Γιάννης Δαγκόγλου

Γιάννης Δαγκόγλου

Ο Γιάννης Δαγκόγλου γεννήθηκε στην Πάτρα και ασχολήθηκε με τον στίβο από  την ηλικία των 12 χρόνων πετυχαίνοντας καλύτερες ατομικές επιδόσεις  15.12'' στα 5.000 στον στίβο και  2 ώρες 30' και 17'' στον μαραθώνιο δρόμο.

Σπούδασε στο Τ.Ε.Φ.Α.Α. του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από όπου αποφοίτησε το 1991, με ειδικότητα στους δρόμους , αλλά και  στην σχολή προπονητών της Ιταλικής Ομοσπονδίας Στίβου (F.I.D.A.L.) στην Formia το 2001, ενώ το 2005 τον αναγόρευσε Διδάκτορα η Εθνική Γυμναστική Ακαδημία της Σόφιας (Βουλγαρία) για την Διατριβή του στην προπόνηση Εφήβων αθλητών του βάδην.

Έχει αναδείξει στο παρελθόν πολλούς πρωταθλητές όπως η Σοφία Ρήγα Πανελληνιονίκης, πρώτη Ελληνίδα στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας το 2011 και το 2014 και μέλος της Ολυμπιακής  Ομάδας  στο Ρίο της Βραζιλίας το 2016, τον Χαράλαμπο Πιτσώλη, καλύτερο έφηβο και νέο στα 5 και χιλιόμετρα και τώρα την Ισαβέλλα Κοτσαχείλη, πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 5 χλμ και στο ανώμαλο δρόμο και 2 φορές νικήτρια στα 3.000 μ. στα πλαίσια του Αυθεντικού Μαραθωνίου. Επίσης αθλητές Υπεραποστάσεων όπως ο Δημήτρης Κουτιός 3 φορές Σπαρταθλητής, ο Στέργιος Αναστασιάδης, από τους κορυφαίους έλληνες αθλητές στο Σπάρταθλο και ορεινού τρεξίματος όπως ο Κώστας Βασιλας που ολοκλήρωσε με επιτυχία το φετινό UTMB. Γυμνάζει επίσης την  κορυφαία νεάνιδα τριαθλήτρια Μαριλού Καζαμαριωτη 5η στους Βαλκανικούς Τριαθλου της κατηγορίας της και την πρωταθλήτρια Διαθλου Αθηνά Ιωαννίδη.

Είναι υπεύθυνος τεχνικός στην ιστοσελίδα www.smartrun.gr, μέσα από την οποία αναλαμβάνει να γυμνάσει αθλητές για οποιοδήποτε δρομικό αγώνα (άσφαλτος, στίβος, βουνό, υπεραποσταση) και επιπέδου (ερασιτέχνες η αθλητές υψηλού επιπέδου).

Όχι μόνο η Keitany. Όχι μόνο ο Kipchoge. Έντεκα γυναίκες κάτω από το φράγμα των 2.20’ στον μαραθώνιο! Δώδεκα άντρες κάτω από 2.05’ στους άνδρες! Το 2018 πέρασε  στην ιστορία και μας άφησε αυτήν την αίσθηση  πολύ υψηλού επιπέδου. Τα παραπάνω αποτελέσματα αποδίδονται και σε μια νέα εκ βάθρων πρωτοποριακή προπονητική μέθοδο, η οποία αντικαθιστά τα ατελείωτα χιλιόμετρα της προπόνησης και επικεντρώνεται στην  υψηλότερη ταχύτητα με την οποία γίνονται οι επαναλήψεις στην προπόνηση, με μεγαλύτερο ενεργητικό διάλειμμα, εκτός από διαφορετική εγκεφαλική προσέγγιση  της απόστασης του μαραθωνίου.

Το αργό τρέξιμο δεν αποτελεί πάντα μια καλή ιδέα. Το σώμα μας λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο όπως τα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Αν τα αφήσουμε να κυκλοφορούν μόνο στην πόλη στα 30 χλμ / ώρα, τότε μπουκώνουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δρομείς, όπου η αλλαγή της τεχνικής επιβραδύνοντας υπερβολικά μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα. Όταν μιλάμε για αργούς ή γρήγορους ρυθμούς τα δεδομένα είναι προφανώς υποκειμενικά. Το αργό τρέξιμο είναι δηλαδή κάτι το σχετικό, αλλά είναι βέβαιο ότι όσο πιο χαμηλή είναι η ταχύτητα κίνησης, τόσο μεγαλύτερος είναι ο χρόνος στήριξης του ποδιού στο έδαφος. Η παράταση  του χρόνου στήριξης συνεπάγεται την αύξηση των εμβιομηχανικών ελαττωμάτων του ποδιού και επομένως μια ολόκληρη σειρά παραγόντων που στρεσάρουν  το πόδι και οι οποίες δεν είναι πάντα επαρκώς υποφερτές.

