Earth Cycle - Ο Βασίλης Μεσιτίδης στο γύρο του κόσμου με ποδήλατο (Ασία)

Από 16 Μάι 2005

Τα ταξίδια με ποδήλατο γύρω απ τον κόσμο είναι μια παλιά ιστορία, που σαγηνεύει πολλούς σαν ιδέα αλλά όπως είναι φυσικό ελάχιστους απ αυτούς μόνο καταφέρνει να τους κάνει πρωταγωνιστές. Στο εξωτερικό δεν είναι και τόσο ελάχιστοι εκείνοι που αποπειρώνται να γυρίσουν τον κόσμο ποδηλατώντας, μόνοι ή με παρέα. Μια περιπέτεια που στοιχίζει περισσότερο χρόνο και λιγότερο χρήμα. Το σενάριο είναι περίπου γνωστό και αρκετά προβλέψιμο: ποδηλατούμε όσο χρειάζεται για να μετακινούμαστε και να προχωρά το ταξίδι έστω και ελάχιστα. Ο εξοπλισμός είναι εντελώς βασικός και η πορεία αρκετά χαλαρή για να χωράει πολλές εμπειρίες στα μέρη απ όπου περνά η διαδρομή. Η σχεδόν άγνωστη για το ελληνικό κοινό περιπέτεια του Γύρου του Κόσμου με ποδήλατο, ήρθε αυτές τις μέρες να μας χτυπήσει την πόρτα. Ένας Έλληνας αποφάσισε να αποτολμήσει αυτό το εγχείρημα και μάλιστα θέτοντας πολύ ψηλές προδιαγραφές. Πάνω από 50.000 χιλιόμετρα και περισσότερο από δύο χρόνια χωρίζουν τον Βασίλη Μεσιτίδη από το μεγάλο όνειρο.

 

9 Σεπτεμβρίου 2005 - Sydney, Αυστραλία [ΚΜ-16100, Ημέρα 128η] Ουσιαστικά νέα από τον Βασίλη έφτασαν μόλις χθες. Βρίσκεται στο Σίδνευ και θα ξεκουραστεί για 1-2 ημέρες πριν συνεχίσει για Μελβρούρνη, όπου για να φτάσει χρειάζεται ακόμα 1000 χιλιόμετρα στις ανατολικές ακτές τις ηπείρου. Η είδηση έρχεται από την ενημέρωση που έκανε στο Α-Ζ σχετικά με τα μελλοντικά του σχέδια για το υπόλοιπο ταξίδι του γύρω απ τον κόσμο. 

Να τι γράφει στο τελευταίο mail του στις 9/9: "Βρίσκομαι στο Sydney και αύριο πρωί αναχωρώ για τα τελευταία 1050 χλμ στην Αυστραλία. Τα χιλιόμετρα μέχρι τώρα είναι 16.100 και θα ξεπεράσω τα 17.000 μέσα σε μία εβδομάδα. Την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου πετάω για Νέα Ζηλανδία. Θα κάνω το γύρο του Νότιου και του Βόρειου Νησιού. Έχω πλέον αγοράσει αεροπορικό εισιτήριο για το γύρο του κόσμου, κάτι που έπρεπε να κάνω νωρίτερα –κάλλιο αργά παρά ποτέ. Άλλωστε δεν ήξερα αν θα μπορούσα να τα καταφέρω, αλλά πλέον είμαι σίγουρος, εκτός απροόπτου. Το πολύ μέσα σε τρεις εβδομάδες θα πρέπει να έχω τελειώσει τη ΝΖ. Από εκεί πετάω για Vancouver στον Καναδά, όπου θα ποδηλατήσω για λίγες μέρες για να πάω να δω κάποιους μακρινούς συγγενείς. Έπειτα πετάω στην άλλη μεριά του Καναδά, στο Μontreal και αρχίζω την κάθοδο μέσω ΗΠΑ, Μεξικού και Κεντρικής (Λατινικής) Αμερικής προς τη Νότια. Εκεί θα κατέβω μέχρι τη Χιλή και θα περάσω τις Άνδεις για Αργεντινή και θα ανέβω βόρεια μέχρι το Rio de Janeiro στη Βραζιλία. Από εκεί πετάω για Λισσαβόνα, όπου θα κάνω έναν μικρό γύρο της χώρας. Τέλος, πετάω για Stockholm Σουηδία, απ όπου θα αρχίσω την κάθοδο μέσω Δανίας, Γερμανίας, Ολλανδίας, Βελγίου, Γαλλίας και Ισπανίας, με προορισμό την Αφρική. Εξαιτίας ζητημάτων ασφάλειας σε αρκετές χώρες της Αφρικής αλλά και του κόστους (βίζες), θα κάνω μόνο το κομμάτι Μαρόκο – Αλγερία – Τυνησία και από εκεί θα περάσω Σικελία και θα φτάσω Ηγουμενίτσα με καράβι. Τέλος θα κατέβω μέχρι την Καλαμάτα και θα ανέβω μέχρι τη Θεσσαλονίκη μέσω Αθήνας. Πιστεύω ότι με τον ρυθμό που έχω θα έχω τελειώσει μέχρι τον επόμενο Ιούλιο-Αύγουστο".

30 Αυγούστου 2005 - Rockhampton, Αυστραλία [ΚΜ-14630, Ημέρα 117η](Ελλάδα, 07.09.05) Φτωχά τα νέα από τον Βασίλη, που πριν από μέρες βρισκόταν στα όρια των σωματικών και ψυχικών αντοχών του. Κάπου στην ανατολική Αυστραλία, με ισχυρούς ανέμους να κοντράρουν την προσπάθειά του, λύγισε προς στιγμήν αλλά τελικά αποφάσισε να μην σταματήσει «…να πηγαίνει κόντρα στη φύση». Οι άνεμοι ξεπερνούσαν σε ένταση και τα 50 χιλιόμετρα. Στις 30 Αυγούστου βρισκόταν στο Rockhampton και χρειαζόταν άλλα 1650 χιλιόμετρα μέχρι το Sydney. Κάτι που τον βοήθησε στη δύσκολη προσπάθειά του είναι ένα μικρό ραδιόφωνο, που του κρατά παρέα τις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς στους ερημικούς δρόμους της Αυστραλίας. Γράφει στο mail του της 30.08.05 «…Δεν μπορώ να περιγράψω την ταλαιπωρία που έχω ζήσει στην Αυστραλία… Πηγαίνω κόντρα στη φύση!!! Αλλά το παλεύω και δε θα σταματήσω. Το σώμα δυσκολεύεται, το ίδιο και το πνεύμα. Τώρα έχω ραδιόφωνο όμως και ξεχνιέμαι λίγο».

