X-Ultra Tihio Race: ο σκληρότερος ελληνικός ultra trail ... μέχρι τον επόμενο!

Επιστροφή μετά από μια τριανταετία περίπου, στα γνωστά αγαπημένα μέρη, που διασχίζαμε  ενθουσιασμένοι κάποια καλοκαίρια  τη δεκαετία του 1990. Μέρη εντυπωσιακά, καλά κρυμμένα στις βαθιές χαράδρες των ψηλών βουνών της περιοχής, που πρέπει να ψάξεις για να τα ανακαλύψεις. Τόποι που μαγεύουν με το φυσικό τους ανάγλυφο, τις ψηλές κορυφές τους, τα απότομα φαράγγια και τις βαθιές χαράδρες. Τα μικρά γραφικά χωριουδάκια, με τους φιλόξενους κατοίκους, τη μεγάλη ιστορία και παράδοση. Μέρη που, ιστορικά, κάηκαν και μάτωσαν. Περιοχές με μεγάλη ποικιλότητα χλωρίδας και πανίδας. Ο λόγος για τη διοργάνωση Tihiorace και τον αγώνα X-ultra Trail 186 χιλιομέτρων και 11.000 μ θετικής υψομετρικής διαφοράς...

Ένα πλάνο που υλοποιείται αργά και μεθοδικά από μια ομάδα πολύ αξιόλογων και καταξιωμένων ανθρώπων στο χώρο τους. Αρκεί να αναφέρω τα ονόματα του Θωμά Ρούμπα, του Λουκά Πρατίλα, του Λευτέρη Παρασκευά, του Απόστολου Μόσχου.

Δεν είναι μόνο όμως ο αγώνας αυτός καθ’ εαυτός. Είναι και το πρωτάθλημα Legendary Ultra Trail, που για πρώτη φορά ξεκίνησε στη χώρα μας. Οι δύο αγώνες (x-ultratrail και panorama) των διοργανώσεων Tihiorace και Frozen Peaks διοργανώνουν από κοινού.

Χ-ultratrail ένας αγώνας που απευθύνεται στους λάτρεις του ορεινού τρεξίματος, με μεγάλη εμπειρία στους ultra, που απαιτεί υπομονή, επιμονή και δύναμη ψυχής. Μια διαδρομή που σε δοκιμάζει από την αρχή μέχρι το τέλος της, σε ένα πολύ σκληρό τεχνικό πεδίο (νομίζω το δυσκολότερο σε παρόμοιους αγώνες).

Επιστροφή λοιπόν στον Αθανάσιο Διάκο Φωκίδας, μετά από τριάντα χρόνια, ένα φθινοπωρινό δειλινό του Οκτώβρη και συνάντηση με τους τολμηρούς πιονέρους  στα γραφικά και φιλόξενα καταλύματα του ιστορικού χωριού. Από το χωριό αυτό καταγόταν ο ήρωας του 1821 Αθανάσιος Διάκος.

Πολύ ησυχία και κάτι δεν μου πάει καλά. Πού είναι ο Ζιαμπάρας, ο φασαριόζος φίλος που κάνει πάντα γνωστή την παρουσία του; Σε λίγο η ησυχία διαταράσσεται από μια φωνή. «Legendary». Ο γνωστός  Δημήτρης Ζιαμπάρας. Αγκαλιές, χαιρετισμοί και στην είσοδο του καταλύματος καταφθάνουν και οι υπόλοιποι αθλητές που έχουν έρθει στον Αθανάσιο Διάκο με οχήματα της διοργάνωσης από το χώρο που θα γίνει ο τερματισμός, το χωριό Τείχιο.


Στη συνέχεια όλοι μαζί μεταβαίνουμε σε ταβέρνα στην γραφική πλατεία  του χωριού, όπου θα γίνει η τεχνική ενημέρωση και θα παρατεθεί γεύμα από την διοργάνωση.

