογής αθλητών ποιοτικά, στραμμένοι προς μια συνολική εμπειρία, βασισμένη σε πνευματικά οφέλη παρά σε ανταγωνιστικά. Ανέδειξαν το ύφος της περιοχής, την αρχιτεκτονική, τις γεύσεις, τα λουλούδια, τα μονοπάτια και τα ζώα. Ανάλογες προσπάθειες σε διαφορετικά μέρη ικανοποίησαν τη ζήτηση και επιμέρισαν τα οικονομικά οφέλη.



Τα άτομα αντιλήφθηκαν ότι η απόλαυση επιτυγχάνεται δίχως τον ανταγωνισμό που αποτελεί ένα φαγητό πλούσιο και γευστικό, εορταστικό, για λίγες φορές.



Στράτος Ράλλης

Photo ©: listofimages.com, harmonyfdn.ca, travishall54.wordpress.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!