19 Αυγούστου 2005 - Βόρεια Εδάφη, Αυστραλία [ΚΜ-12879, Ημέρα 106η] > Δύσκολες μέρες στη βόρεια Αυστραλία περνά ο Βασίλης, διασχίζοντας ερημικές εκτάσεις χωρίς τέλος. Εδώ και 15 ημέρες ξεκίνησε την πορεία του από το Darwin στο βόρειο τμήμα της ηπείρου και μέχρι προχθές ποδηλατούσε ατέλειωτα μονότονα χιλιόμετρα σε μια πολιτεία της χώρας που το πλέον χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η απομόνωση. Τα Northern Territories (Βόρειες Εκτάσεις ή Βόρεια Εδάφη), όπως μαρτυρεί και η ονομασία τους, αποτελούν μια έρημη έκταση οκτώ φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα, με πληθυσμό μόλις 200 χιλιάδες κατοίκους (οι μισοί απ αυτούς ζουν στο Darwin, την πρωτεύουσα της πολιτείας)! Με δεδομένη την αραιοκατοίκηση της περιοχής αλλά και τον ερημικό χαρακτήρα της φύσης, ο Βασίλης είναι απόλυτα δικαιολογημένος να παραπονιέται στο μήνυμά του για έλλειψη νερού και τροφής, για τα πρώτα 2000 χιλιόμετρα. Παρόλα αυτά δεν λείπει το ελληνικό στοιχείο, όπως και στην υπόλοιπη (κυρίως) Αυστραλία. Έλληνες ήταν σχεδόν οι πρώτοι άνθρωποι που συνάντησε φτάνοντας και ο οποίοι τον φιλοξένησαν για τέσσερις μέρες στο σπίτι τους, μέχρι να φτάσει αεροπορικά το ποδήλατό του –μεταφορά που απ ότι αναφέρει του στοίχισε «μια περιουσία». Φτάνοντας το τελευταίο στο αεροδρόμιο ο Βασίλης φρόντισε να το επιδιορθώσει πρώτα, αλλάζοντας το στεφάνι του πίσω τροχού, το οποίο ράγισε μετά από τις τελευταίες προσπάθειες να σφίξουν οι ακτίνες πάνω του. Πριν το ξεκίνημα από την πόλη σε ανατολική κατεύθυνση, οι οικοδεσπότες του (πιθανόν) φρόντισαν να διαδώσουν το σημαντικό νέο στην κοινωνία της πόλης και κάποιοι ενημέρωσαν τα media για τον Έλληνα που έφτασε εκεί κάνοντας το γύρο του κόσμου με ποδήλατο κι έτσι ο Βασίλης μίλησε σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό και σε μια εφημερίδα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι στο άλλο άκρο της Αυστραλίας, εκεί που το ελληνικό στοιχείο έχει έντονη παρουσία, η δημοσιότητα του εγχειρήματός του θα είναι ακόμα μεγαλύτερη.
Ο Βασίλης συνάντησε και συναντά κάθε τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, που όπως ο ίδιος τριγυρνούν στους μικρούς και μεγαλύτερους δρόμους του κόσμου. Όπως η περίπτωση ενός 79χρονου που πεζοπορεί (με υποστήριξη) κατά μήκος της ηπείρου, με σκοπό μάλιστα τη συγκέντρωση χρημάτων για φιλανθρωπικό σκοπό. Βέβαια δεν λείπουν κι εκείνοι που πάνε «διαβασμένοι», γνωρίζοντας τι ακριβώς θέλουν και πώς θα το πετύχουν. Όπως οι ποδηλάτες που συνάντησε πριν από λίγες μέρες και κατευθύνονται αντίθετα απ ότι εκείνος, γνωρίζοντας ότι οι επικρατούντες άνεμοι αποτελούν εμπόδιο σε μια επιλογή όπως αυτή του Έλληνα ‘συναδέλφου’ τους. Όμως δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθεί ακόμα περισσότερο, προσπαθώντας να βρει λύσεις στις δυσκολίες της πορείας του. Οι οδηγοί των campers (αυτοκινούμενων τροχόσπιτων) σταματούν και τον βοηθούν, αποδεικνύοντας ότι οι άνθρωποι του δρόμου διακατέχονται από μια ιδιαίτερη αίσθηση συναδελφικότητας.
Χωρίς να γνωρίζουμε τον ακριβή προορισμό του Βασίλη, υποθέτουμε ότι αφού κινείται ανατολικά, ο επόμενος μεγάλος προορισμός του είναι ίσως το Brisbane στην πολιτεία Queensland, στις ακτές του Ειρηνικού.