Δεκαπέντε όλοι και όλοι οι αθλητές. Λίγοι σε αριθμό αλλά περήφανοι και ίσως από τους ικανότερους που θα μπορούσαν να λάβουν μέρος σε αυτό το δύσκολο εγχείρημα. Όλοι με πολλά χιλιόμετρα στα πόδια και συμμετοχές σε πολλούς αγώνες ορεινού τρεξίματος.

Η τεχνική ενημέρωση θα γίνει από τον Απόστολο Μόσχο που βρίσκεται εκεί στη θέση του Λουκά Πρατίλα, ο οποίος χάραξε και σηματοδότησε τη διαδρομή και από κάποιο ατύχημα βρίσκεται στο νοσοκομείο. Διεξοδική η ενημέρωση με όλα τα τεχνικά στοιχεία και τις απαραίτητες πληροφορίες και ο Δημήτρης Δημητρίου ζητά πληροφορίες σχετικά με τις θέσεις και την ποσότητα υδροδοσίας.

Στη συνέχεια ακολουθεί δείπνο, το οποίο είναι πλούσιο σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνη. Υπάρχει μια πολύ φιλική ατμόσφαιρα και ο χρόνος περνά γρήγορα και ευχάριστα.

 
Το πρωί της Πέμπτης συγκέντρωση στη πλατεία του χωριού, έλεγχος υποχρεωτικού εξοπλισμού και στις 09:00 πμ δίνεται η εκκίνηση του αγώνα. Η ιστορία του αγώνα αρχίζει να γράφεται. Με τον Γιάννη Ιωάννου έχουμε αποφασίσει να πάμε συντηρητικά τον αγώνα μέσα στα χρονικά όρια, μιας και ο Γιάννης τον επόμενο μήνα θα δοκιμαστεί στον Φειδιππίδιο άθλο. Αθήνα – Σπάρτη – Αθήνα. Κατηφορική διαδρομή μέχρι τη γέφυρα του Μόρνου, σε ένα ειδυλλιακό τοπίο. Εντυπωσιάζουν οι ψηλές κορυφές της Γκιώνας, των Βαρδουσίων και της Οίτης, το φθινοπωρινό  χρώμα των φυλλωμάτων και ο πολύ ζεστός καιρός. Περνάμε τη γέφυρα του Μόρνου και αρχίζουμε την ανάβαση προς το χωριό Στρώμη, που είναι και ο πρώτος σταθμός ανεφοδιασμού στα 11 χιλιόμετρα. Εκεί μας περιμένουν οι άνθρωποι που υποστηρίζουν το Σταθμό, ο Απόστολος Μόσχος και δικοί μου συνοδοί, η Γεωργία, η Χαρούλα και ο Τάκης.

Ανεφοδιασμός, γέμισμα των υδροδοχείων με 3 λίτρα νερό, γιατί ακολουθεί η σκληρή ανάβαση στην κορυφής της Γκιώνας, την Πυραμίδα και όπως μας πληροφορούν δεν θα βρούμε νερό κατά τη διαδρομή. Από το σημείο αυτό αρχίζουν να ξεκαθαρίζουν οι ομάδες των αθλητών. Πρώτος ο Δημήτρης Δημητρίου, τον ακολουθεί ο Φιλάρετος Μπούκης, με τους Νίκο Μπιρμπίλη, Παπαδάτο Διονύση, Κρίγκα Θανάση, μετά άλλη μια ομάδα με τους Παύλο Κραγιόπουλο, Κώστα Χατζηθωμάογλου, Χαρίση Χρήστο, ύστερα η ομάδα των Μαγκίτση Νίκου, Θωμά Ρούμπα, Γιάννη Ιωάννου, Ζιαμπάρα Δημήτρη, Γιώργου Ράϊου, Μιχάλη Παπαδόπουλου και στο τέλος έχει μείνει μόνος ο Θέμης Κοζανίτης.

