Το 1912 το μικρό φαλαινοθηρικό "Αγία Άννα" ξεκίνησε το ταξίδι του από τη βόρεια Ρωσία με την ελπίδα να φτάσει μέχρι το Βλαδιβοστόκ από το "βορειοανατολικό πέρασμα" δηλαδή από τα παγωμένα νερά του Αρκτικού ωκεανού βόρεια της Σιβηρίας. Στην πορεία του το πλοίο παγιδεύτηκε στους πάγους κι άρχισε να παρασύρεται βόρεια. Μετά από 18 μήνες αποκλεισμού και με εφόδια που δεν επαρκούσαν για έναν ακόμα χειμώνα, ο Albanov δεύτερος καπετάνιος του πλοίου, ζήτησε την άδεια να κατασκευάσει ένα καγιάκ και ένα έλκηθρο, για να αναζητήσει βοήθεια στον νότο. Αρκετοί αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν ενώ ο καπετάνιος με λίγους απ το πλήρωμα έμειναν στο πλοίο, ελπίζοντας ότι τα ρεύματα τελικά θα οδηγήσουν το παγιδευμένο πλοίο τους σε νοτιότερες θάλασσες. Αυτοί δεν βρέθηκαν ποτέ.

Δεκατρείς ξεκίνησαν ένα επικίνδυνο ταξίδι προς το νότο για να βρουν σωτηρία, χωρίς χάρτες και εξοπλισμό. Δυστυχώς μόνο δύο κατάφεραν να επιζήσουν. Το ημερολόγιο του Αλμπάνωφ, ήταν η βάση για το βιβλίο που γράφτηκε λίγα χρόνια αργότερα και μεταφράστηκε στα Γαλλικά. Στο βιβλίο περιγράφεται η δοκιμασία της ομάδας, η άγρια ζωή του αρκτικού, οι χιονοθύελλες που κατέβαλαν τους άνδρες στην πορεία τους και οδήγησαν τους 11 από τους 13 στον θάνατο, στους τρεις μήνες που κράτησε η απεγνωσμένη πορεία τους.