6 Αυγούστου 2005 - Σιγκαπούρη [ΚΜ-11352, Ημέρα 94η] > Ακριβώς τρεις μήνες πέρασαν από τη μέρα που ο Βασίλης ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη το μεγάλο ταξίδι του γύρω από τον κόσμο με ένα ποδήλατο. Και σήμερα κλείνει το πρώτο κεφάλαιο αυτής της περιπέτειας, με την άφιξή του στο νοτιότερο σημείο της Ασίας, τη Σιγκαπούρη. Περισσότερα από 11.000 χιλιόμετρα σε καλούς αλλά και σε πολύ κακούς δρόμους, κάτω από ζέστη, βροχή ή και αέρα, ήταν οι σελίδες που γράφτηκαν σ αυτό το προσωπικό μυθιστόρημα του Έλληνα ποδηλάτη, για το οποίο μόνο ο ίδιος γνωρίζει τις λεπτομέρειες.
Το τέλος της πρώτης ενότητας για τον Βασίλη ήταν αίσιο, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισε προς το τέλος σοβαρά τεχνικά προβλήματα. Όπως ανέφερε λίγες μέρες νωρίτερα, από την Kuala Lumpur, του έτυχαν δύο απανωτά σκασίματα στο πίσω λάστιχο, τέτοια που το έσκισαν και τον ανάγκασαν να ξαναφορέσει το παλιό που είχε πια σαν ρεζέρβα. «Ησύχασα με τη ρόδα» γράφει «πάει με μια ακτίνα λιγότερη, παλαντζάρει λίγο αλλά είναι μια χαρά. Έχω κάνει έτσι πάνω από 2000 χιλιόμετρα. Απίστευτο! Το σέρβις θα γίνει στην Αυστραλία».
Περνώντας από την Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία ο Βασίλης συνάντησε έντονο δυτικό χρώμα γύρω του. Να πως περιγράφει ο ίδιος τα μέρη και τους ανθρώπους τους: «Η Ταϊλάνδη και ειδικά η Μαλαισία είναι σαν να είμαι στη Δύση. Βέβαια και οι τιμές έχουν αυξηθεί γι αυτό και τα χιλιόμετρα ανεβαίνουν. Όσο πιο γρήγορα πηγαίνω τόσο λιγότερα τα έξοδα. Με αυτό το ρυθμό είναι ζήτημα αν θα χρειαστώ πάνω από 15 μήνες για όλο το ταξίδι. Από το Βιετνάμ και μετά έχω ανεβάσει τον πήχη στα 150ΚΜ το ελάχιστο, την ημέρα. Βέβαια αυτό δεν θα συνεχιστεί απαραίτητα. Εξαρτάται από τις πόλεις και τους σταθμούς που θα έχω στην Αυστραλία. Εδώ κοιμόμουν σε rest areas στους αυτοκινητόδρομους. Έχουν και ντους κι έτσι πλενόμουν καθημερινά. Βαρέθηκα τα ξενοδοχεία, ελπίζω στην Αυστραλία να έχει χώρο για αντίσκηνο. Στην αρχή θα έχει ζέστη, μια και το βόρειο τμήμα είναι στον τροπικό. Μετά από 2500 χιλιόμετρα θα αρχίσω να κατεβαίνω νότια, μπαίνοντας στο τέλος του χειμώνα τους, αρχή άνοιξης. Άλλη εποχή επιτέλους! Οι άνθρωποι και στην Ταϊλάνδη, αλλά ειδικά στην Μαλαισία, ενδιαφέρονται πάρα πολύ γι αυτό που κάνω. Μου κάνουν συνέχεια νόημα με τον αντίχειρα και επικροτούν την προσπάθεια. Στην Ταϊλάνδη συνεννοούμουν με νοήματα κυρίως γιατί δεν μιλούσαν αγγλικά, εδώ στη Μαλαισία όμως όλοι σχεδόν μιλούν. Τις προάλλες πέρασα από την Taiping κι έβγαλα μια φωτογραφία στο Μνημείο του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Στην Kuala-Lumpur είδα και τους δίδυμους Πύργους Petronas, φανταστικά δημιουργήματα».

30 Ιουλίου 2005 - κάπου στην Ταϊλάνδη [ΚΜ-10295, Ημέρα 87η]> Με ένα σύντομο μήνυμα ο Βασίλης έδωσε το στίγμα του σήμερα τα ξημερώματα. Βρίσκεται κάπου στα νότια της Ταϊλάνδης και είναι θέμα λίγων χιλιομέτρων να μπει στη Μαλαισία. Υπολογίζει να βρίσκεται στη Σιγκαπούρη σε μία βδομάδα. Ο καιρός είναι ζεστός και υγρός, αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κοιμάται δύσκολα τις νύχτες "...χθες από τη ζέστη κοιμήθηκα μόνο 2 ώρες" αναφέρει. Ωστόσο ο μέσος όρος χιλιομέτρων έχει ανέβει από τη Μπανγκόκ και μετά. Τα τεχνικά προβλήματα συνεχίζονται όμως, με τα φώτα του ποδηλάτου να βρίσκονται τώρα στο προσκήνιο "Θέλω να φτιάξω τα φώτα στο ποδήλατο γιατί με το φακό κεφαλής γίνεται μισή δουλειά. Κανείς όμως δεν ξέρει από δυναμό εδώ. Ελπίζω στην Αυστραλία να τακτοποιήσω το θέμα". Το επόμενο ραντεβού επικοινωνίας θα είναι από το Kuala Lumpur, πρωτεύουσα της Μαλαισίας.

25 Ιουλίου 2005 - Bangkok, Ταϊλάνδη [ΚΜ-9339, Ημέρα 82η] > Ανάσα για τον Βασίλη η άφιξή του στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης το προηγούμενο Σάββατο 23/07. Είχε προηγηθεί μια περιπετειώδης διάσχιση της Καμπότζης, με το ποδήλατο να βρίσκεται στα όρια των αντοχών του εξαιτίας του προβληματικού πίσω τροχού. Αφού χρειάστηκε να ανέβει για 100 χιλιόμετρα σε αυτοκίνητο για να γλυτώσει από βέβαιη πανωλεθρία «…σε έναν από τους χειρότερους χωματόδρομους που έχω ζήσει. Σκέψου να τον δοκίμαζα με ποδήλατο, όχι ακτίνες, τίποτα δεν θα είχε μείνει όρθιο!» έγραψε σε επικοινωνία του από τη Μπανγκόκ στις 24/07. Τη μέρα που μπήκε από την Καμπότζη στην Ταϊλάνδη έκανε και τα περισσότερα μέχρι τώρα χιλιόμετρα (261) κάτω από αντίξοες συνθήκες «…15 ώρες με τρελό αέρα κόντρα», ίσως γιατί είχε βάλει σκοπό να φτάσει όσο πιο γρήγορα στη Μπανγκόκ, ποδηλάτησε ακόμα και νύχτα! Ο ίδιος φρόντισε να επιδιορθώσει το ποδήλατό του και αποφάνθηκε μάλιστα ότι «…με μία ακτίνα λιγότερη η ρόδα είναι πιο γερή απ ότι με όλες».
Στις 25/07 αναχώρησε για Σιγκαπούρη. Τον χωρίζουν 2.000 χιλιόμετρα και 15 ημέρες, όπως εκτιμά ο ίδιος. Από εκεί θα πετάξει τελικά για το Darwin της Αυστραλίας, αφού δεν υπάρχουν πλοία που να κάνουν δρομολόγια για εκεί. Πέρα από λίγες φωτογραφίες δημοσιεύονται στο Gallery του Α-Ζ) και τη βασική πληροφόρηση, ο Βασίλης δεν έστειλε περισσότερα νέα, υποσχέθηκε όμως ότι καθοδόν για Σιγκαπούρη θα γράψει αναλυτικότερα. Στην υγεία του είναι καλά και οι περιπέτειες του Πακιστάν, που τον οδήγησαν στα πρόθυρα της κατάρρευσης αποτελούν πια μακρινό παρελθόν.