Ανάβαση προς το διάσελο της Γκιώνας, μέσα σε ελατόδασος, πότε από χωματόδρομο και πότε από ανηφορικό μονοπάτι. Προς έκπληξη βρίσκουμε τρεχούμενο νερό και φυσικά ξεδιψάμε. Στο σημείο αυτό έχουν αποσπαστεί από το δικό μας γκρουπ ο Ράϊος με τον Ζιαμπάρα.  Μεσημέρι Πέμπτης βρισκόμαστε στο διάσελο της Γκιώνας και από εκεί πρέπει να ανεβούμε στην κορυφή της, την Πυραμίδα στα 2.510 μ όπου μας περιμένει ο Λευτέρης Παρασκευάς για να μας καταγράψει και να μας εφοδιάσει με νερό και κόλα, που με πολύ κόπο ανέβασε το προηγούμενο βράδυ. Δύσκολη ανάβαση, κάτω από καυτό ήλιο. Στο κομμάτι αυτό, από διάσελο μέχρι την κορυφή, συναντάμε κατά την ανάβαση, τους υπόλοιπους αθλητές που προπορεύονται και οι οποίοι κατεβαίνουν. Ευχόμαστε ο ένας στον άλλον καλή συνέχεια και κουράγιο. Η θέα από την κορυφή της Γκιώνας σε εντυπωσιάζει. Πανοραμική άποψη όλης της περιοχής. Πραγματική μαγεία. Τα Βαρδούσια, η Οίτη, ο Παρνασσός και όλα τα χωριά της περιοχής. 

Στη Πυραμίδα της Γκιώνας

Μας καλωσορίζει και μας ξεδιψά ο Λευτέρης, βγαίνουν οι αναμνηστικές φωτογραφίες και αρχίζουμε την πολύ απαιτητική κατάβαση στο καταφύγιο της Γκιώνας. Στη διαδρομή συναντάμε τον Θέμη Κοζανίτη που ανεβαίνει και του ευχόμαστε καλό κουράγιο. Φτάνουμε στο διάσελο της Γκιώνας και κατηφορίζουμε απότομα προς το ομώνυμο καταφύγιο. Εκεί θα βρούμε τρεχούμενο νερό που θα μας ξεδιψάσει και θα ακολουθήσουμε το μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στη χαράδρα Ρεκά.

Πήρε το όνομα του από το ρήμα ρεκάζω που σημαίνει, κλαίω δυνατά, σκούζω.  Κάπως έτσι θα ακούγονταν ο θόρυβος όταν το φαράγγι γέμιζε νερά και κατέβαζε βράχια και άμμο, όταν πλημμύριζε. Μεγάλο σε μήκος, σκληρό και εντυπωσιακό, με πολλές πέτρες, φιδογυρίζει πότε στα δεξιά και πότε στα αριστερά του φαραγγιού. Υπάρχουν κάθετες ορθοπλαγιές και προς την έξοδό του καταλήγει σε κοίτη με χαλίκι που οδηγεί στο δεύτερο σταθμό ανεφοδιασμού τη Βίνιανη. Εκεί θα μας υποδεχτούν με πολλά χειροκροτήματα οι κάτοικοι του χωριού και οι συνοδοί μου. Ο σταθμός έχει ζεστή κρεατόσουπα, γλυκοπατάτες, φρούτα, γλυκά, αναψυκτικά. Ανεφοδιαζόμαστε και επειδή πλησιάζει το βράδυ βγάζουμε και τους φακούς κεφαλής που θα ανάψουμε σε λίγη ώρα.