 

Στο τελευταίο τεύχος του Ιταλικού περιοδικού Correre (Δεκέμβριος 2018) και στην στήλη προπόνηση και αθλητική έρευνα, ο αρχισυντάκτης του περιοδικού και παλιός μαραθωνοδρόμος Orlando Pizzolato, δυο φορές νικητής του περίφημου μαραθωνίου της Νέας Υόρκης  (1984 και 1985), πραγματεύεται αυτό που λέει ο ίδιος ο τίτλος. Είναι συχνό φαινόμενο άτομα που γυμνάζονται με την ίδια ένταση στην προπόνηση  να μην επιτυγχάνουν  την ίδια βελτίωση των επιδόσεων τους . Μερικοί βελτιώνονται λίγο ή και καθόλου. Για αυτό και ένας προπονητής που θέλει να δώσει ένα αποτελεσματικό ερέθισμα στον αθλητή του δεν θα πρέπει να τον συμβουλεύσει να ακολουθεί έναν συγκεκριμένο ρυθμό στη προπόνηση αλλά να τρέχει σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο επίπεδο  στην αναπνοή του.

Οι φυσιολογικές ικανότητες που ένας δρομέας πρέπει να έχει για να μπορέσει να ανταπεξέλθει αλλά και να έχει μια καλή  επίδοση  σε  έναν αγώνα stage run είναι: αερόβια αντοχή, αερόβια ικανότητα και ειδική μυϊκή δύναμη. Όταν κάποιος σκέφτεται την συμμετοχή σε έναν αγώνα στον οποίο σε διαδοχικές ημέρες πρέπει να τρέχει αρκετά χιλιόμετρα με γρήγορους ρυθμούς, πρέπει να έχει στο μυαλό  του καταρχήν ότι για να διατηρήσει μια σταθερή απόδοση είναι απαραίτητο να έχει πολύ καλή δυνατότητα ανάληψης. Αυτό είναι ένα ουσιαστικό στοιχείο της αερόβιας αντοχής,  επειδή η καλή και γρήγορη ανάληψη  εξαρτάται ακριβώς από τον τρόπο με τον οποίο έχουν βελτιωθεί οι επιμέρους παράμετροι της.

Είναι σχεδόν αδιανόητο να μην εισάγουμε συμπληρωματικά στο προπονητικό μας πλάνο - και το χειμερινό και το θερινό - κάποια αθλήματα που επιτρέπουν να γυμναστούμε χωρίς να φορτίζουμε τους τένοντες και τις αρθρώσεις. Έως την δεκαετία του ’80 οι δρομείς έβαζαν στην προπόνηση τους μόνο το τρέξιμο χωρίς να εναλλάσσουν πολύ το προπονητικό τους πλάνο. Οι διαδρομές trail από χρονιά σε χρονιά γίνονταν όλο και μεγαλύτερου μήκους,  η υψομετρική διαφορά επίσης όσο πήγαινε και μεγάλωνε και σαν επακόλουθο οι αθλητές ανέβαζαν τον όγκο επιβάρυνσης με αποτέλεσμα να παθαίνουν τραυματισμούς σε μύες, τένοντες και αρθρώσεις.

Με την κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν ο πρόεδρος της IAAF Σεμπάστιαν Κοε και οι εκπρόσωποι των Διεθνών Ομοσπονδιών Τrail και Ορεινού τρεξίματος, σε μια διοργάνωση όπως το UTMB στο Σαμονί της Γαλλίας, που αποτελεί τον σημαντικότερο ίσως αγώνα ορεινού τρεξίματος και διεξάγεται αυτήν την εβδομάδα στις Γαλλικές Άλπεις, ουσιαστικά δόθηκε το στίγμα αλλά και τέθηκαν οι βάσεις για την “παγκοσμιοποίηση”  του τρεξίματος σε όλες του τις μορφές.

Μύθος … Εάν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε όλοι εμείς οι προπονητές θα έπρεπε να αλλάξουμε επάγγελμα! Από το 1989 που ξεκίνησα – σαν φοιτητής ακόμη -  να ασκώ την προπονητική, άλλαξα την τεχνική στο  τρέξιμο παρά πολλών δρομέων. Δεν ξέρω να πω σε πόσους ακριβώς και δεν θέλω καν να ξέρω. Όμως είναι περίεργο ότι στις μέρες μας, με την έκρηξη του δρομικού κινήματος στην χώρα μας, ενώ πολλοί είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να ασχοληθούν με την τεχνική του τρεξίματος τους  και να την αλλάξουν, παραπονιούνται για διαφορά προβλήματα και γιατί δεν φτάνουν στα όρια τους από άποψη απόδοσης . Ο ενήλικας λοιπόν άλλα και ο ηλικιωμένος μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που τρέχει  μέσω της “επίγνωσης” (V.Pirola, 2002).