19 Ιουλίου 2005 - Pnom Penh, Καμπότζη [ΚΜ-8666, Ημέρα 76η] > Θρίλερ με τον πίσω τροχό του ποδηλάτου! Σε σημερινό του μήνυμα από την Πνομ Πενχ της Καμπότζης, ο Βασίλης μιλά με αγωνία και απογοήτευση για την εξέλιξη του νέου τροχού που παρέλαβε πριν από λίγες μέρες στο Δελχί της Ινδίας και πίστευε ότι θα του έλυνε το πρόβλημα. Δυστυχώς απ ότι φαίνεται η κατάσταση μάλλον επιδεινώθηκε και το αποτέλεσμα είναι μια αγωνιώδης πορεία με τελικό προορισμό την Μπανγκόκ, όπου ελπίζει να φτάσει σε 5-6 ημέρες –αν του το επιτρέψει φυσικά ο καταραμένος πίσω τροχός: «…πάλι είμαι με σπασμένη ακτίνα. Κάθε 10 λεπτά κατεβαίνω από το ποδήλατο για να σφίξω ακτίνες που ξεβιδώνουν από μόνες τους. Και να φανταστεί κανείς ότι τα κιλά που έχω είναι λιγότερα. Πρέπει να μου στείλουν οπωσδήποτε εξολκέα κασέτας γιατί δεν νομίζω ότι θα αντέξει το ποδήλατο μέχρι την Αυστραλία… …Έχω άλλα 800 χιλιόμετρα μέχρι την Μπανγκόκ. Θα πάω προσεκτικά γιατί οι δρόμοι στην Καμπότζη είναι πραγματικά χάλια».
Οι εντυπώσεις που του άφησε το Βιετνάμ, που μόλις πέρασε, είναι εξαιρετικές: «Το Βιετνάμ αποδείχτηκε τελικά προορισμός που αξίζει κάποιος να δει. Ο νότος είναι πολύ πιο φιλικός στους τουρίστες απ ότι ο βοράς. Στην Καμπότζη έχω ξεκινήσει να λέω hello. Τα παιδιά κάνουν σαν τρελά μόλις με βλέπουν, χαιρετούν, φωνάζουν. Το ίδιο και οι μεγάλοι…»

15 Ιουλίου 2005 - Nha Trang, Βιετνάμ [ΚΜ-7988, Ημέρα 70η] > Λίγο πριν την Χο Τσι Μινχ (Σαϊγκόν) βρίσκεται ο Βασίλης. Στο τελευταίο mail του στο Α-Ζ, στις 15 Ιουλίου, αναφέρει ότι έφτασε στην πόλη Nha Trang, η οποία απέχει 440 χιλιόμετρα από την γνωστή από άλλες εποχές πόλη που πρωταγωνίστησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Δηλώνει εντυπωσιασμένος από τη φύση της χώρας αλλά και από τα ποδήλατα που κυκλοφορούν εκεί «…το τοπίο είναι καταπληκτικό. Το Βιετνάμ είναι υπέροχο για ποδηλασία αλλά άλλη εποχή, όταν η ζέστη είναι λιγότερη. Έχει άπειρες γέφυρες και ποτάμια, κανάλια και αμέτρητα ποδήλατα. Δεν έχω ξαναδεί πουθενά τόσα ποδήλατα. Μακάρι να μπορούσα να φωτογραφήσω τον εαυτό μου ανάμεσα σ αυτό το πλήθος των ανθρώπων με τα ποδήλατα…». Από τη Χο Τσι Μινχ θα του απομένουν περίπου 1300 χιλιόμετρα μέχρι τη Μπαγκόκ στην Ταϊλάνδη και για να φτάσει εκεί θα πρέπει να διασχίσει πρώτα την Καμπότζη, όπου όπως αναφέρει οι δρόμοι δεν είναι και τόσο καλοί, όπως το Βιετνάμ τουλάχιστον.
Η κατάσταση με το ποδήλατό του είναι αυτή που θα αντιμετώπιζε κάποιος που έχει κάνει μέχρι τώρα 8000 χιλιόμετρα, φορτωμένος με περισσότερα από 30 πρόσθετα κιλά. Γράφει ο Βασίλης ότι η νέα ρόδα που του στάλθηκε με επείγον ταχυδρομείο στο Δελχί, δεν είναι των προδιαγραφών που περίμενε, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει ξανά προβλήματα με σπασμένες ακτίνες. Η έλλειψη κατάλληλων ειδικών εργαλείων δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Σε μια περίπτωση χρειάστηκε να κάνει 200 χιλιόμετρα με μια από τις ακτίνες του σπασμένη. Τέλος, ο Βασίλης γράφει ότι αποφάσισε να κάνει αρκετές νυχτερινές πορείες, προκειμένου να κερδίσει ενέργεια από την επιπλέον που ξοδεύει τη μέρα για να ξεπερνά το πρόβλημα της ζέστης.

6 Ιουλίου 2005 - Hanoi, Βιετνάμ [ΚΜ-6380, Ημέρα 62η]> Έτοιμος για ένα νέο ξεκίνημα βρίσκεται ο Βασίλης στην πρωτεύουσα του Βιετνάμ. Έφτασε εκεί μια μέρα νωρίτερα και μόλις σήμερα παρέλαβε το ποδήλατό του, που έφτασε με διαφορετική πτήση από το Δελχί. Από όσα πληροφορήθηκε, στο Βιετνάμ δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει προβλήματα που θα τον αναγκάσουν για μια ακόμα φορά να τα ξεπεράσει …πετώντας. Στο τελευταίο του email αναφέρει ότι η κατάσταση στη χώρα αυτή μοιάζει να είναι κατά πολύ καλύτερη από εκείνη που συνάντησε στο Πακιστάν ή στην Ινδία και είναι βέβαιος ότι τα χιλιόμετρα μέχρι τη Σιγκαπούρη θα κυλήσουν γρήγορα και ευχάριστα. Υπολόγισε ότι χρειάζονται περίπου 15 ημέρες για τα 2000 χιλιόμετρα στο Βιετνάμ και μερικές ακόμα για τα 600 της Καμπότζης, μέχρι να μπει στην Ταϊλάνδη, όπου συνεχίζει πλέον το αρχικό του πρόγραμμα. Αν όλα πάνε καλά, μέχρι το τέλος Αυγούστου θα μπορεί να πάρει από τη Σιγκαπούρη το καράβι για Αυστραλία.