Βίνιανη

Αναχώρηση από τη Βίνιανη, αφού ευχαριστήσουμε τους υπέροχους εθελοντές για την θερμή υποστήριξή τους και ακολουθώντας βατό ανηφορικό χωματόδρομο, βγαίνουμε τον κεντρικό δρόμο Λαμίας – Άμφισσας. Διασχίζουμε το δρόμο και δεξιά μπαίνουμε σε πολύ ανηφορικό μονοπάτι, μέσα σε δάσος Κατά τη διαδρομή προς την Αγόριανη, ο Θωμάς Ρούμπας, που ξεκίνησε με πρόβλημα στον προσαγωγό δηλώνει ότι θα εγκαταλείψει στο Πολύδροσο. Την ίδια απόφαση παίρνει και ο Νίκος Μαγκίτσης. Μένουμε μόνοι ο Ιωάννου κι εγώ. Πότε σε χωματόδρομο και πότε σε πολύ κατηφορικό μονοπάτι φτάνουμε στο χωριό Αγόριανη. Είναι το 60ο χιλ στα 850 μ. Στην κεντρική πλατεία είναι ο Απόστολος Μόσχος που μας υποδέχεται. Τον ενημερώνουμε ότι ακολουθούν οι Μαγκίτσης και Ρούμπας και ότι προτίθενται να εγκαταλείψουν. Κατηφορίζουμε προς το Πολύδροσο περνώντας μέσα από δάση και ξέφωτα και κάποια στιγμή μια μαύρη σκιά μας κόβει το δρόμο. Ένα αγριογούρουνο τρομαγμένο τρέχει από το γιατάκι του προς την αντίθετη κατεύθυνση. Υπάρχουν πολλά ίχνη από σκαψίματα αγριόχοιρων στην περιοχή. Σε κάποιο ξέφωτο, ένα σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι ξεπροβάλλει στον αυχένα των απέναντι κορυφών και κάνει το τοπίο ειδυλλιακό. Περίπου μεσάνυχτα φτάνουμε στο Πολύδροσο. Είναι ο πρώτος Κεντρικός Σταθμός Ανεφοδιασμού. Δεν μας ενθουσιάζει ιδιαίτερα  και συνεχίζουμε  την πορεία μας.

Σκληρή ανάβαση και στο Άνω Πολύδροσο, που φαίνεται έρημο, σε ξωκλήσι στην είσοδο του χωριού η νύστα μας ξεπερνάει. Αποφασίζουμε με τον Γιάννη Ιωάννου να κοιμηθούμε μέσα στο ξωκκλήσι. Είναι ζεστά και είμαστε προφυλαγμένοι από την υγρασία. Μπαίνουμε μέσα στις αλλουμινοκουβέρτες και για στρώμα βάζουμε κάτι μαξιλάρια που βρήκαμε στις καρέκλες. Ο Γιάννης βάζει το ξυπνητήρι και μας παίρνει αμέσως ο ύπνος. Σε μισή ώρα ξυπνάμε αλλάζουμε ρούχα και συνεχίζουμε για την δεύτερη μεγάλη ανάβαση του Παρνασσού. Κινούμαστε μέσα σε πυκνό δάσος σε πολύ σκληρή ανηφόρα κα σε διαδρομή που έχει χαραχθεί για mountain bike. Βγαίνουμε σε άσφαλτο που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο Παρνασσού στη Φτερόλακα.

Στην Φτερόλακα

Είναι ξημερώματα Παρασκευής και τα μάτια μας κλείνουν από τη νύστα. Με κλειστά μάτια από τη νύστα κάνουμε ζιγκ – ζαγκ και κοντεύουμε να πέσουμε. Ο Γιάννης που έχει nes cafe, κτυπάει ένα frappe που τον πίνουμε για να μας τονώσει. Το είχαμε ξανακάνει και σε άλλους αγώνες και είχε αποτέλεσμα. Φτάνουμε ξημέρωμα πλέον στο χιονοδρομικό της Φτερόλακας, ύστερα από ανάβαση πολύ απότομης πλαγιάς. Παίρνουμε το χωματόδρομο προς την κορυφή Λιάκουρα. Κάποια στιγμή αφήνουμε το χωματόδρομο που κάνει μεγάλο κύκλο, ανεβαίνουμε πολύ απότομα πλαγιά για να φτάσουμε στη βάση της Λιάκουρας. Εκεί μας περιμένουν ο Λευτέρης Παρασκευάς με τη Χαρούλα Χατζηιωάννου (maomao mao). 