Σύμφωνα με δημοσιευμένη έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Αντιντόπινγκ (WADA) που έγινε σε κορυφαία διεθνή πρωταθλήματα (Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2011 στην Daegu της Νότιας Κορέας, Παν-Αραβικοί αγώνες στίβου 2011) οι αθλητές ομολόγησαν ότι  σε ποσοστό που κυμαίνεται από 44-57%  είναι χρήστες απαγορευμένων ουσιών. Βέβαια το παραπάνω ποσοστό αφορά όλη την γκάμα αγωνισμάτων και οι υποψίες που υπάρχουν είναι ότι στο 95% των περιπτώσεων αφορά αθλητές που χρησιμοποιούν στεροειδή αναβολικά που είναι πολύ διαδεδομένα σε αθλητές ταχύτητας και ρίψεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό των αθλητών δρόμων μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων που πιθανόν να έχουν κάνει χρήση και ενισχύει την άποψη ότι το μεγαλύτερο ποσοστό τους είναι ‘’καθαροί’’, αξιολογώντας και το ότι οι 99 στους 100 κορυφαίους αθλητές ποτέ δεν έδωσαν θετικό δείγμα σε αντιντόπινγκ κοντρόλ. Και αυτό μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ πιθανόν ότι ένας μεγάλος αριθμός αθλητών που ποτέ δεν πιάστηκαν ντοπαρισμένοι είναι καθαροί και αυτό το ποσοστό είναι πολύ υψηλότερο από το 50% που αναφέρεται κατά μέσο όρο παραπάνω, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε κορυφαίους αθλητές. Μια σημαντική παρατήρηση είναι ότι αναφερόμαστε μόνο σε άνδρες, αφού έχουμε ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό θετικών κρουσμάτων ντόπινγκ ανάμεσα στις γυναίκες.

Η γνώση και η κουλτούρα στο τρέξιμο τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στον μέγιστο βαθμό, αλλά κάθε λίγο και λιγάκι μου συμβαίνει να ακούω στις καθημερινές συναναστροφές  μου με δρομείς το εξής: “Μου είπαν  ότι οι επαναλήψεις εάν δεν γίνονται στην μέγιστη ταχύτητα δεν έχουν κάποιο προπονητικό αποτέλεσμα”. Η αντίληψη αυτή είναι εσφαλμένη. Η διαλειμματική προπόνηση εξυπηρετεί την βελτίωση σε διαφορετικές ταχύτητες. Υπάρχουν λοιπόν διαφορετικές μορφές επαναλήψεων που ο αθλητής αναπτύσσει διαφορετικές ταχύτητες  (την μέγιστη ταχύτητα ή την αντοχή στην ταχύτητα). Σύμφωνα με το ποια ταχύτητα θέλει ο αθλητής να βελτιώσει, ακολουθεί διαφορετικούς ρυθμούς κατά την διαλειμματική προπόνηση.

Μύθος! Μολονότι το τρέξιμο σαν αθλητική δραστηριότητα έχει εξαπλωθεί πλέον αρκετά μεταξύ των γυναικών, ακόμα και σήμερα υπάρχουν γυναίκες που αρνούνται η αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη την συστηματική προπόνηση σε αυτό, γιατί φοβούνται την αύξηση του όγκου των μυών του ποδιού, θεωρώντας το αντιαισθητικό.

Σελίδα 1 από 4

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Latest Tweets

"@Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια", αναλυτικό review του @Advendure_Net :… https://t.co/F1fBG52oNQ
Great news for Greek #trailrunning the election of Nikos Zanas in @ITRA_trail Steering Commitee! #ITRA… https://t.co/lBZPq4XxEh
Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα @SCARPAspa Spin RS στον SALEWA @OMT100K: https://t.co/2hWctgRd9a https://t.co/8kM4RQbJLZ
Follow Advendure on Twitter

Post Gallery

La Sportiva Bushido II: Ένας Σαμουράι για τεχνικά μονοπάτια!

Ο Νίκος Ζάνας στην Διοικούσα Επιτροπή της ITRA!

Ο Αργύρης Βαμβακίτης και τα Scarpa Spin RS στον SALEWA Olympus Mythical Trail!

Olympus Ultra - Eμείς οι άνθρωποι είμαστε το παραμύθι του Θεού!

Salomon Ultra Pro: Εξαιρετικό εργαλείο για ultra-trail αγώνες και πολύωρες προπονήσεις!

Τρέχοντας στον Olympus Ultra με SALEWA - SCARPA

BROOKS Cascadia 14, η αναγέννηση ενός θρυλικού παπουτσιού

Δυο ελληνίδες στην “στέγη του κόσμου” -  Μια εφ όλης της ύλης συζήτηση με την Χριστίνα Φλαμπούρη και την Βανέσα Αρχοντίδου!

55 Peaks Project: Η συνέχεια!