2 Ιουλίου 2005 - New Delhi, Ινδία [ΚΜ-6380, Ημέρα 58η] > Ανατροπή στα σχέδια του Βασίλη: η Ινδική κυβέρνηση δεν του δίνει άδεια για να συνεχίσει προς τα ανατολικά της χώρας , στα σύνορα με Βιρμανία, με την αιτιολογία ότι δρουν τρομοκράτες στην περιοχή, που σημειωτέον σπάνια την επισκέπτονται ξένοι τουρίστες. Έτσι, ο Βασίλης αναγκάζεται να πετάξει στο Ανόι του Βιετνάμ σήμερα, για να συνεχίσει από εκεί το ταξίδι του με προορισμό την Σιγκαπούρη. Στη διαδρομή αυτή, που υπολογίζει γύρω στα 4.000 χιλιόμετρα, θα περάσει από Xo-Τσι-Μινχ (Σαϊγκόν) και μετά θα συνεχίσει στην Καμπότζη. Όπως μας είπε ο ίδιος σε χθεσινή τηλεφωνική συνομιλία από ξενοδοχείο του Νέου Δελχί όπου έμεινε για μερικές ημέρες για να ολοκληρώσει τις διατυπώσεις, νιώθει ευχαριστημένος από τα νέα δεδομένα, αφού ήθελε πολύ να βρεθεί στο Βιετνάμ αλλά με βάση το αρχικό του πρόγραμμα κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο. Συμπτωματικά, η χθεσινή μέρα ήταν αυτή των γενεθλίων του, ο Βασίλης έκλεισε τα 30.
Μόλις χθες παρέλαβε με επείγον ταχυδρομείο έναν καινούργιο πίσω τροχό, αφού ο προηγούμενος ταλαιπωρήθηκε άσχημα μέχρι τώρα από το ταξίδι και ράγισε σε αρκετά σημεία, με αποτέλεσμα η αντικατάστασή του να είναι αναπόφευκτη. Αρκετά ακόμα μικροπροβλήματα που αντιμετωπίζει το ποδήλατό του (δεν λειτουργεί το δυναμό και κατά συνέπεια ο φωτισμός, όπως ακόμα και ο χιλιομετρητή που άλλοτε γράφει τα χιλιόμετρα κι άλλοτε όχι) ελπίζει να τα αντιμετωπίσει το συντομότερο δυνατό, καθώς είναι πεπεισμένος ότι «…δε θα με βγάλει μέχρι το τέλος με τίποτα».
Σχετικά με τη ρουτίνα των τελευταίων ημερών στην Ινδία, ο Βασίλης μας είπε ότι η κατάσταση σ αυτή τη χώρα είναι προβληματική για όσους –όπως ο ίδιος- αποφασίζουν να διανυκτερεύσουν στο ύπαιθρο. Δεν υπάρχει χώρος διαθέσιμος για κατασκήνωση, αφού τα πάντα γύρω από τους κεντρικούς δρόμους είναι βρεγμένα από τους ατελείωτους ορυζώνες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η πυκνοκατοικημένη Ινδία δεν έχει διαθέσιμο χώρο καθόλου, ενώ τα σκουπίδια κατακλύζουν τα πάντα. «Καλύτερα έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα» μας είπε ο Βασίλης «αφού θα ήμουν αναγκασμένος να κοιμάμαι κάθε βράδυ πληρώνοντας κάποιο μικρό ξενοδοχείο και θα μου έβγαινε ‘ο κούκος αηδόνι’».
Ο Βασίλης μας έκανε μια μικρή σύνοψη για τη διαδρομή του στις ερήμους του Ιράν και του Πακιστάν, λέγοντας χαρακτηριστικά «…είναι δύσκολο πάντως, είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις». Βρέθηκε στην ανάγκη να πίνει νερό από πήλινα δοχεία τα οποία μεταφέρουν τα τρένα στις άνυδρες περιοχές, κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να προσφέρει ασφάλεια σε έναν Δυτικό, που δεν έχει τα απαραίτητα αντισώματα όπως οι ντόπιοι. Υπέφερε από την ασθένεια και την απώλεια βάρους «…57 κιλά δεν υπήρξα ποτέ ξανά, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα πάθω κάτι τέτοιο! Με είδε ένας παλιός συνεργάτης εδώ στο Δελχί και τρόμαξε. Μου αγόρασε ένα κάρο φαγητό για να τρώω…» μας είπε διασκεδάζοντας την κατάσταση με την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του. Για την κατάστασή του πιστεύει ότι έφταιξαν πολλοί λόγοι σε συνδυασμό, όπως η ποιότητα του νερού, η ζέστη, η αφυδάτωση.
Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα καινούργιο κεφάλαιο στην περιπέτεια του Βασίλη γύρω από τον κόσμο και ο ίδιος νιώθει αισιόδοξος για όσα πρόκειται να συναντήσει στην Ινδοκίνα.