Λίγο πριν την Λιάκουρα

Εκεί αρχίζει μια εντυπωσιακή, απότομη αλλά σύντομη ανάβαση μέχρι την κορυφή Λιάκουρα 2.457 μ. Σ’ αυτό το σημείο βρίσκονται δύο εθελοντές της διοργάνωσης. Πανοραμική θέα όλης της περιοχής. Κατάβαση πάλι στη βάση. Εφοδιασμός με νερό και κόλα, χαιρετάμε τον Λευτέρη και τη Χαρούλα και ξεκινάμε για το πέρασμα από τον Γεροντόβραχο και τα Κελάρια  Παρνασσού για να φτάσουμε ύστερα από σκληρή κατάβαση στο καταφύγιο Δέφνερ.

Στην Λιάκουρα του Παρνασσού

Εκεί μας υποδέχεται ο πολύ πρόσχαρος κος Σταμέλος με τη γυναίκα του και έναν πολύ εξυπηρετικό νεαρό εθελοντή, τον Κώστα, που γίνεται κομμάτια για να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Τρώμε μανιταρόσουπα και μας ετοιμάζει ομελέτα. Εφοδιαζόμαστε και παίρνουμε το μονοπάτι που πολύ απότομα μέσα σε υπέροχο δάσος μας κατεβάζει στο χωριό Λιβάδι με τα εντυπωσιακά σαλέ. Σε λίγη ώρα από πολύ τεχνικό μονοπάτι βρισκόμαστε πάνω από τους Δελφούς. Είναι μεσημέρι και ο καυτός ήλιος με τη ζέστη και τα πυρωμένα βράχια κάνουν τη ζωή μας δύσκολη. Κατεβαίνουμε αρχαίο πετρόχτιστο  μονοπάτι μέχρι τους Δελφούς. Ακολουθούμε την κατηφορική διαδρομή μέχρι τον ελαιώνα της Ιτέας.

Η θέα από την Λιάκουρα

Εκεί υπάρχουν διάφορες σημάνσεις για τη δακοκτονία και χάνουμε για λίγο τη διαδρομή. Προσανατολιζόμαστε γρήγορα επειδή γνωρίζουμε την περιοχή και αφού περάσουμε τον κεντρικό δρόμο Ιτέας – Άμφισσας παίρνουμε την ανηφόρα για το χωριό Σερνικάκι. Στην πλατεία του χωριού μας υποδέχονται κάτοικοι, με ενθουσιασμό και θαυμασμό γι’ αυτό που κάνουμε. Θέλουν να βγουν φωτογραφίες μαζί μας και φυσικά δεν τους χαλάμε το χατίρι. Από το Σερνικάκι αρχίζει μια πολύ δύσκολη ανάβαση και ένα δύσκολο πέρασμα από τις γνωστές πόρτες. Υπέροχη θέα από ψηλά όλης της περιοχής της Άμφισσας με τους ελαιώνες και τους Δελφούς. Τα πρώτα φώτα ανάβουν και εμείς τους φακούς κεφαλής. Το πέρασμα από τις πόρτες οδηγεί σε κάμπο και σχετικά εύκολα φτάνουμε στο δεύτερο κεντρικό σταθμό  στην Αγία Ευθυμία σε ταβέρνα του χωριού. Φτάνουμε δύο ώρες νωρίτερα από το χρονικό όριο  αποκλεισμού. Εκεί συναντάμε και την ομάδα που κάνει «σκούπα» και ένας από αυτούς, ο Αλέξης Κοντοχρήστος, θα μας ακολουθήσει στο εξής, γιατί είμαστε οι τελευταίοι του αγώνα. Εκεί συναντάμε και τον Θέμη Κοζανίτη ο οποίος έχει αποκλειστεί προηγούμενα λόγω χρονικού ορίου. Τον συγχαίρω για την υπομονή και το κουράγιο του που έφτασε μέχρι εδώ.  