23 Ιουνίου 2005 - Lahore, Πακιστάν [ΚΜ-5860, Ημέρα 49η] > Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε ξενοδοχείο στο Lahore του Πακιστάν, 30 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα με την Ινδία. Δυστυχώς αρρώστησα (ουσιαστικά δηλητηρίαση με εμετό) και χρειάζομαι ξεκούραση και ανάρρωση. Την τελευταία φορά που ζυγίστηκα ήμουν 66 κιλά. Όταν ήρθα εδώ ήμουν 57 και τώρα είμαι 59. Σιγά-σιγά θα τα ξαναπάρω. Έχασα πολλά υγρά από τη ζέστη. Πήρα φακελάκια για την αφυδάτωση. Ελπίζω αύριο να μπορέσω να συνεχίσω για την Ινδία. Χθες ένιωθα τόσο χάλια που έλεγα να τα παρατήσω.
Η ζέστη στο Ιράν και το Πακιστάν είναι αφόρητη, 44 βαθμούς υπό σκιά, με το θερμόμετρο να αγγίζει τους 50 στον ήλιο!!! Δύσκολη η ποδηλασία, ειδικά στην έρημο που δεν έχει σκιά. Αναγκάζεσαι να κάνεις περισσότερο δρόμο για να ξεκουραστείς κάπου… Τέλειωσε όμως η έρημος μετά από 2000 και πλέον χιλιόμετρα που διένυσα.
Συνοπτικά: Ιράν 2490 km (2250 με ποδήλατο και 250 με τρένο) σε 17,5 μέρες. Πακιστάν 1950 km (1100 με ποδήλατο και 850 με τρένο λόγω ασθένειας) σε 10 ημέρες.
Τι να πω! Οι χώρες αυτές είναι πολλά χιλιόμετρα για το τίποτα. Ερημιά στο μεγαλύτερο μέρος τους και λίγα πράγματα να δεις. Βέβαια στο Ιράν έχει ωραία μέρη, όπως το Εσφαχάν και η Περσέπολις, αλλά δεν ήταν στο δρομολόγιό μου. Το υπέροχο όμως και στις δύο χώρες είναι η φιλοξενία των ανθρώπων. Στο Πακιστάν σκάνε όλοι χαμόγελα και επικροτούν την προσπάθεια. Οι Μουσουλμάνοι, και στην Τουρκία και στο Ιράν και στο Πακιστάν ήταν καταπληκτικοί μαζί μου. Σύντομα μπαίνω στο βασίλειο του Ινδουϊσμού και του Βουδισμού. Η ζέστη θα παραμείνει αφόρητη και εύχομαι να μην καταρρεύσω ξανά. Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή στο φαγητό αλλά δεν είχα και πολλές επιλογές στη μέση της ερήμου. Το καυσαέριο σε αυτές τις χώρες είναι τρομερό, σχεδόν δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις από τα αμέτρητα φορτηγά που κυκλοφορούν στους δρόμους, ο αέρας είναι πάρα πολύ ζεστός και βέβαια το νερό που πίνεις, μέσα σε δύο ώρες γίνεται χλιαρό. Γενικά, οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες. Περιμένω πως και πώς να αλλάξω εποχή στην Αυστραλία! Ελπίζω να καταφέρω να φτάσω μέχρι εκεί.
Στην Ινδία θα κάνω μια μικρή παράκαμψη (250 χλμ επιπλέον) για να επισκεφτώ το Himachal Pradesh, κοντά στην κατοικία του Δαλάι Λάμα. Πρέπει να είναι όμορφα εκεί.
Μια μέρα στο Πακιστάν προσπάθησα να πάω από δευτερεύοντα δρόμο μέσα από τα βουνά, αλλά σε κάποια στιγμή έγινε κακός χωματόδρομος. Το ποδήλατο έχει πλέον αρκετά προβληματάκια αλλά με πηγαίνει εκεί που θέλω. Εξαιτίας του μεγάλου βάρους και της ταλαιπωρίας στους άσχημους δρόμους του Πακιστάν, το πίσω στεφάνι έχει ραγίσει σε μερικά σημεία. Κάνω ακτινολόγηση συχνά και στο Δελχί θα κάνω ένα γενικό σέρβις. Ελπίζω να βρω κάποιο καλό συνεργείο.
Αν δεν ήταν οι γνωριμίες και οι εμπειρίες με τους ανθρώπους δεν θα συνιστούσα αυτές τις χώρες σε κανέναν. Στο Πακιστάν το βιοτικό επίπεδο είναι πολύ χαμηλό. Το Μπαλοχιστάν δεν έχει ρεύμα ούτε νερό και μοιάζει με μια απέραντη χωματερή από τα σκουπίδια. Το αποχετευτικό σύστημα δεν είναι υπόγειο και επιπλέον είναι απαρχαιωμένο. Οι άνθρωποι είναι φτωχοί και χωρίς δουλειά.

7 Ιουνίου 2005 - Yazd, Ιράν [ΚΜ-3798, Ημέρα 34η] > Βρίσκομαι στο Yazd του Ιράν, λίγο πιο κάτω από τη μέση της διαδρομής (στο Ιράν). Μου μένουν περίπου 1000 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα του Πακιστάν.
Δυσκολεύομαι πλέον πάρα πολύ να βρω Internet Café που να έχει USB και CD-ROM για να μπορώ να στέλνω φωτογραφίες. Ο κόσμος σιγά-σιγά αλλάζει και φοβάμαι ότι στο Πακιστάν θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να βρω τέτοιες πολυτέλειες.
Ένα έχω να σας πω αυτή τη στιγμή: ο κόσμος στο Ιράν μου έχει φερθεί σαν να είμαι παιδί τους. Είναι οι πιο καλοί άνθρωποι που γνώρισα ποτέ. Με βοηθάνε, μου προσφέρουν φαγητό, κάποιοι με βάζουν στα σπίτια τους. Κάποιος από μια τοπική εφημερίδα μου πήρε συνέντευξη και μου είπε ότι θα στείλει στο Α-Ζ φωτογραφίες που βγάλαμε. Μου πήρε συνέντευξη και ένας τηλεοπτικός σταθμός.
Γενικά, μετά την Τεχεράνη οι συνθήκες έχουν αγριέψει. Μόνο έρημος, η ζέστη αφόρητη. Κάνω ποδήλατο νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα. Τα χιλιόμετρα πάνω από 100 κάθε μέρα αλλά κάτω από 150. Εκεί που πάω έχει 45-50 βαθμούς, απ ότι μου λένε. Οι αποστάσεις μεγάλες, δίχως να υπάρχει κάποιος σταθμός ανάμεσα κι έτσι κουβαλάω πολύ νερό μαζί μου. Κατουρ… το νερό αλλά τι να κάνεις όταν το χρειάζεσαι.
Κοιμάμαι σε πάρκα, βενζινάδικα, όπου βρω. Μια φορά κοιμήθηκα 200 μέτρα πίσω από έναν σταθμό στην έρημο. Κάτι αράχνες κι ακρίδες θηρία στο Ιράν. Κανένα πρόβλημα παρόλα αυτά, όλα προβλέπονται. Χθες πήρα το τρένο για πρώτη φορά, για 250 χιλιόμετρα (2 ημέρες ποδηλασίας), γιατί ο αέρας ήταν θυελλώδης και μετά από 5 χιλιόμετρα τα παράτησα. Φανταστείτε πόσο δυνατός ήταν για να τα παρατήσω. Δεν ήθελα να διακινδυνεύσω να μείνω στην έρημο μέσα στο καταμεσήμερο, γιατί με τέτοιο αέρα δεν θα πήγαινα μακριά. Στο σταθμό πέρασα σχεδόν ολόκληρη τη μέρα μου. Χαζολογούσαμε με τα παιδιά εκεί, μου δώσανε να φάω και γενικά με φροντίσανε. Όλοι είναι υπέροχοι εδώ.
Αύριο το πρωί και πάλι 4 η ώρα εγερτήριο. Από εδώ και πέρα ίσως δεν μπορέσω να επικοινωνήσω για μια-δυο εβδομάδες. Θα δω πώς είναι τα πράγματα παρακάτω. Τα λέμε σύντομα…
Βασίλης