Ανεφοδιαστήκαμε, μας έφυγε ένα άγχος που είχαμε να περάσουμε το χρονικό όριο  αποκλεισμού και ξεκινάμε βραδιάτικα για τον επόμενο σταθμό της Βουνιχώρας.  Ψηλά στην πλατεία του χωριού μάς περιμένουν οι εθελοντές, καλόκαρδοι και εξυπηρετικοί. Πίνουμε nes cafe και ξεκινάμε. Σκληρή ανάβαση στο όρος Κοκκινάρι, με θέα τη λίμνη του Μόρνου, αλλά επειδή είναι βράδυ εμείς δεν βλέπουμε τίποτε. Ακολουθεί η πλέον σκληρή και απαιτητική κατάβαση στο χωριό Μαλανδρίνο. Κάθετο, σαθρό τερέν με εναλλαγές χώματος και πέτρας. Το τοπίο φωτίζεται από τα χαρακτηριστικά φώτα των φυλακών της περιοχής. Με πολύ κόπο και μεγάλη προσοχή φτάνουμε στην πλατεία του Μαλανδρίνου. Είναι μεσάνυχτα και μας περιμένουν μόνο οι εθελοντές του σταθμού. Φεύγουμε για τον επόμενο σταθμό της ιστορικής Βραΐλας. Σχετικά εύκολα φτάνουμε στις 04:00 το πρωί στο σταθμό που τον επανδρώνουν οι δικοί μας υποστηριχτές, ο Τάκης, η Χαρούλα και η Γεωργία. Πέφτουμε για ύπνο για μία ώρα στο σταθμό, αλλάζουμε ρούχα, τρώμε την χορταστική κοτόσουπα του Τάκη και στις 06:15 πμ αναχωρούμε από τη Βραΐλα. Κάνει ψύχρα και έχει υγρασία. Μικρή κατηφόρα και ανάβαση από χωματόδρομο ανάμεσα σε δύο λόφους, το Βούνι και το Αετοβούνι. Στο τέλος του χωματόδρομου απότομη κατάβαση, όπου υπάρχει σχοινί για ραπέλ και ακολουθούμε το πολύ γραφικό μονοπάτι του Βαθυρέματος που είναι και η διέξοδος προς την ορεινή Δωρίδα. Το ξημέρωμα μας βρίσκει στην έξοδο του Βαθυρέματος. 

Τρίκορφα

Από εδώ το τοπίο ηρεμεί αλλά υπάρχουν πολλά μικρά πλην κοπιαστικά ανεβοκατεβάσματα μέχρι τις κορυφές Τρίκορφα με τις ανεμογεννήτριες και την καταπληκτική θέα του Κορινθιακού κόλπου από τη μια και τη λίμνη Μόρνου από την άλλη και τις κορυφές των Βαρδουσίων, της Γκιώνας και της Οίτης. Στο σημείο αυτό αλλάζει και η «σκούπα» και μας ακολουθεί ο Γρηγόρης Τσαλαφούτας, πρωταθλητής του mountain Bike. Κατά την διαδρομή συναντιόμαστε με πολλούς κυνηγούς που κυνηγούν στην περιοχή. Χαιρετιόμαστε και αυτοσαρκαζόμαστε. «Ο καθένας με τη τρέλα του».

Η θέα από τα Τρίκορφα, στο βάθος Βαρδούσια - Γκιώνα

Μεσημέρι φτάνουμε στο χωριό Ποτιδάνεια. Εκεί μας περιμένουν ο Απόστολος Μόσχος και ο Θωμάς Ρούμπας. Ξεκινάμε για το τελευταίο μέρος της περιπέτειάς μας για τον τερματισμό, στο Τείχιο. Ανάβαση μέσα από δάσος φυλλοβόλων, με πολλές καστανιές και κάστανα πεσμένα στο έδαφος. Η διαδρομή ανεβοκατεβαίνει και φτάνουμε τρέχοντας πλέον στο χωριό Παλαιοξάρι. Έχουμε ανακτήσει δυνάμεις και η χαρά του τερματισμού μας δίνει φτερά στα πόδια. Από το Παλαιοξάρι μέχρι το Τείχιο μας ακολουθεί ο Γιάννης Κούτσικος. Στις 15:30 μας υποδέχονται στην είσοδο του χωριού οι συνοδοί μας και ο Λευτέρης Παρασκευάς με τον Θανάση Ρούμπα καθώς και κάτοικοι του χωριού. Ανάβαση ένα χιλιόμετρο μέσα στο χωριό και τερματισμός στο θεατράκι με παρόντες όλους τους άλλους συναθλητές που είχαν ήδη τερματίσει. Χειροκροτήματα και αγκαλιές, χαρά, ανακούφιση και συγκίνηση. Άλλος ένας επιτυχημένος τερματισμός.

Ακολουθεί φαγητό με όλους τους αθλητές, εθελοντές, συντελεστές, στον χώρο της κατασκήνωσης και οι βραβεύσεις και αθλοθετήσεις της διοργάνωσης Tihiorace και του πρωταθλήματος Legendary ultra trail.

Πιστεύω πως είναι η δυσκολότερη, απαιτητικότερη διαδρομή ορεινού τρεξίματος, σε ένα ιδιαίτερο φυσικό τοπίο, υποστηρίζεται από εξυπηρετικούς εθελοντές με μεγάλη διάθεση και χαμόγελο, διοργανωτές με όραμα και διάθεση προσφοράς.

Συγχαρητήρια στους νικητές και σε όσους κατάφεραν να τερματίσουν τον αγώνα, για τις επιδόσεις και την  προσπάθεια τους, καθώς επίσης και σε όσους δεν κατάφεραν να τερματίσουν για την υπομονή και το κουράγιο τους. Πολλά μπράβο και στους ηρωικούς  νικητές του πρωταθλήματος Legendary.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

Wonder Run – Ένα διαφορετικό project, με φιλανθρωπικό σκοπό από τον Θωμά Πουρλίδα και με τη στήριξη του… https://t.co/Zi9osSAXMG
Naxos Sea Kayak Symposium: Ο Μανώλης Λουδάρος μας μιλάει για το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Καγιάκ στην Ελλάδα, το οποίο… https://t.co/tQ1my0N0L7
Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 3ο), από τον Ιωάννη Δαγκόγλου για το… https://t.co/DTdsyObZIR
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

Τα «γρήγορα πιστόλια» πέταξαν στο Παγκόσμιο της WMRA στην Παταγονία

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις του (Μέρος 8ο)!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 7o)!

Σακίδια GREGORY, η σπουδαία μάρκα σακιδίων πλέον και στην Ελλάδα!

Wonder Run – Ένα διαφορετικό project!

Naxos Sea Kayak Symposium: Ο Μανώλης Λουδάρος μας μιλάει για το πρώτο Διεθνές Συμπόσιο Καγιάκ στην Ελλάδα!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 6o)!

Παναγιώτης Παναρίτης, το μέλλον του Ελληνικού ultra trail του ανήκει!

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 4ο & 5ο)

SUUNTO 9 BARO + HR BELT: Μπαταρία, καινοτομίες και επιδόσεις στο μάξιμουμ (update Νοεμβρίου 2019)!

3η Πανελλήνια Συνάντηση Μονοπατιών στο Μέτσοβο 2 & 3 Νοεμβρίου

Προετοιμασία Μαραθωνίου - 10 ερωτήσεις και οι απαντήσεις τους (Μέρος 3ο)