2 Ιουνίου 2005 - Tehran (Τεχεράνη), Ιράν [ΚΜ-3330] > Στην Τεχεράνη βρίσκεται σήμερα ο Βασίλης, έχοντας καλύψει με φρενήρη ρυθμό τα 800 και πλέον χιλιόμετρα από τα Τουρκικά σύνορα. Όπως γράφει σ ένα λακωνικό e-mail που έστειλε από την Ελληνική Πρεσβεία στην Τεχεράνη, είναι πολύ καλά στην υγεία του και είναι ενθουσιασμένος από την υποδοχή του κόσμου. Μάλλον πρόκειται για υπέρβαση και των πιο αισιόδοξων σκέψεων που ο Βασίλης θα μπορούσε να κάνει για τους ανθρώπους που θα συναντούσε στο ταξίδι του. Γράφει «Με βάζουν στα σπίτια τους, μου προσφέρουν φαγητό… Τι να πω, μακάρι να ήταν όλος ο κόσμος έτσι».
Μέχρι την Τεχεράνη τα χιλιόμετρά του έφτασαν τα 3.330 και ο μέσος ημερήσιος όρος τα 130. Όπως υπολόγισε, θα χρειαστεί ακόμα 1300 χιλιόμετρα μέχρι να μπει στο Πακιστάν, όπου οι ευκολίες επικοινωνίας θα είναι σαφώς καλύτερες, αφού όπως τον πληροφόρησαν ολόκληρη η πόλη της Τεχεράνης είναι ζήτημα αν διαθέτει 5-6 Internet Café. Το επόμενο ραντεβού επικοινωνίας μαζί του θα είναι σε μία εβδομάδα, όπως γράφει ο ίδιος. Στο μεταξύ ο Βασίλης βρήκε το χρόνο να απαντήσει στο Forum του Α-Ζ στα μηνύματα των επισκεπτών που τον εμψυχώνουν. Δεδομένης της έλλειψης επικοινωνίας, οι θιασώτες του Earth Cycle θα πρέπει να δείξουν κάποια υπομονή -ο Βασίλης δεν έχει ούτε τηλέφωνο διαθέσιμο, κάτι που συνέβαινε στην Τουρκία. Ελπίζουμε σε κάποιες περισσότερες πληροφορίες στην επόμενη επικοινωνία του. Μέχρι τότε το μόνο που μπορεί το Α-Ζ να δώσει είναι μερικές φωτογραφίες απ το Ιράν.

25 Μαΐου 2005 - Ari, Τουρκία [ΚΜ-2300] > Θετικές οι εξελίξεις για τον Βασίλη, που κατάφερε χθες να πάρει την πολυπόθητη βίζα για το Ιράν και βρίσκεται πλέον πολύ κοντά στην έξοδό του από την Τουρκία, που τόσο ζεστά τον δέχτηκε. Στο Ερζερούμ, μετά από αρκετή πίεση με την προσωπική του παρουσία στο Ιρανικό προξενείο, απόκτησε τη βίζα που θα του επιτρέψει να μη διακόψει τη συνέχεια της πορείας του και θα διασχίσει τελικά την αινιγματική χώρα των 1.650.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και των 70 εκατομμυρίων κατοίκων, την απέραντη έρημο που περιστοιχίζεται από μεγάλες οροσειρές. Το Ιράν είναι η πρώτη μεγάλη πρόκληση για τον Βασίλη στο μεγάλο ταξίδι του, αφού όλα θα είναι εντελώς άγνωστα γι αυτόν. Μπροστά του ανοίγεται μια διαδρομή 2500 χιλιομέτρων μέχρι να φτάσει στο Πακιστάν, τη χώρα που θα ακολουθήσει μετά.
Σήμερα κατασκήνωσε έξω από το χωριό Άρι, κάπου κοντά στο όρος Αραράτ. Βρίσκεται μαζί με τον Ισπανό ποδηλάτη που οι δρόμοι τους ενώθηκαν λίγες μέρες νωρίτερα, αλλά και ένα ζευγάρι Ολλανδών ποδηλατών που κινείται κι αυτό στην ίδια κατεύθυνση. Ο Βασίλης υπολογίζει να διανύσει αύριο τα 130 χιλιόμετρα που τον χωρίζουν από τα Ιρανικά σύνορα και αν καταφέρει να κάνει την πρώτη του διανυκτέρευση στη νέα χώρα. Σκοπεύει να ποδηλατήσει μόνος του, καθώς η παρέα του κινείται με πιο αργούς ρυθμούς κι έτσι οι δρόμοι τους θα χωρίσουν πολύ σύντομα. Αισθάνεται περίφημα και δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα φυσικής κατάστασης, αφού όπως λέει ο ίδιος «…τα χιλιόμετρα βγαίνουν». Η πρώτη μεγάλη πόλη που θα συναντήσει είναι η Ταυρίδα, όπου υπολογίζει να φτάσει σε 5-6 μέρες. Ο νέος του υπνόσακος, που παρέλαβε πρόσφατα τον κρατά ζεστό τις νύχτες, αν και η θερμοκρασία έχει ανέβει. Το ποδήλατο δεν παρουσιάζει προβλήματα, όμως είχε κάποιες ζημιές σε αξεσουάρ, όπως η τσάντα του τιμονιού και μια παγουροθήκη, τα οποία και με αυτοσχέδιο τρόπο επιδιόρθωσε για να μπορέσει να συνεχίσει.
Η εφημερίδα Έθνος ήταν το πρώτο ελληνικό μέσο ενημέρωσης που ασχολείται με το ταξίδι του Βασίλη. Σε χθεσινό της άρθρο παρουσιάζει την αποστολή του και αναφέρεται στον Έλληνα «Φιλέα Φόγκ».

22 Μαΐου 2005 - Erzurum, Τουρκία [ΚΜ-?] > Μετά από αρκετές ημέρες στους δρόμους της ανατολικής Τουρκίας, ο Βασίλης έφτασε σήμερα στο Ερζερούμ, την πιο σημαντική Τουρκική πόλη στα ΒΑ της χώρας, λίγο πριν τα σύνορα με το Ιράν. Έχει μεσολαβήσει μεγάλο διάστημα χωρίς να καταφέρει να επικοινωνήσει με email και να δώσει λεπτομερέστερη αναφορά. Ωστόσο κατόρθωσε να μιλήσει στο τηλέφωνο με τους οικείους του και να δώσει μια πολύ σύντομη ενημέρωση, πως όλα είναι εντάξει γι αυτόν. Εξακολουθεί να εκκρεμεί το πρόβλημα με την βίζα του για το Ιράν και αύριο –μετά την επίσκεψή του στο προξενείο του Ιράν στην πόλη- θα γνωρίζει αν θα συνεχίσει με το ποδήλατό του στο Ιράν ή αν θα πρέπει να πάρει κάποια από τις όχι και τόσο συχνές πτήσεις προς Πακιστάν (ενδεχομένως μέσω Άγκυρας). Στο μεταξύ, ο Βασίλης αντικατέστησε προχθές τον υπνόσακό του με νέο πιο ζεστό, που στάλθηκε από την Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κρύες νύχτες στα ηπειρωτικά της Τουρκίας, όπου η θερμοκρασία ακόμα και αυτή την εποχή πέφτει σε μονοψήφιους αριθμούς.

16 Μαΐου 2005 – Samsun (Σαμψούς), Τουρκία [ΚΜ-1420] > Σε σημερινή τηλεφωνική επικοινωνία με τον Βασίλη πληροφορηθήκαμε ότι όλα πηγαίνουν καλά γι αυτόν. Μετά από 12 ημέρες έχει διανύσει 1420 χιλιόμετρα. Δεν αντιμετωπίζει μηχανικά προβλήματα με το ποδήλατό του, εκτός από το τιμόνι που χαλάρωσε κάπως και το επιδιόρθωσε σ ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Κοιμάται καθημερινά στο μικρό του αντίσκηνο αλλά όσο βρισκόταν τις τελευταίες μέρες στα ηπειρωτικά της χώρας αντιμετώπισε κρύες νύχτες, που τον ανάγκασαν να χρησιμοποιήσει εφεδρικό εξοπλισμό, αφού ο υπνόσακός του είναι καλοκαιρινών προδιαγραφών και σύντομα πρέπει να αντικατασταθεί (τον Βασίλη περιμένουν πολλές κρύες νύχτες όταν θα ξαναμπεί στην ενδοχώρα της Τουρκίας με κατεύθυνση τα Ιρανικά σύνορα.
Προσπαθεί να επικοινωνήσει από internet café αλλά αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες με τις ευκολίες στη χώρα. Το τοπίο στην τουρκική ύπαιθρο είναι καταπράσινο αυτή την εποχή και ο Βασίλης συνάντησε πολύ φιλικούς ανθρώπους μέχρι τώρα. Υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας στη γλώσσα «δεν μιλούν αγγλικά» μας είπε ο Βασίλης «αναγκάστηκα να μάθω εγώ τουρκικά για να μπορέσω να συνεννοούμαι». Διαπιστώνοντας ότι είναι ξένος, διάφοροι επιτήδειοι μικροεπαγγελματίες τον χρεώνουν υπερβολικές τιμές. Τις νύχτες κοιμάται συνήθως κοντά σε βενζινάδικα, έξω από κατοικημένες περιοχές.
Επόμενος προορισμός του είναι η Τραπεζούντα, περίπου 300 χιλιόμετρα ανατολικότερα, στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και πάλι. Το μεγάλο πρόβλημα συνεχίζει να παραμένει το θέμα της βίζας για το Ιράν, κάτι που μέχρι σήμερα δεν κατάφερε ακόμα να εξασφαλίσει. Επιδίωξή του είναι να φτάσει σε κάθε περίπτωση μέχρι τα σύνορα και εκεί να προσπαθήσει με οποιοδήποτε τρόπο –ακόμα και Transit- να περάσει μέσα από τη χώρα, ώστε να αποφύγει περιπέτειες με πτήσεις αεροπλάνων που σε διαφορετική περίπτωση θα χρειαστούν για να την παρακάμψει.

ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΡΕΙΑΣ (15 Μαΐου 2005) : Ο Βασίλης ξεκίνησε τη μεγάλη του πορεία γύρω από τον κόσμο το πρωί της 5ης Μαΐου, αναχωρώντας από την πόλη του τη Θεσσαλονίκη, προς την Ασία. Μέσα στο πρώτο 2ήμερο είχε κιόλας φτάσει στην Αλεξανδρούπολη, διανύοντας 340 χιλιόμετρα! Χρειάστηκαν ακόμα δύο μέρες για να φτάσει μέχρι την Κωνσταντινούπολη, όπου συμπλήρωσε 600 χιλιόμετρα. Στην πορεία του για εκεί μια τουρκική οικογένεια με ελληνικές καταβολές τον φιλοξένησε στο σπίτι της στην Καλλικράτεια. Στις 10 Μαΐου, ο Βασίλης πέρασε τον Βόσπορο μπαίνοντας στην Ασία, με αρχικό προορισμό τις πόλεις στα παράλια του Εύξεινου Πόντου. Στις 15 Μαΐου βρισκόταν 250ΚΜ πριν την Σαμψούντα.

Λάζαρος Ρήγος

Γεννήθηκε στην Τήνο το 1961 και ζει στο Λιτόχωρο του Ολύμπου από το 2008. Ίδρυσε το Adventure Zone το 2001, μετά από σκέψεις για δημιουργία ενός ελληνικού portal για τα σπορ περιπέτειας. Δημιούργησε αγώνες ορεινού τρεξίματος, όπως Olympus Marathon (2004), Virgin Forest Trail (2007), Χειμωνιάτικος Ενιπέας (2006), Rodopi Ultra Trail (2009), Olympus Mythical Trail (2012). Στο ενεργητικό του αρκετές συμμετοχές σε αγώνες, όπως και μικρές αποστολές ultra διασχίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό

www.advendure.com

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!